ข้ามเส้นเพื่อน (2)

เพราะว่าผิดหวังในรัก วันนี้มู่ไป่หานจึงไม่คิดควบคุมสติ เขาดื่มสุราหมดไปหลายไหทั้งยังเป็นสุราที่ออกฤทธิ์แรงทั้งสิ้น แต่ส่วนหนึ่งที่กล้าปล่อยตัวปล่อยใจก็เพราะไว้ใจคนข้าง ๆ กระทั่งหนิงหมิงเยว่เห็นท่าไม่ดีมู่ไป่หานเมามาก ก็เลยแบกอีกฝ่ายกลับมาส่งที่จวนมู่ เพราะเป็นสหายสนิทจึงสามารถเข้าออกที่จวนมู่ได้ตามสะดวก

“เจ้าเมาเกินไปแล้ว หากคุณหนูหลิวรู้เข้านางคงเสียใจ”

มีเพียงต้องพูดชื่อของหลิวซิ่นอี้ มู่ไป่หานถึงยอมหยุด

เขานั่งนิ่ง แล้วถอนหายใจ

“เวลานี้นางกำลังเข้าหอใช่หรือไม่”

“เจ้าจะคิดให้เจ็บปวดไปไย”

“เพราะว่าข้าเสียใจมาก” เสียงของมู่ไป่หานอ้อแอ้แต่หนิงหมิงเยว่ก็ฟังออกทั้งหมด

“ยังมีเวลา ข้าไปชิงตัวนางกลับมาให้เจ้าดีหรือไม่”

“ช่างเถิด” เขารู้ว่าหญิงสาวทำได้ แต่ถ้าทำเช่นนั้นชื่อเสียงของหลิวซิ่นอี้จะเอาไปไว้ที่ไหน อีกทั้งการแต่งงานครั้งนี้นางก็เลือกแล้ว ย้อนกลับไปตอนนั้น คำพูดสุดท้ายที่นางบอกกับเขา ‘ข้ายินดีจะแต่งงานกับท่านโหวเจ้าค่ะ เขาเหมาะสมกับข้าที่สุดแล้ว’

แม้ตระกูลมู่จะไม่ใช่ตระกูลเล็ก แต่ก็ยังเป็นรองจวนโหว ขณะที่เขาเป็นเพียงขุนพล อีกฝ่ายเป็นถึงท่านโหวน้อย

“เช่นนั้นดึกแล้ว ข้าเองก็ควรจะกลับ” เห็นว่าอีกฝ่ายปล่อยวางได้แม้จะเจ็บปวด มือบางก็วางลงที่ไหล่แกร่งเพื่อให้กำลังใจเขา มู่ไป่หานเองก็จับที่มือเล็กของหนิงหมิงเยว่ แล้วหันไปมองนางเล็กน้อย

“เยว่เยว่ อยู่กับข้าก่อนได้หรือไม่ ข้ายังอยากดื่มสุรา”

“ห้ามเรียกเยว่เยว่” คนตัวเล็กใบหน้าบูดบึ้ง

“เจ้าห้ามเรียกตอนอยู่ที่ค่ายทหารเท่านั้นไม่ใช่หรือ ตอนนี้เราอยู่ที่จวนมู่ของข้า” เพราะเยว่เยว่ฟังดูน่ารักเกินไป นางที่เป็นถึงขุนพลหญิงจะยอมให้มีคนเรียกขานเช่นนั้นได้อย่างไร

“ที่ไหนก็ห้ามเรียก ตอนนี้ข้าเป็นขุนพลแล้ว” หนิงหมิงเยว่ย้ำเตือนฐานะ

“ได้อย่างไร ก็ข้าเรียกเจ้ามาตั้งแต่เด็ก”

มู่ไป่หานไม่รับฟัง ไม่พอยังเรียกให้พ่อบ้านนำสุรามาเปิดหลายไห หนิงหมิงเยว่มองอีกฝ่ายอย่างลำบากใจ ครั้นจะทิ้งเขาไว้ ก็ดูใจจืดใจดำ สุดท้ายก็นั่งอยู่เป็นเพื่อนจนค่อนคืน อีกใจหนึ่งเพราะว่านางเป็นห่วงมาก

ร่างบางนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ฟังที่ร่างสูงเพ้อรำพันถึงหลิวซิ่นอี้ เคล้ากับการร่ำสุราจนเริ่มเมามายไม่ต่างจากเจ้าของเรือน

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดลงมา กลิ่นสุราหมักคละคลุ้งตลบอบอวล มู่ไป่หานนั่งพิงเสาไม้ด้วยท่าทางอ่อนแรง ดวงตาที่เคยเฉลียวฉลาดบัดนี้กลับเชื่อมปรอยและพร่ามัว เพราะฤทธิ์ของน้ำเมาที่กรอกเข้าปากจอกแล้วจอกเล่า หมดไปแล้วหลายไห เพื่อหวังจะดับความเจ็บปวด

หนิงหมิงเยว่มองภาพนั้นไม่ไหว ก็เลยขยับเข้าไปใกล้เพื่อหวังแย่งจอกสุราจากมือเขา อีกฝ่ายเมามาย ควรพอได้แล้ว

ฉับพลันเมื่อเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่กลับรวบเอวนางเข้ามาแนบชิดจนไร้ช่องว่าง ความร้อนจากกายแกร่งซึมผ่านเนื้อผ้าบางเบา กลิ่นบุรุษเพศผสมปนเปกับกลิ่นสุราแรงกล้า ทำให้นางรู้สึกวาบหวามอย่างที่ไม่เคยเป็นจนไม่อาจจะขยับเขยื้อนได้

“เจ้าเมาแล้ว ปล่อยข้า...” นางรีบพูด

ทว่าคำพูดนั้นกลับถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเขาเชยคางมนขึ้นแล้วทาบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง

มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนหวานดั่งน้ำผึ้งป่า แต่มันคือการรุกรานที่เต็มไปด้วยความโหยหาและอัดอั้นใจ

รสขมปร่าของสุราซึมผ่านเรียวปากที่บดเบียด ความเย็นเยียบของอากาศช่างตรงข้ามกับความร้อนแรงในโพรงปากที่เขามอบให้ หนิงหมิงเยว่คิดจะหยุดยั้งอีกฝ่าย แต่ลมหายใจของเขาที่รดรินอยู่ใกล้ จุมพิตนั้นทำให้พร่าเลือนและสับสน

จากที่ควรห้ามปรามกับกอดรั้ง

จนสุดท้ายทั้งสองร่างที่เมามายก็เลยเถิดไปไกล ข้ามผ่านคำว่าเพื่อนไปโดยสมบูรณ์