All Chapters of หนุ่มวิศวะลุ้นรัก: Chapter 1 - Chapter 6

ใกล้เวลานัด ปาลิดาก็เช็กความเรียบร้อยหน้ากระจกอีกรอบ รู้สึกพอใจแล้วถึงเดินลงมาจากห้องนอนที่อยู่ชั้นสอง เพื่อนั่งรอราเชนทร์มารับ ซึ่งก็พอดีที่ได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าประตูรั้วบ้าน แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น ราเชนทร์ก็บีบแตรเสียงดังสนั่นลั่นซอยบ้าน ดีที่ชาวบ้านแถวนี้ไม่เอามีดปันตอขว้างใส่หัวมัน ข้อหาทำอะไรไม่เกรงใจ หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสปาเกตตีสีครีม เอวจับจีบ แต่งผ้าระบายด้านข้าง แต่งหน้าอ่อน ๆ เดินสง่าบนรองเท้าส้นสูงสามนิ้วสีดำที่เข้ากับกระเป๋าสะพายข้างสีดำ ก้าวขาขึ้นรถเก๋งคันโก้ที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว “ช้าตลอด” ขึ้นรถได้ไอ้ธีที่นั่งข้างคนขับก็แซะเลย“ต้องดูความเรียบร้อยก่อนไหมวะ เผื่อมีผู้ชายหลงมาจีบ”“ไอ้คนนั้นคงเมาจนไม่ได้สติแน่ ๆ”“ไอ้ธี! มึงนะมึง เอาอะไรมองวะว่ากูไม่สวย”“ทุกตรงน่ะแหละ!” ไอ้เพื่อนสองตัวพูดพร้อมกัน วันนี้มันมาในลุคแบดบอยกันทั้งคู่ ราเชนทร์มาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีเทา กางเกงยีนสีดำขาดเข่า ส่วน ธีภพอยู่ในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีขาว กางเกงยีนแบรนด์ดัง“จำไว้เลยนะพวกมึงอะ” หญิงสาวทำหน้าบึ้ง ไม่พอใจที่ถูกสองหนุ่มรุมว่า “แล้วนี่แต่งอะไรมาวะ เหมือนหลุดออกมาจากสวนสัต

“มึงไม่น่าเกิดมาเป็นผู้ชายเลยว่ะ” เก้าชี้หน้าผู้ชายคนนั้นที่กล้ามาทำเพื่อนตน“พอเถอะเก้า กูไม่อยากลดตัวไปคุยกับคนแบบนี้หรอก” ปาลิดาเก็บความเสียใจไว้ในอก แล้วเดินเบียดผู้คนกลับไปยังโต๊ะอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้หันหลังไปมองชายผู้ชายแม้แต่น้อย “เฮ้ย ดา มึงเป็นอะไรไร ร้องไห้ทำไม”“ใครทำมึงวะ”“มึงเป็นไร บอกกูเดี๋ยวกูจัดการให้”และคำถามอีกมากมาย เมื่อเห็นเธอเดินกลับมาสภาพใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา ทุกคนก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงปนสงสัย หากก็ไม่ได้ตอบราเชนทร์เห็นอย่างนั้นรีบเข้ามาถามอย่างห่วงใย “มึง...เป็นอะไร ใครทำ”ปาลิดาส่ายหัวไม่พูดอย่างเดียว ราเชนทร์ที่รู้ว่าเซ้าซี้ไปก็ไม่ได้อะไร เลยไม่เร้าหรือต่อ ตอนนี้เพื่อนคงเสียขวัญ ถึงดึงร่างบอบบางไปกอดปลอบ“ไม่เป็นไรนะ งั้นกลับกันเถอะปะ” หญิงสาวได้แต่พยักหน้า ไม่โอเคกับสิ่งที่พบเจอ แม้มาเที่ยวหลายต่อหลายครั้งก็ไม่เคยพบเจอเหตุการณ์อุกอาจเช่นนี้เก้าเดินมาโอบไหล่ได้แต่ลูบปลอบอย่างเข้าใจ พลางเล่าเรื่องทั้งหมดให้ราเชนทร์กับธีภพฟังด้วยไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้มากนัก ไม่อยากให้ใครมาว่าได้ว่าไม่ให้เกียรติผู้หญิงพอพวกมันได้ฟังแล้วก็อยากจะไปซัดหน้าผู้ชายคนนั้นที่

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมวะ ฮือ ๆ ฮึก ๆ”ร้องไห้จนหนำใจ ถึงฮึดสู้ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน บอกตัวเองแบบนั้นแล้วก็ใช้มือปาดน้ำตาทิ้ง แล้วลุกขึ้นเดินช้า ๆ ไปยังห้องนอนที่ออกมาเมื่อครู่ ก่อนจะถือวิสาสะเปิดตู้ดู...เห็นเสื้อผ้าข้าวของของผู้ชายอยู่เต็มตู้ เกิดคำถามขึ้นในใจว่าตัวเองเสียตัวให้ใคร หากคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก เหมือนสมองมันตื้อไปหมด มองดูนาฬิกาบนผนังเป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้ว อยู่ ๆ ได้ยินเสียงคนไขประตูพร้อมกับเสียงคลิก ก่อนถูกเปิดเข้ามา พอเห็นว่าเป็นใครก็ยืนตาค้างอ้าปากเหวอ ไม่คาดคิดเลยว่าคนนั้นจะเป็น...ผู้ชายที่ปล้นจูบเธออย่างหน้าด้าน ๆ“มึงเองเหรอ”“เออ กูเอง” ทำหน้านิ่งเดินเข้ามา “เรียกผัวให้ดี ๆ หน่อย”ผัวเหรอ ได้ยินคำนี้แล้ว น้ำตาที่หยุดไหลไปก่อนหน้าก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่พอเห็นร่างบางร้องไห้ ชายหนุ่มถึงเดินเข้าไปจะสัมผัสตัว ทว่าเธอกลับถอยหลังก่อนที่เขาจะได้คว้าเธอ“อย่ามาแตะต้องตัวกู มึงมันเลว ไม่มีความเป็นลูกผู้ชาย ทำอย่างนี้กับผู้หญิงได้ยังไง ทำได้ยังไง! ฮือ ๆ”“ดาใจเย็น ๆ ดิวะ” พลกฤต ธนาคม หนุ่มหล่อ ตาตี๋ ผิวขาว สูง อายุยี่สิบสี่ปีบอก ด้วยก่อนหน้านี้เขาต้องเข้าประชุมที่