ทาสรักคุณหมอ 10

สิบนาทีกับการอาบน้ำแล้วแต่งตัว พอแต่งตัวเสร็จก็มาปกปิดรอยดูดเม้มของทัชชกรตามลำคอด้วยครีมรองพื้น พอจัดการปกปิดทุกอย่างเรียบร้อยร่างเล็กในชุดพยาบาลก็เดินออกมาจากห้องนอนก็เห็นเขานั่งบนโซฟาเอนตัวพิงพนักโซฟาดูโทรทัศน์อยู่ ‘เขาคิดว่าเนี่ยคือห้องเขารึไงกัน ทำไมยังไม่กลับอีก กินก็กินแล้ว’ เธอพึมพำในใจเมื่อมองไปทางโต๊ะทานข้าวไม่เห็นแซนด์วิชสองชิ้นแล้ว

       “ไปทำงานเหรอ เอากุญแจห้องสำรองมาสิ หมอจำเป็นต้องพกติดตัวไว้หนึ่งดอก เวลามาหามารอที่ห้องจะได้ไม่ยาก คีย์การ์ดด้วย” เขาบอกหญิงสาวในชุดพยาบาลขาวสะอาด

       “แต่นิ่มว่า...” ทัชชกรพูดแทรกไม่รอฟังสาวพยาบาลพูดจบ

       “หนึ่งปีนะ สัญญาของเรา”

       “แต่นิ่มไม่สะดวกค่ะหมอหมา”

       “ยังมีอะไรไม่สะดวกอีก ตอนนี้นิ่มเป็น ‘เมีย’ หมอนะ เดี๋ยวโอนเงินให้นะ จำได้เมื่อวานบอกว่ามีเงินติดตัวไม่ถึงสิ้นเดือนนี้”

       “ไม่เป็นไรค่ะหมอหมา แค่หมอหมาให้เงินมาใช้หนี้ก็มากพอแล้ว”

       “นั่นเงินส่วนใช้หนี้ให้พ่อแม่เธอ แต่เงินนี้ฉันให้เธอไว้ใช้จ่ายและซื้อของเข้าตู้เย็นมาไว้ทำกับข้าวให้ฉันทาน”

       “หมายความว่ายังไงคะ”

       “ฉันจะมาอยู่ด้วย”

       “แต่หมอหมาคะ นิ่มว่า...” เธอพูดยังไม่จบความ เสียงทุ้มก็แทรกขึ้น

       “อย่าขัดใจฉันสิ สัญญาหนึ่งปีนะ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้มาอยู่ทุกวันสักหน่อย เอากุญแจห้องให้ฉันหนึ่งดอกและคีย์การ์ดเข้าตึกด้วย เธอก็ไปซื้อคีย์การ์ดใหม่อีกใบเอา”

       นวิยาไม่ตอบ แต่เดินมาถอดกุญแจห้องสำรองให้เขาพร้อมคีย์การ์ดออกให้เขาจากพวงกุญแจ

       “อย่าลืมแวะซื้อยาคุมฉุกเฉินกินล่ะ และซื้อยาคุมแบบรายเดือนติดตัวไว้ด้วย เพราะหมอไม่อยากใส่ถุงยางกับนิ่ม”

       “ค่ะ แค่นี้ใช่ไหมคะหมอหมา”

       “อือ...ไม่มีอะไรแล้ว ไปทำงานเถอะเดี๋ยวสาย”

       “ค่ะ” แล้วเธอก็เดินจากไปพร้อมหยิบกระเป๋าผ้าที่ห้อยติดผนังไว้เมื่อวานมาสะพายเปิดประตูห้องออกไป

       ปึก!

       เสียงประตูห้องปิดสนิท เขาก็ดูโทรทัศน์ต่อ กดช่องนั้นช่องนี้ไปเรื่อยอย่างอารมณ์ดี

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...

