Share

10

last update Tanggal publikasi: 2026-09-08 22:28:30

เสียงสั่นเตือนจากมือถือของคนที่ตนนอนกอดเป็นเหตุให้เขารู้สึกตัว ชะเง้อคอมองเห็นว่าหญิงสาวยังหลับอยู่
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   13

    “ดานอนยัง” พลกฤตที่ทนอึดอัดไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความมืด ดีที่ว่ายังมีแสงไฟลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาบ้างเล็กน้อย พอให้ได้เห็นว่าอีกฝ่าย นอนลืมตาอยู่“ยัง มีไรเหรอ” ใครจะไปหลับลง ในเมื่อมีผู้ชายที่ไม่รู้จัก ไม่ได้สนิทมานอนอยู่ข้าง ๆ“เรียนอยู่มอ R เหรอ”เดี๋ยวนะ เขารู้ได้ยังไงอะ“งงดิว่ารู้ได้ยังไง ดูบัตรนักศึกษาในกระเป๋าของมึงไง” แสนรู้!! เดาถูกด้วย ว่ากูคิดอะไร“รู้ขนาดนี้แล้วจะถามทำไมล่ะ”“อยากรู้จากปากว่าคิดยังไงถึงเรียนวิศวะเครื่องยนต์” “ความชอบ ถ้าไม่ชอบจะเรียนทำไมล่ะ ถามโง่ ๆ นะ” เธอจะหลับอยู่แล้ว เขายังจะชวนคุยอีก แล้วจะได้นอนไหมเนี่ย“ก็จริงของมึง กูชื่อพล เรียนจบมาจะสองปีแล้ว เรียนมอเดียวกับมึงแหละ ตอนนี้ทำงานกับพ่อ และยังอายุเยอะกว่า มึงควรจะเรียกกูว่าพี่นะถึงจะน่าฟังหน่อย”เขาเล่าต่ออีกว่าที่บ้านเป็นช่างรับเหมาเดินสายไฟฟ้าในโรงงาน มีชื่อว่า “Energize Electrical Solutions” ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการติดตั้งระบบไฟฟ้าและโครงการเดินสายไฟ ถ้าเขาเรียนที่นี่จริง ทำไมเธอไม่เคยเจอเขาเลยวะ เป็นคำถามที่อยากถามแต่ไม่กล้าถาม“พอดีมีพี่ชายคนเดียวว่ะ”ป๊อก! “โอ๊ย”เสียงร้องโอดโอยของหญิงสาวเ

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   12

    “พอดีฉันหิวน้ำเลยจะลุกไปหาน้ำกินน่ะ” คนตัวเล็กที่ยังลุกไม่ขึ้นอ้อมแอ้มตอบ“ลุกไหวไหม หิวหรือเปล่า” เขาถามอย่างห่วงใยจากใจจริง จนเธอสัมผัสได้ หากก็สะบัดหน้าไล่ความคิดตรงนั้นออกไป“ไม่!!” หากท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องตรงกันข้ามกับที่เธอพูดเสียได้ฮึ่ม!! ร้องถูกเวลาเสียด้วย อายเขาไหมเนี่ย“หึ ไหนว่าไม่หิวไง” พลกฤตว่าอย่างไม่ใส่ใจ พลางพยุงร่างบอบบางมานั่งโซฟา“เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน”“โห ร้องกลับบ้านเป็นเด็กเล็กเลย”“พี่พล!! พี่ไม่เข้าใจดาเลยว่ะ” อยู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา คือมันเครียดไปหมด คิดสะระตะว่ายังทำยังไงถึงจะออกไปจากตรงนี้ได้“โอ๋ ๆ สงสัยโมโหหิว เลยร้องอยากกินเป็นเด็ก งั้นกินหน่อยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปส่ง”ได้ยินคำว่าไปส่ง ถึงต้องเงยหน้ามองอย่างไม่เชื่อหู แม้จะมีประโยคที่ไม่เข้าหูก็เถอะ“จริงนะ” เห็นชายหนุ่มพยักหน้า รีบเร่งให้เขาส่งขนมและนมที่ซื้อมาให้ “เอามาดิ”“ก็แค่นี้ ไม่เห็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก” เธอไม่ได้ตอบโต้อะไรเขา นั่งกินเงียบ ๆ จนหมด ซึ่งพลกฤตนั่งมองภาพนั้นแล้วยิ้ม จะว่าไปหญิงสาวก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย“ยิ้มทำไม” ปาลิดาที่รู้สึกว่าถูกมอง หันไปถามคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หากเขาก

