บทที่ 2

ฉันหันมาพบกับดวงตาสีเขียวเข้มของลูเซียนที่เต็มไปด้วยความระแวงสงสัย แต่ฉันก็ยิ้มอ่อนโยนให้เขาเหมือนปกติ

“อ๋อ ฉันคุยกับเพื่อนเรื่องคนในตระกูลเวสต์โคสต์น่ะค่ะ นายท่านคนนั้นเขานอกใจภรรยา ตอนนี้ภรรยาของเขากำลังฟ้องหย่าแล้วก็จัดการเรื่องแบ่งทรัพย์สิน”

ถ้าเขาชอบเล่นละครนัก ฉันก็จะเล่นด้วยแล้วกัน

สายตาคมกริบของลูเซียนมองฉันราวกับมองหาพิรุธแม้เพียงเล็กน้อย

หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาก็ดูค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

ฝ่ามือใหญ่ที่มีแต่รอยแผลลูบไล้ลงไปยังเอวบาง พลางบรรจงจูบลงบนขมับของฉัน

“โง่จริง ๆ เลยนะ คิดคดทรยศภรรยาก็ไม่ต่างกับทรยศต่อศักดิ์ศรีตัวเอง”

“ราชินีของผม เรื่องพรรค์นั้นจะไม่เกิดขึ้นกับแฟมิลี่ของเราแน่นอนครับ”

ฉันจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเขาที่ยากจะหยั่งถึง และยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

“แล้วถ้ามันเกิดขึ้นล่ะคะ?”

“อย่างเช่น…”

“เอเลโอนอร่า ไม่มีคำว่า ‘ถ้า’ ทั้งนั้นครับ”

ลูเซียนตัดบทฉันทันควัน “ผมลูเซียน มารีโน่ ขอสาบานด้วยศักดิ์ศรีและสายเลือดของมารีโน่แฟมิลี่ว่า ผมจะไม่มีวันทรยศต่อคุณ”

“ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วค่ะ ฉันก็แค่สมมติเฉย ๆ”

ลูเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะยื่นสันกรามหยาบเล็กน้อยมาถูบนแก้มของฉันเบา ๆ

แปลกดีนะ

ทั้งที่นอกใจไปหาน้องสาวฉันแต่เขากลับทำตัวเป็นเจ้าของฉันถึงขนาดนี้ เห็นแล้วอยากจะสำลัก

“ถ้าเป็นอย่างนั้น งั้นบทลงโทษของผม ก็ขอให้ผมไม่มีวันได้เจอคุณอีกก็แล้วกัน”

“คุณก็รู้ เอเลโอนอร่า คุณคือชีวิตของผมนะครับ ถ้าไม่มีคุณ ผมขอลงนรกเสียยังดีกว่า”

ฉันไม่ได้ตอบรับอะไร เพียงค่อย ๆ ขยับตัวผละออกจากอ้อมกอดของเขา

ภายในสามวัน ฉันจะไปจากอ้อมกอดนี้ที่ครั้งหนึ่งฉันเคยโหยหา

ลูเซียน บทลงโทษที่คุณเพิ่งจะเอ่ยสัญญา มันใกล้จะเป็นจริงแล้วนะ

เขาดูเหมือนกำลังจะพูดอะไรออกมา แต่เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นขัดจังหวะ

“นายท่าน ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ”

ลูเซียนพยักหน้ารับ รอยยิ้มดูมีเลศนัยเผยบนริมฝีปากของเขา พร้อมกับที่เขาคว้ามือฉันจูงเดินไปยังริมระเบียง

เขายกมือขึ้นมาปิดตาฉันไว้พลางกระซิบข้างหู “ที่รัก ผมมีของขวัญสุดพิเศษเตรียมไว้ให้คุณนะครับ”

“ห้า สี่ สาม…”

เมื่อการนับถอยหลังสิ้นสุดลง เขาก็ขยับมือออกจากดวงตาของฉัน

ภาพตรงหน้าทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ

เขาเช่าเหมาปิดท่าเรือส่วนตัวทั้งท่า ซึ่งมีโดรนนับร้อยกำลังบินร่อนไปมาใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน

แสงไฟระยิบระยับจากโดรนเหล่านั้นกำลังก่อตัวเป็นชื่อของฉัน

“เอเลโอนอร่า”

ลูเซียนสวมกอดฉันจากด้านหลัง พร้อมกล่าวเสียงนุ่มหูออกมาอย่างที่เคยเป็น

“ที่รักของผม เราแต่งงานอยู่กันมาเจ็ดปีแล้วนะ แต่ทุก ๆ วันที่มีคุณอยู่มันช่างวิเศษเหมือนวันแรกที่เราพบกัน”

ฉันมองตัวอักษรระยิบระยิบบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ราวกับตัวเองหลุดไปอยู่อีกห้วงชีวิตหนึ่ง

