Share

หนุ่มวิศวะลุ้นรัก
หนุ่มวิศวะลุ้นรัก
Author: ชัญญาณ์ภัช

1

last update publish date: 2026-08-30 21:36:50

“เชน...มึงจะไปผับยังไง” หญิงสาวถามเพื่อนหนุ่ม ระหว่างเดินลงตึกกองบริการการศึกษา เพราะก่อนหน้านี้พวกเธอไปยื่นเอกสารขอจบกับทางมหาวิทยาลัยมา

“ว่าจะขับรถไป ไปกับไอ้ธีน่ะแหละ” เจ้าของชื่อตอบ “มึงล่ะไปยังไง”

“แท็กซี่มั้ง”

“ให้กูไปรับไหมดา”

“เออ ก็ดี ขากลับจะไม่ได้ต้องนั่งแท็กซี่กลับคนเดียว” คนตัวเล็กที่อยู่ในชุดนักศึกษาตอบตกลง เอาจริง ๆ ขึ้นแท็กซี่คนเดียวตอนกลางคืนก็ไม่กล้า ด้วยวันนี้มีนัดเลี้ยงจบกับเพื่อนในห้องคนอื่น ๆ ที่ผับหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง คงมีดื่มกันบ้าง

ปาลิดา กฤตติกา สาวสวยร่างเล็กวัยยี่สิบสองปี เป็นหญิงสาวคนเดียวในกลุ่มที่มีเพื่อนผู้ชายถึงสองคน รูปร่างสูง ผิวขาว มีลักยิ้ม จัดฟัน นิสัยร่าเริง ฐานะทางบ้านค่อนข้างดี ที่บ้านขายอะไหล่รถยนต์แบบครบวงจร

“’งั้นสามทุ่มกูไปรับแล้วกัน” ราเชนทร์ โอภาสพงส์ นัดเวลา ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนตัวสูง มีส่วนสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ดเซนติเมตร ผิวขาวออกเหลือง จัดฟัน เป็นที่หมายตาของสาว ๆ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง รวมไปถึงรุ่นเดียวกันมักนำของกินมาบรรณาการถึงที่ หากชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจ

“โอเค”

“อย่าช้านะมึง ช้า กูให้ไอ้เชนไปก่อนจริง ๆ” ธีภพ มั่นคง ว่า เขาอ่อนใจกับเพื่อนคนนี้จริง ๆ มักชักช้าเป็นครึ่งชั่วโมงเสมอเวลาที่ให้ราเชนทร์ไปรับหรือออกไปไหนมาไหนกับเขาสองคน จนต้องเผื่อเวลาประจำ

ธีภพนั้นเป็นคนรูปร่างสูงโปร่ง มีกล้ามเป็นมัด ๆ ด้วยเจ้าตัวชอบออกกำลังกาย สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบหกหรือหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ดก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เวลายืนคู่กับราเชนทร์แล้วความสูงก็สูสีกันอยู่นะ

“มีงยังไม่ชินอีกเหรอวะไอ้ธี” ราเชนทร์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“พวกมึงน่ะ ชอบว่ากู กูก็อยากสวยบ้างปะ”

“แต่งไปก็ไม่สวย ไม่รู้จะแต่งให้ได้อะไรขึ้นมา”

“ไอ้ธี!!!”

ทั้งราเชนทร์ทั้งธีภพต่างส่งเสียงหัวเราะอย่างขบขันที่แกล้งเธอได้ ใช่สิ เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มนิ พวกนี้เลยจะทำอะไรกับเธอก็ได้ แต่ถึงยังไงสองคนนี้ก็จริงใจ ไว้ใจได้ในระดับที่เยี่ยมทีเดียว เพราะมีหลายครั้งต่อหลายครั้งที่เธอมีโอกาสได้ไปกินนอนกับพวกนี้ที่ห้องมันบ่อย ๆ ไม่แม้แต่จะทำรุ่มร่ามอะไรกับเธอเลย 

“นี่มึงกลับยังไงวะดา”

“นั่นดิ กูไปส่งไหม”

“เอางั้นก็ได้”

ถึงมันสองคนจะจิกกัดเธอยังไง สองหนุ่มยังดูแลหญิงสาวหนึ่งเดียวของกลุ่มเสมอ ไม่เคยปริปากบ่น

ที่เลือกคบกับเพื่อนผู้ชาย เพราะทั้งห้องมีผู้หญิงเรียนไม่ถึงสิบคน คนอื่น ๆ ก็มีกลุ่มของเขาแล้ว เธอที่แตกแถวเลยมาสนิทกับสองคนนี้ ทั้งยังมีข่าวซุบซิบในห้องว่าเธอเอาเพื่อนมาทำผัวทีเดียวสองคน หากเธอก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป ด้วยไม่ได้เป็นอย่างข่าวลือ จะไปแคร์ทำไม ใครอยากพูดอะไรก็พูด ไม่ได้นึกหรอกว่าคนอื่นเขาจะเสียหายเพราะคำพูดตัวเองแค่ไหน

