โหราจารย์แห่งแคว้นเว่ย 1

ห่างออกไปไกลเป็นพันลี้ ที่ตั้งเมืองหลวงแคว้นเว่ย ผู้คนเดินทางเข้าออกเมืองหลวงคึกคักรวมไปถึงคาราวานพ่อค้าที่นำสินค้ามาขาย เพราะแคว้นเว่ยขึ้นชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์ และเป็นแหล่งค้าขายที่ได้ผลกำไรดีอีกด้วย แน่นอนว่าที่ประชากรชาวแคว้นเว่ยอยู่ดีมีสุขเช่นนี้เพราะหลักการปกครองที่เที่ยงธรรมของฮ่องเต้หลี่เซียน 

นอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าลือกันไปทั่วทั้งยุทธภพนี้ว่า แคว้นเว่ยยังมีเซี่ยงซื่อ หนุ่มนามว่า ‘เซี่ยวจวิน’ บุรุษที่มิมีผู้ใดล่วงรู้ที่มาที่ไป หรือแม้แต่อายุจริงของเขาก็ยากจะคาดเดาได้เช่นกัน เล่าลือกันว่าเซี่ยงซื่อผู้นี้มากมีความสามารถทั้งในด้านการทำนาย ตลอดจนปราบปรามวิญญาณอาฆาตร้ายที่เข้ามากล้ำกลาย จนฮ่องเต้หลี่เซียนถึงกับเชื้อเชิญให้เข้าร่วมราชสำนัก เป็นหนึ่งในขุนนางคนสำคัญข้างกายพระองค์ และมิว่าเซี่ยงซื่อผู้นี้เอ่ยสิ่งใด ดูเหมือนว่าฮ่องเต้หลี่เซียน ผู้ที่ได้รับสมญานามว่าเป็นโอรสสวรรค์เชื่อหมดทุกคำพูด 

ท้องพระโรง

ภายในท้องพระโรงกว้างใหญ่ เหล่าขุนนางของราชสำนักต่างพากันเข้ามายืนเรียงแถวเพื่อประชุมหารือกับผู้เป็นประมุขแห่งแผ่นดิน โดยเบื้องหน้าสุดมีบุรุษวัยกลางคนในอาภรณ์สีทองอร่ามนั่งฟังการรายงานจากหัวหน้าขุนนางถึงราชกิจต่าง ๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ด้านหน้าของเหล่าขุนนางยังมีบุรุษในอาภรณ์สีขาวเหลือบดำช่วงปลายยืนอยู่ด้วยท่าทีสุขุม นิ่งเงียบ มิได้หันไปสนทนากับผู้ใดอย่างที่ขุนนางคนอื่นกระทำ

เหล่าขุนนางต่างทยอยกันนำปัญหาที่ชาวบ้านต่างยื่นฎีกามาที่กรมกองของตน รวมถึงงานที่ได้รับมอบหมายมารายงานแด่โอรสสวรรค์ที่นั่งบนบัลลังก์มังกรเบื้องหน้า การรายงานดำเนินมาถึงกรมคลัง 

“ท่านโหรเซี่ยว เรื่องขุดลอกบึงน้ำที่มหาเสนาบดีกรมโยธาเอ่ยมา ท่านมีความเห็นว่าอย่างไร” 

บุรุษเจ้าของนามยกมือขึ้นประสานกันตรงหน้าพลางก้มศีรษะลงต่ำ มิได้เงยหน้าสบตาผู้พูด ก่อนจะเอ่ยตอบสิ่งที่ผู้เป็นนายเหนือหัวเอ่ยถาม

“ทูลฝ่าบาท การขุดลอกบึงน้ำเป็นสิ่งสมควรต้องทำอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เพราะจะช่วยป้องกันเรื่องภัยน้ำท่วมในช่วงหน้าฝนได้”

“แล้วควรลงมือยามใดดีเล่าท่านโหรเซี่ยว”

