Teilen

9

last update Veröffentlichungsdatum: 08.09.2026 22:27:35

ทั้งพ่อทั้งแม่ไม่เคยห้ามเรื่องกินเหล้า แต่ต้องดูแลตัวเองให้ได้ แม้ทุกครั้งจะรอดปลอดภัย มีครั้งนี้นี
Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen
Gesperrtes Kapitel

Aktuellstes Kapitel

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   13

    “ดานอนยัง” พลกฤตที่ทนอึดอัดไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความมืด ดีที่ว่ายังมีแสงไฟลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาบ้างเล็กน้อย พอให้ได้เห็นว่าอีกฝ่าย นอนลืมตาอยู่“ยัง มีไรเหรอ” ใครจะไปหลับลง ในเมื่อมีผู้ชายที่ไม่รู้จัก ไม่ได้สนิทมานอนอยู่ข้าง ๆ“เรียนอยู่มอ R เหรอ”เดี๋ยวนะ เขารู้ได้ยังไงอะ“งงดิว่ารู้ได้ยังไง ดูบัตรนักศึกษาในกระเป๋าของมึงไง” แสนรู้!! เดาถูกด้วย ว่ากูคิดอะไร“รู้ขนาดนี้แล้วจะถามทำไมล่ะ”“อยากรู้จากปากว่าคิดยังไงถึงเรียนวิศวะเครื่องยนต์” “ความชอบ ถ้าไม่ชอบจะเรียนทำไมล่ะ ถามโง่ ๆ นะ” เธอจะหลับอยู่แล้ว เขายังจะชวนคุยอีก แล้วจะได้นอนไหมเนี่ย“ก็จริงของมึง กูชื่อพล เรียนจบมาจะสองปีแล้ว เรียนมอเดียวกับมึงแหละ ตอนนี้ทำงานกับพ่อ และยังอายุเยอะกว่า มึงควรจะเรียกกูว่าพี่นะถึงจะน่าฟังหน่อย”เขาเล่าต่ออีกว่าที่บ้านเป็นช่างรับเหมาเดินสายไฟฟ้าในโรงงาน มีชื่อว่า “Energize Electrical Solutions” ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการติดตั้งระบบไฟฟ้าและโครงการเดินสายไฟ ถ้าเขาเรียนที่นี่จริง ทำไมเธอไม่เคยเจอเขาเลยวะ เป็นคำถามที่อยากถามแต่ไม่กล้าถาม“พอดีมีพี่ชายคนเดียวว่ะ”ป๊อก! “โอ๊ย”เสียงร้องโอดโอยของหญิงสาวเ

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   12

    “พอดีฉันหิวน้ำเลยจะลุกไปหาน้ำกินน่ะ” คนตัวเล็กที่ยังลุกไม่ขึ้นอ้อมแอ้มตอบ“ลุกไหวไหม หิวหรือเปล่า” เขาถามอย่างห่วงใยจากใจจริง จนเธอสัมผัสได้ หากก็สะบัดหน้าไล่ความคิดตรงนั้นออกไป“ไม่!!” หากท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องตรงกันข้ามกับที่เธอพูดเสียได้ฮึ่ม!! ร้องถูกเวลาเสียด้วย อายเขาไหมเนี่ย“หึ ไหนว่าไม่หิวไง” พลกฤตว่าอย่างไม่ใส่ใจ พลางพยุงร่างบอบบางมานั่งโซฟา“เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน”“โห ร้องกลับบ้านเป็นเด็กเล็กเลย”“พี่พล!! พี่ไม่เข้าใจดาเลยว่ะ” อยู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา คือมันเครียดไปหมด คิดสะระตะว่ายังทำยังไงถึงจะออกไปจากตรงนี้ได้“โอ๋ ๆ สงสัยโมโหหิว เลยร้องอยากกินเป็นเด็ก งั้นกินหน่อยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปส่ง”ได้ยินคำว่าไปส่ง ถึงต้องเงยหน้ามองอย่างไม่เชื่อหู แม้จะมีประโยคที่ไม่เข้าหูก็เถอะ“จริงนะ” เห็นชายหนุ่มพยักหน้า รีบเร่งให้เขาส่งขนมและนมที่ซื้อมาให้ “เอามาดิ”“ก็แค่นี้ ไม่เห็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก” เธอไม่ได้ตอบโต้อะไรเขา นั่งกินเงียบ ๆ จนหมด ซึ่งพลกฤตนั่งมองภาพนั้นแล้วยิ้ม จะว่าไปหญิงสาวก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย“ยิ้มทำไม” ปาลิดาที่รู้สึกว่าถูกมอง หันไปถามคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หากเขาก

