ยอมแต่งงาน (2)

“หมอเฉิงไปช่วยงานที่กำแพงรอบนอก เจ้าก็รู้ตอนนี้มีโรคระบาดใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว อาการของปู่ได้ท่านหมอหลี่มาตรวจดูให้แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล”

ตั้งแต่มีพวกซากศพ โรคระบาดใหม่ก็ผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ อย่างเช่นตอนนี้หมู่บ้านทางตะวันออกแห่งหนึ่ง ชาวบ้านต่างก็ถ่ายท้องจนไม่ได้กินไม่ได้นอน โชคยังดีที่โรคยังไม่ได้ระบาดไปไกล เกิดเรื่องเพียงหมู่บ้านเดียวเท่านั้น

ฝ่าบาททรงเร่งส่งหมอหลวงไปจัดการ ไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องที่ควบคุมไม่ได้ ซึ่งอาการถ่ายท้องนี้ก็คล้ายกับอาการที่เคยเกิดที่หมู่บ้านทางกำแพงเหนือ แต่ครั้งนั้นเป็นพิษจากเห็ดป่าไม่ใช่โรคภัย ครั้งนี้ก็หวังว่าจะเป็นพิษเช่นกัน เพราะมียารักษาแล้ว

ที่หนิงหมิงเยว่รู้ดีเพราะนางเป็นขุนพลที่ควบคุมดูแลความเรียบร้อยที่กำแพงตะวันออก

ปกติแล้วก็จะประจำการอยู่ที่ค่ายทหาร เมื่อวานที่เดินทางกลับมาที่เมืองชั้นใน ก็เพื่อมาร่วมเป็นสักขีพยานในงานแต่งของท่านโหวน้อยกับคุณหนูหลิวซิ่นอี้ แม้จะยืนมองอยู่บนโรงเตี๊ยมเห็นเพียงขบวนเจ้าสาว ก็ถือได้ว่าเข้าร่วมแล้ว

และเหตุผลที่มู่ไป่หานเสียการควบคุมขนาดนั้นได้ เพราะคุณหนูหลิวเป็นคนที่เขาพึงพอใจ

แต่เพราะหลิวซิ่นอี้มีสัญญาหมั้นหมายกับท่านโหวน้อยมาตั้งแต่วัยเยาว์ หากเรื่องที่ขุนพลแห่งบูรพาหลงรักคู่หมั้นของผู้อื่นหลุดไป คงไม่ใช่เรื่องที่ดี ไม่ใช่แค่หลิวซิ่นอี้จะเสียหาย ชื่อเสียงของตระกูลมู่เองก็อาจจะแปดเปื้อนด้วย

นางที่รู้เหตุผลถึงได้อยู่ร่ำสุรากับเขาจนดึกดื่น

จนมันเลยเถิด

หนิงหมิงเยว่กะพริบตาเมื่อเผลอคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืน ก่อนจะมองท่านปู่ที่มีใบหน้าซีดเซียว

“อาการของท่านปู่ไม่ได้หนักหนาใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านหมอหลี่ว่าอย่างไรบ้าง”

“เพียงโรคชราเท่านั้น ร่างกายนี้นับวันยิ่งโรยรา”

ได้ยินเช่นนั้นหนิงหมิงเยว่ก็เผยสีหน้าไม่ยินยอม “โรยราอันใดกัน ท่านปู่ต้องอยู่ไปถึงร้อยปี”

หนิงเจี้ยนกั๋วหัวเราะเบา ๆ

“เยว่เยว่เอ๋ย ปู่ไม่มีทางอยู่นานถึงเพียงนั้น เจ้ารู้ดี แต่ก่อนที่ปู่จะตายจาก สิ่งที่คาดหวังคืออยากให้เจ้าเป็นฝั่งเป็นฝา”

ก่อนหน้านี้ไม่เคยบังคับ รู้ดีว่าหลานสาวรักอิสระ อีกทั้งนางต้องการไว้ทุกข์ให้มารดาสามปีจนตอนนี้สิบแปดแล้ว ก็ยังไม่ได้ออกเรือน หนิงเจี้ยนกั๋วเพียงหวังอย่างน้อยก่อนตายก็อยากจะเห็นหนิงหมิงเยว่ได้แต่งงานมีครอบครัว

“หากอยากให้ข้าเป็นฝั่งเป็นฝา ท่านปู่ก็ต้องมีชีวิตที่ยืนยาว ไหนจะเหลนอีก เขาเกิดมาไม่มียายไม่มีลุงแล้ว ยังต้องไม่มีท่านปู่ทวดอีกหรือเจ้าคะ ลูกข้าจะน่าสงสารเพียงใด ที่ญาติมิตรหลงเหลือเพียงไม่กี่คน”

ได้ยินหนิงหมิงเยว่พูดถึงเหลนก็มีกำลังใจขึ้นมา

“เหลนหรือ หากมีเด็ก ๆ มาวิ่งเล่นก็คงดี”

“เยว่เยว่ เจ้าพูดเช่นนี้แสดงว่ายอมแต่งงานแล้วใช่หรือไม่” นั่งฟังมานานในที่สุดหนิงเหวินโบ๋ก็พูดด้วยน้ำเสียงดีใจ เขารักบุตรสาวไม่อยากบังคับนาง แต่ก็อยากให้นางเป็นฝั่งเป็นฝาเช่นกัน เพราะตนเองก็ใช่ว่าจะมีชีวิตที่ยาวนาน

ถึงตอนนั้นก็อยากจะแน่ใจว่าหนิงหมิงเยว่จะไม่ต้องอยู่ลำพัง ในวันที่สูญสิ้นปู่และบิดา

หนิงหมิงเยว่หันไปมองหนิงเหวินโบ๋ นางอายุสิบแปดแล้ว ควรแต่งงานตั้งนานแล้ว หาไม่ตระกูลหนิงสายหลักคงไร้ซึ่งสายเลือดสืบสกุลที่สำคัญ อีกทั้งร่างกายนี้ก็ไม่บริสุทธิ์แล้ว หากไม่รีบเร่งแต่งงานคงไม่ใช่เรื่องที่ดี

นางอาจจะไม่สนใจคำครหานินทาที่มาถึงตนได้ แต่สำหรับสกุลหนิง ผู้ใดก็หมิ่นเกียรติไม่ได้

เมื่อสบสายตากับท่านปู่และบิดาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ในที่สุดขุนพลหญิงแห่งบูรพาก็พยักหน้าตอบตกลง “เจ้าค่ะ”

“ข้ายินดีแต่งงาน”