       มันสัญญาหนี้หรือสัญญาทาสกันแน่ เธอตื่นมาทุกเช้าเจอกับทัชชกรทุกเช้าก็ว่าได้ และเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าเขามัน ‘เซ็กซ์’ จัด

       “วันนี้หยุดเหรอนิ่ม”

       “ค่ะ หมอหมา”

       “วันนี้หมออยู่เวรดึกน่ะสิ ไม่ได้กลับมานอนด้วยนะ”

       คนฟังได้ยินยิ้มมุมปากเมื่อรู้ว่าเขามีเวรดึกไม่ได้กลับมาค้างกับตน

       “ยิ้มอะไรนิ่ม ดีใจเหรอที่ฉันไม่มานอนด้วย” เขาเห็นมุมปากน้อยพยาบาลสาวแย้มยิ้มจึงถามด้วยความน้อยใจ

       “ปะ...เปล่าค่ะ หมอหมาทานมื้อเช้าเถอะค่ะ เดี๋ยวออกไปสายรถติด”

       “แล้ววันนี้จะทำอะไร จะออกไปข้างนอกไหม”

       “วันนี้ก็จะเก็บกวาดห้อง ซักผ้า ถ้ามีเวลาเหลือก็จะออกไปซื้อของเข้าห้องค่ะ”

       อือ!

       เขาพยักหน้ารับรู้แล้วก็ล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คของตนเองหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเปิดหยิบบัตรเครดิตหนึ่งใบออกมาแล้วส่งยื่นให้หญิงสาว

       “เอาไว้ใช้จ่าย เพราะฉันก็อยู่ที่นี่ด้วย”

       “ไม่เป็นไรค่ะหมอหมา เงินสดที่โอนให้มาก็ยังมีอยู่”

       “เอาไว้เถอะน่า อย่าเรื่องมากได้ไหมนิ่ม วันนี้ทำข้าวผัดกุ้งเหรอ หอมน่ากินเชียว” คนไม่เคยทานมื้อเช้า จะทานเพียงกาแฟแล้วก็ไปทำงาน แต่ตั้งแต่อยู่กับนวิยา เขาทานมื้อเช้าทุกวันและเหมือนจะติดรสมือพยาบาลสาวไปเสียแล้ว

       แล้วบรรยากาศก็เงียบเมื่อทั้งสองต่างฝ่ายต่างทานมื้อเช้าของตนเอง พอทานอิ่มนายแพทย์หนุ่มก็หยิบเสื้อสูทของตัวเองที่วางพาดไว้พนักเก้าอี้ด้านหลังขึ้นมาพาดแขน

       “หอมแก้มหน่อยสิ”

       “คะ...” คนที่ทานยังไม่อิ่มเงยหน้าขึ้นจากจานข้าวก็เห็นเขาโน้มตัวเอียงแก้มรอให้หอมแก้มส่งก่อนไปทำงาน และเป็นแบบนี้มาสามวันแล้ว

       “ค่ะ” เธอจึงลุกขึ้นโน้มหน้าไปจะจุ๊บแก้มสากของเขา แต่เขาก็หันมาปากจุ๊บปากกับเธอ

       อื้อ!

       “ชื่นใจ ไปทำงานก่อนนะ”

       “ค่ะ”

       “เดินไปส่งที่ประตูหน่อยสิ”

       “ค่ะ”

       “พูดเป็นคำเดี๋ยวรึไงนิ่ม”

       “เปล่าค่ะ แต่ไม่รู้จะพูดอะไรนี่คะ” เธอเดินมาส่งเขาหน้าประตูห้อง ก่อนจะไปทัชชกรก็ก้มโน้มลงมาจุ๊บหน้าผากมนของเธอก่อนจะเดินจากไป

       นวิยามองตามแผ่นหลังกว้างบุรุษเดินห่างไปจากประตูแล้วก็ปิดล็อกห้องเดินกลับมาทานมื้อเช้าของตนต่อ