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   11

    “ไม่! ไม่กลัว ยังไงกลับบ้านไปก็ปลอดภัยกว่าอยู่กับมึง ให้กูกลับบ้านเถอะนะ ขอล่ะ หรือปล่อยกูไปไม่ต้องมายุ่ง มาเจอกันอีก นะ...ขอร้องล่ะ” หญิงสาวเข่าอ่อนนั่งทรุดลงกับพื้น เพราะใจตอนนี้อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากให้ใครกวน แต่เขาก็ไม่ฟังคำที่เธอร้องขอเลย“เอ่อ ขอโทษครับ ผู้โดยสารจะไปไหมครับ” “ไม่ไปครับ พอดีเมียผมโกรธที่ผมไม่พาออกไปข้างนอกเลยจะไปเอง ขอโทษด้วยครับ” พร้อมกับยื่นค่าเสียเวลาให้ พอรถแท็กซี่ออกไป ปาลิดาร้องไห้หนักกว่าเดิม ความหวังของเธอที่จะได้กลับบ้านหมดลงแล้ว“ลุกขึ้นดา! กูบอกให้ลุก” เขาไม่พูดเปล่า ยังดึงแขนให้เธอลุกขึ้นอีก ซึ่งตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บแขนมากทีเดียว คงจะเป็นรอยแดงแน่ ๆหญิงสาวเอาแต่นั่งนิ่ง ๆ ไม่ลุกตามคำสั่งเผด็จการจากคนตัวโต“ไม่ลุกใช่ไหม ได้! อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ”“อ๊าย ปล่อยนะ ไอ้บ้า ปล่อยเดี๋ยวนี้”เสียงหวานร้องตกใจ เพราะเขาแบกเธอพาดบ่า โดยมียามรักษาความปลอดภัยมองตาปริบ ๆ ไม่กล้าเข้ามาช่วย ก่อนเดินตรงมาที่รถแล้วจับร่างบอบบางยัดเข้าไปข้างใน รีบวิ่งมาฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไปเลย“จะพากูไปไหน”“กินข้าว”นิ่งเงียบมาตลอดทาง เขาก็ชะลอรถริมถนนที่เป็นร้านอาหารข้างทางอย่างข้าว

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   10

    เสียงสั่นเตือนจากมือถือของคนที่ตนนอนกอดเป็นเหตุให้เขารู้สึกตัว ชะเง้อคอมองเห็นว่าหญิงสาวยังหลับอยู่เลยไม่อยากรบกวน จึงปล่อยให้มือถือเครื่องบางสั่นอยู่อย่างนั้นจนเธอต้องเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเลยแกล้งหลับเพื่อดูว่าเธอจะทำยังไง “ฮัลโหล ว่าไงเชน” ปาลิดาพูดเบาคล้ายกระซิบ ด้วยกลัวว่าจะทำให้คนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ได้ยิน(มึงอยู่ไหนวะดา ทำอะไร แล้วตอนนี้อยู่กับใคร) ทันทีที่ได้ยินเสียง ราเชนทร์รัวคำถามชนิดที่ว่าใครก็ฟังไม่ทัน“อะไรของมึงเนี่ย กูอยู่บ้านพี่ภาค” กูขอโทษนะเชนที่ต้องโกหก ตอนนี้กูโคตรเสียใจเลยว่ะ(บ้านพี่มึงอะนะ) ปลายสายถามเสียงสูงไม่เชื่อ “เออ”(แล้วกูโทรหาทำไมไม่รับ) “กูเข้าห้องน้ำอยู่มั้ง...ตอนนั้นน่ะ”(เออ แล้วมึงก็ไม่โทรกลับด้วย กูกับไอ้ธีก็เป็นห่วงไปเถอะ คืนก่อนมึงออกไปตอนไหนวะ ทำไมกูไม่เห็น)“เข้าห้องน้ำเสร็จกูก็ออกมาเลยนะ ออกหลังร้านอะ ข้างหน้าคนเยอะไม่อยากเบียด แต่กูเดินออกไปไม่เห็นมึง กูเลยขึ้นแท็กซี่กลับ ถึงบ้านก็หลับเลย” ใครว่าล่ะ เช้ามากูก็ตื่นมาในห้องของใครก็ไม่รู้(เอ้า กูรออยู่รถตรงที่เราจอด ทำไมมึงไม่มาหากูวะ จะโทรบอกกันสักนิดก็ไม่มี ให้กูรอไปเถอะ)“กูข