อีกทั้งสองคนนี้หน้าตาดีใช้ได้เลยเป็นที่หมายปองของสาว ๆ เธอที่เป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มเลยถูกเขม่นจากผู้หญิงทั้งมหาวิทยาลัย ถึงขนาดตามมาหาเรื่องเธอถึงคณะ ดีที่สองหนุ่มมาช่วยไว้ทัน เธอเลยรอดมาได้อย่างเฉียดฉิวตลอด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   15

    “ไม่ค่ะ อิ่มแล้ว”“งั้นกลับห้องกัน”“อ้าว พี่ ๆ ล่ะคะ ไม่รอก่อนเหรอ” คือตอนนั้นแยกกันเดิน ไม่ได้เดินด้วยกัน ทำให้ไม่เห็นพวกพี่ ๆ เขาก็ถามสิ“มันกลับไปกันแล้วมั้ง”“เหรอ กลับก็กลับ”เข้าห้องมาได้ พลกฤตไม่รอช้าที่จะดันร่างบางไปบนที่นอนขนาดคิงไซซ์ เริ่มต้นเล้าโลมหญิงสาวอย่างชำนิชำนาญจนอ่อนระทวยใต้ร่างหนา ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะบุกตีป้อมตามความปรารถนาของตัวเอง ทำให้อีกฝ่ายพ่ายแพ้อย่างจำนนผ่านศึกรักอันใหญ่หลวงและหนักหน่วง ปาลิดาก็หลับไม่รู้เรื่อง มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนชายหนุ่มปลุก ซึ่งก็เป็นเวลาที่สายมากแล้ว เลยพากันอาบน้ำแต่งตัวออกมาหาธนเทพและณัฐกานต์ที่เพิ่งจะออกมาพร้อมกันก่อนตะเวนหาของกินและเที่ยวสถานที่ต่าง ๆ กว่าจะกลับก็บ่ายคล้อย สาว ๆ เลยชวนกันไปเปลี่ยนชุด ปาลิดาเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน ส่วนพี่ ๆ คนอื่นยังไม่ออกมาเลยว่าจะออกไปหาสามีที่กำลังนั่งดื่มกับอีกสองหนุ่ม“ว้าว ๆ น้องดา ทำไมไม่ใส่ชุดว่ายน้ำมาล่ะครับ” ณัฐกานต์แซวเป็นคนแรก“หรือว่า...กลัวไอ้พลว่าเอาครับ” ...ตามด้วยธนเทพที่ออกปากว่าเพื่อน“ไม่ใช่หรอกค่ะ พอดีดารอพี่ทิพย์พี่หยาดมาก่อน”“พวกมึงจะอะไรกับเมียกูนักห

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   14

    “พี่พล!” เสียงหวานหวีดร้อง“ลองดู นะ”“ดาทำไม่เป็น ทำยังไง”“ก็ทำอย่างที่พี่เคยทำไงล่ะ”“อือ ๆ”พอได้เป็นคนคุมเกมหญิงสาวก็เริ่มไซร้คอ ขบติ่งหูเขาเบา ๆ จนชายหนุ่มเริ่มหายใจเร็วขึ้น พร้อมกับปล่อยเสียงครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ทว่ามีเสียงเรียกเข้าจากมือถือของเขาก็ไม่ยอมรับ ปล่อยให้สัญญาณตัดไปถึงคว้ามาปิดเครื่อง“อื้อ ซีดด อ่าห์”มือบางไม่ได้ปล่อยให้เว้นว่างยื่นไปคว้าท่อนเนื้อชักขึ้นชักลง แล้วเลื่อนริมฝีปากขบเม้มไปตามร่างกายจนมาหยุดอยู่ที่ลำกายแกร่งที่ประกาศศักดาว่าพร้อมรบเลยใช้ปากดูดกลืนท่อนเนื้อเข้าไปจนสุด ค่อย ๆ ใช้ปลายลิ้นปาดเลียจนชายหนุ่มเกร็งตัว เมื่อเขาจะไปเยือนจุดหมายปลายทาง อยู่ ๆ หญิงสาวก็หยุดทำให้อารมณ์เขาชะงักไปด้วย“ซี๊ด อ่า หยุดทำไม”“แหม ใจเย็น ๆ สิคะคุณสามี”ปาลิดาไม่ปล่อยให้อารมณ์สามีค้างนานก็จับท่อนเนื้อจ่อปากทางรักแล้วกดตัวลงมาช้า ๆ จนสุด ขย่มเบา ๆ ให้รู้จังหวะ จากนั้นหญิงสาวก็ขยับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เสียงครางเปล่งประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ยิ่งใกล้จะถึงฟากฝั่งยิ่งทำให้หญิงสาวร่อนสะโพกเร็วขึ้น ๆ เป็นชายหนุ่มเองที่ทนไม่ไหวเลยพลิกร่างบอบบางให้ลงไปอยู่ใต้ร่าง แล้วเขาเป็นคน