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   11

    “ไม่! ไม่กลัว ยังไงกลับบ้านไปก็ปลอดภัยกว่าอยู่กับมึง ให้กูกลับบ้านเถอะนะ ขอล่ะ หรือปล่อยกูไปไม่ต้องมายุ่ง มาเจอกันอีก นะ...ขอร้องล่ะ” หญิงสาวเข่าอ่อนนั่งทรุดลงกับพื้น เพราะใจตอนนี้อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากให้ใครกวน แต่เขาก็ไม่ฟังคำที่เธอร้องขอเลย“เอ่อ ขอโทษครับ ผู้โดยสารจะไปไหมครับ” “ไม่ไปครับ พอดีเมียผมโกรธที่ผมไม่พาออกไปข้างนอกเลยจะไปเอง ขอโทษด้วยครับ” พร้อมกับยื่นค่าเสียเวลาให้ พอรถแท็กซี่ออกไป ปาลิดาร้องไห้หนักกว่าเดิม ความหวังของเธอที่จะได้กลับบ้านหมดลงแล้ว“ลุกขึ้นดา! กูบอกให้ลุก” เขาไม่พูดเปล่า ยังดึงแขนให้เธอลุกขึ้นอีก ซึ่งตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บแขนมากทีเดียว คงจะเป็นรอยแดงแน่ ๆหญิงสาวเอาแต่นั่งนิ่ง ๆ ไม่ลุกตามคำสั่งเผด็จการจากคนตัวโต“ไม่ลุกใช่ไหม ได้! อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ”“อ๊าย ปล่อยนะ ไอ้บ้า ปล่อยเดี๋ยวนี้”เสียงหวานร้องตกใจ เพราะเขาแบกเธอพาดบ่า โดยมียามรักษาความปลอดภัยมองตาปริบ ๆ ไม่กล้าเข้ามาช่วย ก่อนเดินตรงมาที่รถแล้วจับร่างบอบบางยัดเข้าไปข้างใน รีบวิ่งมาฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไปเลย“จะพากูไปไหน”“กินข้าว”นิ่งเงียบมาตลอดทาง เขาก็ชะลอรถริมถนนที่เป็นร้านอาหารข้างทางอย่างข้าว

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   10

    เสียงสั่นเตือนจากมือถือของคนที่ตนนอนกอดเป็นเหตุให้เขารู้สึกตัว ชะเง้อคอมองเห็นว่าหญิงสาวยังหลับอยู่เลยไม่อยากรบกวน จึงปล่อยให้มือถือเครื่องบางสั่นอยู่อย่างนั้นจนเธอต้องเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเลยแกล้งหลับเพื่อดูว่าเธอจะทำยังไง “ฮัลโหล ว่าไงเชน” ปาลิดาพูดเบาคล้ายกระซิบ ด้วยกลัวว่าจะทำให้คนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ได้ยิน(มึงอยู่ไหนวะดา ทำอะไร แล้วตอนนี้อยู่กับใคร) ทันทีที่ได้ยินเสียง ราเชนทร์รัวคำถามชนิดที่ว่าใครก็ฟังไม่ทัน“อะไรของมึงเนี่ย กูอยู่บ้านพี่ภาค” กูขอโทษนะเชนที่ต้องโกหก ตอนนี้กูโคตรเสียใจเลยว่ะ(บ้านพี่มึงอะนะ) ปลายสายถามเสียงสูงไม่เชื่อ “เออ”(แล้วกูโทรหาทำไมไม่รับ) “กูเข้าห้องน้ำอยู่มั้ง...ตอนนั้นน่ะ”(เออ แล้วมึงก็ไม่โทรกลับด้วย กูกับไอ้ธีก็เป็นห่วงไปเถอะ คืนก่อนมึงออกไปตอนไหนวะ ทำไมกูไม่เห็น)“เข้าห้องน้ำเสร็จกูก็ออกมาเลยนะ ออกหลังร้านอะ ข้างหน้าคนเยอะไม่อยากเบียด แต่กูเดินออกไปไม่เห็นมึง กูเลยขึ้นแท็กซี่กลับ ถึงบ้านก็หลับเลย” ใครว่าล่ะ เช้ามากูก็ตื่นมาในห้องของใครก็ไม่รู้(เอ้า กูรออยู่รถตรงที่เราจอด ทำไมมึงไม่มาหากูวะ จะโทรบอกกันสักนิดก็ไม่มี ให้กูรอไปเถอะ)“กูข