“กระหม่อมเห็นสมควรว่าเป็นหลังจากนี้อีกสองเดือนพ่ะย่ะค่ะ ช่วงนั้นเป็นช่วงต้นวสันตฤดู อากาศมิร้อนมิหนาวจนเกินไป และฝนน้อย จักทำให้การขุดลอกบึงราบรื่นพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งหากเร่งรีบไปนอกจากการเตรียมการจะกะทันหันเกินไป อาจจะทำให้การทำงานติดขัดไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยวจวินเอ่ยรายงานไปตามที่ตนมองเห็นในนิมิต 

ด้วยเพราะช่วงนี้ยังเป็นช่วงเหมันตฤดู แม้จะเป็นช่วงปลายฤดูกาล กระนั้นอากาศก็ยังคงหนาวเย็น อีกทั้งเมืองชางที่อยู่ค่อนไปทางตอนเหนือของเมืองหลวงเล็กน้อย หิมะมักจะปกคลุมตลอดช่วงฤดูหนาว ทำให้แรงงานที่จะมาช่วยขุดลอกบึงน้ำประสบกับอันตรายจากการย่ำไปบนน้ำแข็ง ด้วยคิดว่าอาจจะเป็นพื้น และหากรอไปอีกสองเดือนซึ่งเป็นช่วงวสันตฤดู อากาศส่วนใหญ่ไม่ถึงกับหนาว อีกทั้งยังไม่ปรากฏหิมะมาเป็นอุปสรรคเช่นกัน

“ดี เจ้ากรมโยธา เช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านโหรเซี่ยวว่าเอาไว้เถิด อีกสองเดือนหลังจากนี้ท่านก็ดำเนินการตามแผนงานที่ว่าเอาไว้ได้เลย”

การประชุมราชสำนักกินเวลาล่วงไปราว ๆ สองชั่วยาม ครั้นเมื่อการประชุมจบลงเซี่ยวจวินก็เดินกลับไปยังที่สำนักโหราจารย์ ซึ่งฮ่องเต้หลี่เซียนได้ยกตำหนักเล็กให้เป็นสถานที่พักและทำงานของเซี่ยวจวิน แม้จะรู้ว่าเซี่ยวจวินมีจวนอยู่นอกวังหลวงก็ตาม เมื่อเดินกลับมาถึงกายสูงกำยำก็เดินเข้าไปยังห้องด้านในสุด ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของตน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงห่วงเหล็กกระทบกับบานประตูไม่ได้เรียกให้บุรุษในห้องหันไปมองแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายแหงนเงยมองท้องฟ้าอยู่ตรงระเบียงด้วยท่าทางนิ่งเฉย

“เซี่ยงซื่อ องค์หญิงหลี่หรงเอ๋อร์เสด็จมาขอรับ” จางหมิ่น ผู้ช่วยคนสนิทของเซี่ยวจวินเอ่ยออกมา

“บอกองค์หญิงไปว่า ข้ามีงานต้องทำ ไม่สะดวกออกไปพบ”

“ขอรับ”

เปลือกตาคมหลับลงนิ่ง ปล่อยให้สายลมโชยพัดปะทะใบหน้าอยู่อย่างนั้น สองสามวันนี้มีเรื่องรบกวนจิตใจ ทว่าก็บอกได้ไม่แน่ชัดว่าเป็นเรื่องอะไร 

จางหมิ่นเดินกลับเข้ามาในห้อง ก่อนจะก้มศีรษะให้ผู้เป็นนาย ราวกับรู้ว่าในใจของบุรุษเบื้องหน้านั้นมีสิ่งใดอยู่จึงเงียบเพื่อรอฟังเช่นทุกที

“จางหมิ่น ท้องฟ้าวันนี้ครึ้มผิดปกติดีว่าหรือไม่” เสียงทุ้มรื่นหูเอ่ยออกมานิ่งเรียบ โดยที่ยังไม่หันกลับมามองคนสนิทแม้ปรายหางตา

“เซี่ยงซื่อกำลังจะบอกสิ่งใดกับข้าน้อยขอรับ”