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   9

    ทั้งพ่อทั้งแม่ไม่เคยห้ามเรื่องกินเหล้า แต่ต้องดูแลตัวเองให้ได้ แม้ทุกครั้งจะรอดปลอดภัย มีครั้งนี้นี่แหละที่พลาดอย่างแรง แรงจนเธอแทบรับไม่ไหว ส่วนผู้ชายคนนั้นนั่งมองเธอคุยกับแม่เงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาให้เธอต้องตอบคำถามมารดา(เฮ้อ แม่ก็เป็นห่วงไปเถอะ นี่...ถ้าครบยี่สิบชั่วโมง แล้วหนูไม่ติดต่อมา พ่อคงไปแจ้งความ คุยกับพ่อหน่อยไหมลูก พ่อก็นั่งอยู่ข้าง ๆ แม่) คุณปภาวดี กฤตติกา ถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อคืนนางแทบไม่ได้นอน ด้วยเป็นห่วงบุตรสาว“ไม่ดีกว่าค่ะ ฝากแม่บอกพ่อด้วยนะคะ ดาจะนอนห้องเพื่อนอีกสองคืน พอดีช่วยเพื่อนทำงานส่งอาจารย์ที่ให้โอกาสส่งเลตได้ไม่เกินอาทิตย์หน้า” ดาขอโทษนะคะแม่ที่ต้องโกหก ให้เวลาดาหน่อยนะ เธอได้แต่ฝากสายลมไปบอกมารดาที่ป่านนี้คงตั้งตารอลูกกลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืนหากอีกคนที่ได้ยิน เผยยิ้มปากกว้าง เพราะคิดว่าหญิงสาวจะอยู่กับตน(งั้นเหรอ อย่าโหมทำกันจนดึกล่ะ กินข้าวกินปลาบ้าง แม่รักน้องดานะ)ร่างบางปล่อยน้ำตานองหน้าทันทีที่ได้ยินคำนี้ของมารดา“ดาก็รักแม่กับพ่อนะ”ครอบครัวกฤตติกา มีกันอยู่สี่คน ประกอบไปด้วย คุณภาสกร คุณ ปภาวดี กฤตติกา มีลูกชายหญิงสองคน คือพี่ภาคหรือภาคภ

  • หนุ่มวิศวะลุ้นรัก   8

    จนขวดแก้วกระทบพื้นเสียงดัง ก้มหยิบเศษแก้วที่แตกกระจายมามองดูอย่างตัดสินใจว่าจะทำหรือไม่ทำดี ท้ายที่สุด...ไม่รอช้าที่จะกรีดเศษแก้วแหลมคมลงบนข้อมือข้างขวาเป็นทางยาวจนเลือดไหล แม้จะกลัวเลือดเพียงใดก็ไม่สามารถให้เธอหยุดยั้งความคิดได้ เพราะหาทางออกไม่เจอจริง ๆ และไม่รู้จะบอกพ่อแม่ยังไงถึงจะทำให้ท่านไม่เสียใจหรือคิดมาก“ดา! ดา! ดา!!! เปิดประตูที เป็นอะไรหรือเปล่า”พลกฤตที่ได้ยินเสียงเหมือนขวดแก้วแตกรีบวิ่งมาหน้าห้องน้ำ กลัวว่าคนตัวเล็กจะเป็นอะไร อารามตกใจไม่ทันคิดว่าจะต้องทำยังไงเลยใช้ตัวกระแทกประตูห้องน้ำอยู่หลายทีเหมือนกันถึงจะเปิดเข้าไปได้ภาพที่เห็น...หญิงสาวนอนสลบกองอยู่กับพื้นห้องน้ำ ข้าง ๆ มีเศษแก้วแตกกระจาย ในมือถือเศษแก้วแหลมคมที่เปื้อนเลือดไว้ ไหนจะเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลที่เธอกรีดอีก“เฮ้ย!! ดา!!! ทำไมทำอย่างนี้”ไม่รอช้าที่จะอุ้มร่างบอบบางออกมาวางบนที่นอน รีบไปหากล่องปฐมพยาบาลที่มีอยู่ในห้องมาทำแผลให้ ดีที่ว่าเธอกรีดลงไม่ลึกเลยทำให้ไม่โดนเส้นเลือดใหญ่เสียงคนพูดเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยินที่ดังอยู่ข้างหู ปลุกหญิงสาวที่ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน พอรู้ตัวมาอีกทีก็รู้สึกปวดข้อมือข้า

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status