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   13

    “ดานอนยัง” พลกฤตที่ทนอึดอัดไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความมืด ดีที่ว่ายังมีแสงไฟลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาบ้างเล็กน้อย พอให้ได้เห็นว่าอีกฝ่าย นอนลืมตาอยู่“ยัง มีไรเหรอ” ใครจะไปหลับลง ในเมื่อมีผู้ชายที่ไม่รู้จัก ไม่ได้สนิทมานอนอยู่ข้าง ๆ“เรียนอยู่มอ R เหรอ”เดี๋ยวนะ เขารู้ได้ยังไงอะ“งงดิว่ารู้ได้ยังไง ดูบัตรนักศึกษาในกระเป๋าของมึงไง” แสนรู้!! เดาถูกด้วย ว่ากูคิดอะไร“รู้ขนาดนี้แล้วจะถามทำไมล่ะ”“อยากรู้จากปากว่าคิดยังไงถึงเรียนวิศวะเครื่องยนต์” “ความชอบ ถ้าไม่ชอบจะเรียนทำไมล่ะ ถามโง่ ๆ นะ” เธอจะหลับอยู่แล้ว เขายังจะชวนคุยอีก แล้วจะได้นอนไหมเนี่ย“ก็จริงของมึง กูชื่อพล เรียนจบมาจะสองปีแล้ว เรียนมอเดียวกับมึงแหละ ตอนนี้ทำงานกับพ่อ และยังอายุเยอะกว่า มึงควรจะเรียกกูว่าพี่นะถึงจะน่าฟังหน่อย”เขาเล่าต่ออีกว่าที่บ้านเป็นช่างรับเหมาเดินสายไฟฟ้าในโรงงาน มีชื่อว่า “Energize Electrical Solutions” ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการติดตั้งระบบไฟฟ้าและโครงการเดินสายไฟ ถ้าเขาเรียนที่นี่จริง ทำไมเธอไม่เคยเจอเขาเลยวะ เป็นคำถามที่อยากถามแต่ไม่กล้าถาม“พอดีมีพี่ชายคนเดียวว่ะ”ป๊อก! “โอ๊ย”เสียงร้องโอดโอยของหญิงสาวเ

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   12

    “พอดีฉันหิวน้ำเลยจะลุกไปหาน้ำกินน่ะ” คนตัวเล็กที่ยังลุกไม่ขึ้นอ้อมแอ้มตอบ“ลุกไหวไหม หิวหรือเปล่า” เขาถามอย่างห่วงใยจากใจจริง จนเธอสัมผัสได้ หากก็สะบัดหน้าไล่ความคิดตรงนั้นออกไป“ไม่!!” หากท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องตรงกันข้ามกับที่เธอพูดเสียได้ฮึ่ม!! ร้องถูกเวลาเสียด้วย อายเขาไหมเนี่ย“หึ ไหนว่าไม่หิวไง” พลกฤตว่าอย่างไม่ใส่ใจ พลางพยุงร่างบอบบางมานั่งโซฟา“เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน”“โห ร้องกลับบ้านเป็นเด็กเล็กเลย”“พี่พล!! พี่ไม่เข้าใจดาเลยว่ะ” อยู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา คือมันเครียดไปหมด คิดสะระตะว่ายังทำยังไงถึงจะออกไปจากตรงนี้ได้“โอ๋ ๆ สงสัยโมโหหิว เลยร้องอยากกินเป็นเด็ก งั้นกินหน่อยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปส่ง”ได้ยินคำว่าไปส่ง ถึงต้องเงยหน้ามองอย่างไม่เชื่อหู แม้จะมีประโยคที่ไม่เข้าหูก็เถอะ“จริงนะ” เห็นชายหนุ่มพยักหน้า รีบเร่งให้เขาส่งขนมและนมที่ซื้อมาให้ “เอามาดิ”“ก็แค่นี้ ไม่เห็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก” เธอไม่ได้ตอบโต้อะไรเขา นั่งกินเงียบ ๆ จนหมด ซึ่งพลกฤตนั่งมองภาพนั้นแล้วยิ้ม จะว่าไปหญิงสาวก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย“ยิ้มทำไม” ปาลิดาที่รู้สึกว่าถูกมอง หันไปถามคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หากเขาก

