หมอปีศาจพันหน้า

หมอปีศาจพันหน้า

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-02
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
10
4 Peringkat. 4 Ulasan-ulasan
44Bab
6.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หมอปีศาจพันหน้าไม่มีใครรู้ว่าเป็นบุรุษหรือสตรี ทุกย่างก้าวที่หมอปีศาจเดินผ่าน หากไม่มีคนตายก็จะพบความอัศจรรย์คนที่ตายแล้วฟื้นคืนชีพอีกครั้ง! ชื่อเสียงดังก้องทั่วยุทธภพแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าหมอปีศาจพันหน้าเป็นเพียงแม่นางน้อยคนหนึ่งเท่านั้น! และแม่นางน้อยอย่างหลินจื่อเยว่ที่ข้ามภพมาเป็นลูกศิษย์คนที่สิบของหมอเทวดาแห่งหุบเขาเทวะ และไม่รู้ว่าร่างนี้ไม่สามารถดื่มสุราได้ ทำให้นางไปคว้าบุรุษรูปงามมาเป็นพ่อของลูกเพราะฤทธิ์น้ำเมา จึงเกิดผลผลิตน้อยๆ ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แม้จะไม่รู้ว่าบุรุษรูปงามนั้นเป็นใครมาจากไหน แต่นางจะต้องเลี้ยงดูก้อนแป้งที่น่ารักเป็นอย่างดี!

Lihat lebih banyak

Bab 1

สวรรค์ลิขิต ทุกชีวิตมิอาจฝืนชะตา 1

POV Adam 

[Di jual barang kualitas bagus, dengan harga murah. Sekali memiliki, maka tidak akan menyesal sampai mati. Yang minat, langsung japri.]

"Dam, Dam, liat status promosi di akun F* istri lu," ujar Rendi setelah membaca caption status jualan istriku dengan suara lantang.

"Kenapa? paling dia promosi panci, wajan, dan perkakas masak lainnya. Lu, kaya baru  liat status bini gua ajah."

"Iya gua tahu. Tapi, sekarang dia jualan barang antik. Asli, lu pasti kaget liat barangnya."

"Barang apaan?" tanyaku pada Rendi. Sementara mata fokus pada layar komputer. 

"Liat dulu. Gua yakin lu suka barangnya," ujar Rendi terkekeh.

Aku langsung cek F******k. Mencari akun jualan istriku. Mira memang seorang penjual olshop alat-alat dapur. Dia sangat suka memasak. Sehingga, bergabung dengan perusahan penjual alat dapur, untuk menjualkannya di media sosial, dan marketplace.

Perasaanku mulai tidak enak. Jangan-jangan Mira berjualan barang-barang aneh. Seperti benda penglaris atau benda ala-ala dukun yang lainnya. Bisa malu diriku. Suaminya seorang pekerja kantoran, sedangkan istrinya jualan barang yang tidak jelas. Mau ditaruh di mana mukaku ini. 

"Status yang mana?" tanyaku heran. Ketika sudah membuka akun jualan Mira. Tidak ada yang aneh. Dia berjualan panci seperti biasanya. Dengan caption yang cukup menarik. Banyak foto-foto alat dapur yang berseliweran di akunnya. 

"Itu, status paling atas. Baru Dua jam yang lalu."

"Yang ini?" tanyaku mendekati Rendi. Menunjuk status istriku.

"Iya, yang itu. Buka foto-fotonya. Di foto paling akhir. Gua yakin lu suka barangnya."

Aku langsung buka foto-foto yang di shere istriku. Ada sekitar lima belas foto. Dari foto pertama sampai sepuluh tampak biasa saja. Tidak ada barang yang aneh. 

Namun, di foto urutan sebelas sampai lima belas, aku sungguh kaget. Mata membelalak tak percaya. Mira mengirim fotoku dengan segala fose. Bahkan, di foto terkahir sangat mencengangkan. Ada fotoku yang sedang mencium tangan wanita. Namun, pada gambar wanitanya sengaja diburamkan. 

"Eh, Dam, lu udah liat sw istri lu? gila. Kayanya dia tahu lu selingkuh," ujar temanku yang lain.

"Enak aja, lu. Gua gak selingkuh," hardikku kesal. 

"Wah, ada istri jual suami. Serem amet," ledek Rendi.

"Diam, lu. Kerja-kerja."

Suara ledekkan perlahan meredup. Mereka fokus kembali dengan kerjaan masing-masing. Sedangkan aku, malah gusar sendiri. Aku takut Mira salah paham atas kedekatanku dengan Diana. Aku paham betul, perempuan dalam foto itu adalah Diana. Sahabatku sejak SMA, kuliah, sampai sekarang kami kerja satu perusahaan sekaligus satu tim. 

"Mas, kenapa sama istri kamu? ko, bikin status gitu," ujar Diana saat jam makan siang.

