ทาสรักคุณหมอ 11

เวลา 12.00 น.

       ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

       คนไข้คนสุดท้ายของตอนเช้าเพิ่งออกไป และพยาบาลผู้ช่วยในห้องตรวจก็ไปทานมื้อเช้าแล้วประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อมถูกเปิดผลักเข้ามา

       “ไปกินข้าวกันหมอหมา”

       “เดี๋ยวปิดคอมแป๊บหมอแทน แต่ไปกินข้างนอกไม่ได้นะวันนี้ หมอมีประชุมตอนบ่ายกับคณะผู้บริหารน่ะ”

       “ก็ไม่ได้จะชวนไปกินข้างนอกสักหน่อยหมอหมา หมอจะชวนไปกินที่โรงอาหารของเราเนี่ยแหละ”

       อือ!

       “รอข้างนอกนะ” แล้วนายแพทย์หนุ่มก็ปิดประตูห้องทำงาน

       รอไม่ถึงห้านาที ทัชชกรก็ออกมาจากห้องตรวจ

       “ไปกันเถอะหมอแทน”

       แล้วนายแพทย์หนุ่มหล่อประจำโรงพยาบาลก็พากันเดินไปพร้อมกันและพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ทั้งสองเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน สมัยเรียนก็สนิทกัน พอมาทำงานที่เดียวกันก็ยิ่งสนิทกันเข้าไปใหญ่

       “เดี๋ยวนี้ไม่เห็นไปเลาจน์ หรือเตรียมตัวจะแต่งงานล่ะ เห็นคุณหญิงป้าบอกว่าคู่หมั้นจะกลับมาแล้วนี่”

       “คงงั้นมั้ง” ไม่อยากตอบความยาวสาวความยืด แทนยิ่งขี้ฉลาดอยู่ด้วย ถ้าตอบยาวกว่านี้ได้เผยพิรุธให้อีกฝ่ายสงสัยแน่

       “ดีแล้วแหละ คือวันนี้มีเรื่องจะปรึกษาด้วยนะถึงมาชวนไปกินข้าว”

       “เรื่องอะไร”

“ก็ว่าจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนน่ะ เจอสาวที่คิดว่าใช่แล้วน่ะ”

       “ใครล่ะถึงทำให้หมอแทนอยากหยุดที่เธอได้”

       “อยู่ในโรงพยาบาลเนี่ยแหละ หมอหมารู้จัก”

       “หมอหรือพยาบาล”

       “พยาบาลคู่หูของหมอหมา พยาบาลนิ่มน่ะ ได้ทำงานด้วยกันบ่อยหลังๆ นี้รู้สึกว่าเธอน่ารักดี” คำพูดของแทนทำให้ทัชชกรสะดุดลมหายใจไปชั่วครู่พร้อมสีหน้าเปลี่ยน แต่ก็แค่ครู่เดียวเท่านั้น

       “นิ่มเขามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ”

       “ไม่มีนะ ฉันถามเมื่อวานตอนทำงานด้วยกันน่ะ”

       ‘จะไม่มีแฟนได้ไง ทั้งๆ ที่มีผัวอยู่แล้วนิ่ม’ เขาพึมพำในใจแล้วฝืนยิ้มแห้งๆ ตอบเพื่อน

       “เหรอ นึกว่ามีแฟนแล้วซะอีก”

       “ยังน่ะสิ เลยจะปรึกษาหมอหมาเนี่ยแหละ ถ้าหมอจะจีบพยาบาลนิ่มจะติดไหม อีกอย่างอยากให้หมอหมาช่วยด้วย”

       “ลองดูสิ” อยากรู้นักว่านวิยาจะทำยังไงหากโดนแทนตามจีบ

       “ช่วยหมอด้วยนะหมอหมา”

       “เออ! ไปสั่งข้าวเถอะ จะกินอะไรวันนี้” แล้วทัชชกรก็เอ่ยเปลี่ยนเรื่องเมื่อเดินมาถึงโรงอาหารที่ตอนนี้คนเต็มแน่นแทบจะไม่มีที่นั่งเหลือให้ตนสองคนนั่ง

       “กินข้าวราดแกงเถอะ ประหยัดเวลา” แล้วแทนก็ดึงแขนเพื่อนพาไปยังหน้าร้านข้าวราดแกง

เวลา 13.40 น.

        กว่าจะทำอะไรเสร็จก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง ตอนนี้เกือบบ่ายสองโมงแล้วก็รีบอาบน้ำแต่งตัวออกไปซื้อของเข้าห้อง ทุกวันหยุดไม่เคยได้นอนพักผ่อน เพราะต้องทำงานบ้าน

       ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!

       เสียงสั่นเตือนโทรศัพท์ที่วางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งดังขึ้นทำให้เธอที่กำลังจะเดินออกจากห้องเดินกลับมาหยิบและรับสาย หากไม่มีคนโทรหาคงลืมหยิบโทรศัพท์ไปด้วยแน่นอน

       “คะ แม่เอื้อง”

       ‘เป็นยังไงมั่งลูก’

       “สบายดีค่ะ แม่เอื้องกับพ่อแดงเป็นยังไงมั่งคะ ตอนนี้เจ้าหนี้มากวนไหมคะ”

       ‘ไม่แล้วลูก พอจ่ายหนี้มันหมดวันนั้น มันก็ฉีกสัญญาเงินกู้ทิ้งแล้ว วันนี้พ่อกับแม่ออกมาช่วยงานที่สวนของน้าพิมพ์กับน้าเดชน่ะ’

       “ที่สวนเราแตงโมพอเก็บยังคะแม่เอื้อง”

       ‘ใกล้แล้วลูก พร้อมกันกับสวนของน้าพิมพ์ น้าเดชนั่นแหละ แม่ไม่กวนลูกแล้ว แค่นี้นะลูก คิดถึงนะนิ่ม’

       “คิดถึงแม่เอื้องกับพ่อแดงเหมือนกันค่ะ”

       ‘แม่กับพ่อขอโทษนะที่ทำให้เราลำบาก’

       “นิ่มต่างหากทำให้พ่อแม่ลำบาก แต่ไม่นานเราจะสบายค่ะ อดทนอีกนิดนะคะแม่ นิ่มใช้หนี้หมด นิ่มก็จะทำเรื่องย้ายไปทำงานที่โรงพยาบาลรัฐแถวบ้านเราค่ะ”

       ‘รักลูกนะ’

       “รักแม่กับพ่อนะคะ” แล้วเธอก็กดวางสายจากแม่แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าผ้าใบโปรด ไปไหนมาไหนก็มีแต่กระเป๋าผ้า เธอแต่งตัวเสื้อยืด กางเกงยีนขายาวเข้ารูปคล่องแคล่ว จะว่าไปเสื้อผ้าเธอก็มีไม่เยอะ เพราะวันๆ ทำแต่งาน ใส่แต่ชุดพยาบาล พอตรวจเช็กของในกระเป๋าเรียบร้อยก็พร้อมออกไปข้างนอก