ใช่แล้ว เจ็ดปี

จากเจ้าหญิงไร้เดียงสาตระกูลเวตโตรีสู่นายหญิงแห่งมารีโนแฟมิลี่

เจ็ดปีนี้ทำให้ฉันเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน

มากพอที่จะเปลี่ยนความรักอันหวานซึ้งให้กลายเป็นการทรยศ และเปลี่ยนคำสาบานให้กลายเป็นคำโกหก

ลูเซียนหันตัวฉันเข้าหาเขา ดวงตาสีเขียวเข้มของเขากำลังจดจ้องราวกับจะทำให้ฉันละลาย

“ไม่ว่าจะเจ็ดปีที่ผ่านมา หรือทุก ๆ ปี ผมก็อยากจะให้แต่สิ่งที่ดีที่สุดกับคุณเสมอนะครับ”

แล้วเขาก็ค่อย ๆ เอนกายเข้ามาจูบฉัน

ถ้าฉันไม่ได้ยินเสียงเขากับนางโซเฟียร้องครางกันในห้องทำงานเมื่อวานนี้ ฉันคงหลงเชื่อไปการแสดงยอดเยี่ยมระดับรางวัลออสการ์ไปจนวันตายแล้วแหละ

ทันทีริมฝีปากเราสองกำลังจะสัมผัสกัน โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น

ร่องรอยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเผยชัดบนใบหน้าของเขา เป็นใบหน้าที่ฉันคุ้นเคยดี

ดีเลย ฉันจะได้ไม่ต้องคิดหาวิธีหลบเขา

“ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันสั่งชัดเจนแล้วนะว่าอย่าไม่ให้ใครเข้ามารบกวนคืนนี้ อยากรู้นักว่าไอ้โง่หน้าไหนมันกล้าขัดคำสั่งฉัน”

แต่พอเขาเห็นรายชื่อสายเรียกเข้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ฉันเหลือบไปมองหน้าจอและเห็นว่าชื่อที่แสดงคือ “นกน้อยของฉัน”

ฉันก็รู้เลยว่าต้องเป็นโซเฟียแน่นอน

ลูเซียนกระแอมเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเบนโทรศัพท์มือถือออกไปอย่างเนียน ๆ และนิ้วเรียวยาวของเขาก็ปัดหน้าจออย่างรวดเร็ว

ฉันเห็นแววความกังวลและความปรารถนาราคะอันรุนแรงในดวงตาคู่นั้น

เช่นเคย วินาทีต่อมาเขาก็หันกลับหาฉันพร้อมกับปั้นหน้าเสแสร้งอย่างรู้สึกผิดเหลือเกิน

“มีอะไรเหรอคะ?” ฉันเอ่ยถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เล็บของฉันจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือแล้ว

ความจริงอยู่ตรงหน้าแล้วชัดเจน แต่ฉันก็หวังว่าครั้งนี้เขาจะเลือกฉัน

“พอดีว่ามีงานของแฟมิลี่ที่ผมต้องจัดการด่วนเข้ามาน่ะครับ” เขาเก็บโทรศัพท์ลงไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยคำขอโทษ “ที่รักครับ ผมคงต้องออกไปพักหนึ่งนะครับ”

“ตอนนี้เลยเหรอคะ?”

“ขอโทษนะครับ ที่รัก ผมรู้ว่าคืนนี้เป็นคืนสำคัญ แต่เรื่องนี้ก็รอไม่ได้จริง ๆ”

เขาจูบลงบนหน้าผากฉัน

“คุณกลับห้องไปพักผ่อนก่อนดีกว่า เสร็จงานแล้วผมจะรีบกลับมาหาคุณนะ”

“เข้าใจค่ะ งานของแฟมิลี่ต้องมาก่อนอยู่แล้ว”

ฉันพยักหน้า แสร้งทำเป็นภรรยาผู้ว่าง่ายเชื่อฟัง

พอฉันตอบกลับไปแบบนั้น ลูเซียนก็ทำทีโล่งใจอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว

เขาเข้ามากอดฉันอย่างลวก ๆ แล้วหันหลังรีบร้อนเดินออกไป

ฉันยืนอยู่บนระเบียง มองดูขบวนรถหลายคันขับออกไปทางประตูคฤหาสน์

พอฉันเห็นว่าไฟท้ายรถทุกคันหายลับตาไปแล้ว ฉันก็หันหลังแล้วเดินไปที่โรงจอดรถทันที

ในเมื่อลูเซียนมี “งานด่วน” ที่ต้องจัดการ ฉันก็ตัดสินใจที่จะไปดูให้เห็นกับตาว่างานมันเร่งด่วนขนาดไหนกัน

และแล้วฉันก็สตาร์ทรถขับตามขบวนนั้นไปอย่างเงียบ ๆ