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   11

    “ไม่! ไม่กลัว ยังไงกลับบ้านไปก็ปลอดภัยกว่าอยู่กับมึง ให้กูกลับบ้านเถอะนะ ขอล่ะ หรือปล่อยกูไปไม่ต้องมายุ่ง มาเจอกันอีก นะ...ขอร้องล่ะ” หญิงสาวเข่าอ่อนนั่งทรุดลงกับพื้น เพราะใจตอนนี้อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากให้ใครกวน แต่เขาก็ไม่ฟังคำที่เธอร้องขอเลย“เอ่อ ขอโทษครับ ผู้โดยสารจะไปไหมครับ” “ไม่ไปครับ พอดีเมียผมโกรธที่ผมไม่พาออกไปข้างนอกเลยจะไปเอง ขอโทษด้วยครับ” พร้อมกับยื่นค่าเสียเวลาให้ พอรถแท็กซี่ออกไป ปาลิดาร้องไห้หนักกว่าเดิม ความหวังของเธอที่จะได้กลับบ้านหมดลงแล้ว“ลุกขึ้นดา! กูบอกให้ลุก” เขาไม่พูดเปล่า ยังดึงแขนให้เธอลุกขึ้นอีก ซึ่งตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บแขนมากทีเดียว คงจะเป็นรอยแดงแน่ ๆหญิงสาวเอาแต่นั่งนิ่ง ๆ ไม่ลุกตามคำสั่งเผด็จการจากคนตัวโต“ไม่ลุกใช่ไหม ได้! อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ”“อ๊าย ปล่อยนะ ไอ้บ้า ปล่อยเดี๋ยวนี้”เสียงหวานร้องตกใจ เพราะเขาแบกเธอพาดบ่า โดยมียามรักษาความปลอดภัยมองตาปริบ ๆ ไม่กล้าเข้ามาช่วย ก่อนเดินตรงมาที่รถแล้วจับร่างบอบบางยัดเข้าไปข้างใน รีบวิ่งมาฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไปเลย“จะพากูไปไหน”“กินข้าว”นิ่งเงียบมาตลอดทาง เขาก็ชะลอรถริมถนนที่เป็นร้านอาหารข้างทางอย่างข้าว

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   10

    เสียงสั่นเตือนจากมือถือของคนที่ตนนอนกอดเป็นเหตุให้เขารู้สึกตัว ชะเง้อคอมองเห็นว่าหญิงสาวยังหลับอยู่เลยไม่อยากรบกวน จึงปล่อยให้มือถือเครื่องบางสั่นอยู่อย่างนั้นจนเธอต้องเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเลยแกล้งหลับเพื่อดูว่าเธอจะทำยังไง “ฮัลโหล ว่าไงเชน” ปาลิดาพูดเบาคล้ายกระซิบ ด้วยกลัวว่าจะทำให้คนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ได้ยิน(มึงอยู่ไหนวะดา ทำอะไร แล้วตอนนี้อยู่กับใคร) ทันทีที่ได้ยินเสียง ราเชนทร์รัวคำถามชนิดที่ว่าใครก็ฟังไม่ทัน“อะไรของมึงเนี่ย กูอยู่บ้านพี่ภาค” กูขอโทษนะเชนที่ต้องโกหก ตอนนี้กูโคตรเสียใจเลยว่ะ(บ้านพี่มึงอะนะ) ปลายสายถามเสียงสูงไม่เชื่อ “เออ”(แล้วกูโทรหาทำไมไม่รับ) “กูเข้าห้องน้ำอยู่มั้ง...ตอนนั้นน่ะ”(เออ แล้วมึงก็ไม่โทรกลับด้วย กูกับไอ้ธีก็เป็นห่วงไปเถอะ คืนก่อนมึงออกไปตอนไหนวะ ทำไมกูไม่เห็น)“เข้าห้องน้ำเสร็จกูก็ออกมาเลยนะ ออกหลังร้านอะ ข้างหน้าคนเยอะไม่อยากเบียด แต่กูเดินออกไปไม่เห็นมึง กูเลยขึ้นแท็กซี่กลับ ถึงบ้านก็หลับเลย” ใครว่าล่ะ เช้ามากูก็ตื่นมาในห้องของใครก็ไม่รู้(เอ้า กูรออยู่รถตรงที่เราจอด ทำไมมึงไม่มาหากูวะ จะโทรบอกกันสักนิดก็ไม่มี ให้กูรอไปเถอะ)“กูข

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status