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   9

    ทั้งพ่อทั้งแม่ไม่เคยห้ามเรื่องกินเหล้า แต่ต้องดูแลตัวเองให้ได้ แม้ทุกครั้งจะรอดปลอดภัย มีครั้งนี้นี่แหละที่พลาดอย่างแรง แรงจนเธอแทบรับไม่ไหว ส่วนผู้ชายคนนั้นนั่งมองเธอคุยกับแม่เงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาให้เธอต้องตอบคำถามมารดา(เฮ้อ แม่ก็เป็นห่วงไปเถอะ นี่...ถ้าครบยี่สิบชั่วโมง แล้วหนูไม่ติดต่อมา พ่อคงไปแจ้งความ คุยกับพ่อหน่อยไหมลูก พ่อก็นั่งอยู่ข้าง ๆ แม่) คุณปภาวดี กฤตติกา ถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อคืนนางแทบไม่ได้นอน ด้วยเป็นห่วงบุตรสาว“ไม่ดีกว่าค่ะ ฝากแม่บอกพ่อด้วยนะคะ ดาจะนอนห้องเพื่อนอีกสองคืน พอดีช่วยเพื่อนทำงานส่งอาจารย์ที่ให้โอกาสส่งเลตได้ไม่เกินอาทิตย์หน้า” ดาขอโทษนะคะแม่ที่ต้องโกหก ให้เวลาดาหน่อยนะ เธอได้แต่ฝากสายลมไปบอกมารดาที่ป่านนี้คงตั้งตารอลูกกลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืนหากอีกคนที่ได้ยิน เผยยิ้มปากกว้าง เพราะคิดว่าหญิงสาวจะอยู่กับตน(งั้นเหรอ อย่าโหมทำกันจนดึกล่ะ กินข้าวกินปลาบ้าง แม่รักน้องดานะ)ร่างบางปล่อยน้ำตานองหน้าทันทีที่ได้ยินคำนี้ของมารดา“ดาก็รักแม่กับพ่อนะ”ครอบครัวกฤตติกา มีกันอยู่สี่คน ประกอบไปด้วย คุณภาสกร คุณ ปภาวดี กฤตติกา มีลูกชายหญิงสองคน คือพี่ภาคหรือภาคภ

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   8

    จนขวดแก้วกระทบพื้นเสียงดัง ก้มหยิบเศษแก้วที่แตกกระจายมามองดูอย่างตัดสินใจว่าจะทำหรือไม่ทำดี ท้ายที่สุด...ไม่รอช้าที่จะกรีดเศษแก้วแหลมคมลงบนข้อมือข้างขวาเป็นทางยาวจนเลือดไหล แม้จะกลัวเลือดเพียงใดก็ไม่สามารถให้เธอหยุดยั้งความคิดได้ เพราะหาทางออกไม่เจอจริง ๆ และไม่รู้จะบอกพ่อแม่ยังไงถึงจะทำให้ท่านไม่เสียใจหรือคิดมาก“ดา! ดา! ดา!!! เปิดประตูที เป็นอะไรหรือเปล่า”พลกฤตที่ได้ยินเสียงเหมือนขวดแก้วแตกรีบวิ่งมาหน้าห้องน้ำ กลัวว่าคนตัวเล็กจะเป็นอะไร อารามตกใจไม่ทันคิดว่าจะต้องทำยังไงเลยใช้ตัวกระแทกประตูห้องน้ำอยู่หลายทีเหมือนกันถึงจะเปิดเข้าไปได้ภาพที่เห็น...หญิงสาวนอนสลบกองอยู่กับพื้นห้องน้ำ ข้าง ๆ มีเศษแก้วแตกกระจาย ในมือถือเศษแก้วแหลมคมที่เปื้อนเลือดไว้ ไหนจะเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลที่เธอกรีดอีก“เฮ้ย!! ดา!!! ทำไมทำอย่างนี้”ไม่รอช้าที่จะอุ้มร่างบอบบางออกมาวางบนที่นอน รีบไปหากล่องปฐมพยาบาลที่มีอยู่ในห้องมาทำแผลให้ ดีที่ว่าเธอกรีดลงไม่ลึกเลยทำให้ไม่โดนเส้นเลือดใหญ่เสียงคนพูดเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยินที่ดังอยู่ข้างหู ปลุกหญิงสาวที่ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน พอรู้ตัวมาอีกทีก็รู้สึกปวดข้อมือข้า

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status