"Gak usah dipikirin, Na. Biasalah, paling salah kirim Saking banyaknya foto panci, Mira sampe salah majang barang dagangannya," ujarku berusaha menenangkan Diana. Padahal, sedari tadi aku panik. Mira tidak bisa dihubungi setelah membuat status yang menggemparkan. 

Tak mau teman hidupku itu gusar, atau sakit hati. Entah dia menyadari atau tidak, foto perempuan yang dibuat buram adalah fotonya. Semoga saja tidak sadar. Hubungan kami bisa berantakan kalau itu terjadi. 

"Apa Mira gak mau kita deket lagi sebagai sahabat, Mas? kalau gitu, lebih baik kita saling berjauhan."

"Gak gitu, Na. Udahlah, jangan berpikir negatif. Sebelum kenal Mira, aku udah Deket sama kamu. Kita bakal tetep berhubungan sampai kapan pun."

"Tapi pertemanan kalian ini sudah kelewatan," cetus Bumi tiba-tiba duduk makan bersama.

Kami bertiga adalah sahabat dekat sejak SMA. Bedanya, Bumi lebih beruntung dari kami. Di usianya yang sekarang, dia sudah menjadi manager di perusahan ini. Berkat Bumi juga, aku dan Diana bisa diterima di perusahaan ini. Meskipun, dalam soal percintaan, Bumi sangat tidak beruntung. Berkali-kali diselingkuhin, dan akhirnya menjadi jomblo abadi. 

"Kelewatan gimana, Sih, Mi. Sok tahu kamu tuh."

"Hahaha, terserah kamu, Na. Kalian sebenarnya tahu, tapi pura-pura tak tahu. Tenang saja, aku tak akan ikut campur. Asal, jangan libatkan aku dalam urusan ini. Siap-siap Dam, takutnya ada perang dunia ketiga, hahaha."

Bumi bicara dengan meledek. Seakan-akan kejadian ini adalah lelucon. Aku berusaha bersikap biasa. Walaupun ucapannya membuat pikiran negatif mendominasi isi kepala. 

"Udah, makan-makan," sergahku menghentikan topik pembicaraan yang tidak mengenakan. 

Sampai waktu pulang kerja, aku masih memikirkan ucapan Bumi. Takut Mira marah, atau mengancam berpisah. Bahaya jika itu terjadi. Bisa langsung miskin diriku. Apalagi harus berhadapan dengan bapaknya Mira yang galak luar biasa. Mampus ....

"Mir, buka pintunya, Sayang. Mas pulang."

Aku berusaha memasang ekspresi semanis mungkin. Lebih baik bersikap seolah-olah tidak tahu. Dibandingkan harus bertanya, malah menambah masalah saja. 

"Mira ...."

"Iya, Mas. Aku denger. Emang aku budek?" 

Mira membuka pintu dengan wajah datar seperti biasa. Dia mempersilakanku masuk. Sikapnya tidak mencurigakan. Tampak baik-baik saja. Mungkin benar dugaanku, Mira hanya salah memposting foto. Dia tidak mungkin tahu apa-apa tentang rahasia yang aku simpan. 

"Mir, kamu baik-baik aja 'kan?"

"Ya, baik-baik ajalah. Emang kenapa? lihat nih, dari atas sampe bawah masih lengkap. Heran, kesambet kamu, Mas?" 

"Hehehe, enggak ...."

"Ya udah sana, mandi terus makan. Aku dah, makan duluan. Gegara laper. Jadi, kamu makan sendiri aja yah."

"Iya, Sayang gak papa."

Tanpa menjawab lagi, Mira langsung merebahkan tubuh di kasur. Aku mulai mencium keanehan dari tingkahnya. Baru aku sadari, sikapnya perlahan cuek. Apa hanya perasaanku saja?

"Hahaha, iya .... beneran."

Dari ruang makan, aku mendengar suara Mira sedang asik berbicara dengan seseorang. Mungkin, dia sedang menelpon sahabatnya.

"Hahaha ...."

Suara tawanya makin kencang. Istriku terdengar sangat bahagia. Ada apa gerangan? tidak biasanya Mira tertawa terbahak-bahak seperti itu. Perasaanku jadi tidak enak. Segera aku menyelesaikan makan, dan menyimpan piring kotor di dapur. 

"Udah dulu, yah. Nanti aku telepon lagi."

Saat aku masuk ke kamar, Mira malah menutup sambungan teleponnya. Dia menarik selimut dan tidur membelakangiku. Aku makin curiga, ada yang tidak beres dengan istriku.

"Sayang ...."

"Hmmm."

"Mau dipijit?"

"Enggak."

"Kamu kenapa? ko, kaya beda. Aku buat salah?"

"Enggak."

"Hmm ... Mas boleh tanya sesuatu."

"Iya, apa?" tanya Mira masih dengan posisi yang sama. Dia seakan tak mau memandangku

"Kamu ... salah kirim foto Mas, yah?"

"Oh, foto yang di F* sama status wa?"

"Iya, itu salah kirim 'kan?"

"Enggak."

"Hahaha, jangan becanda Sayang. Gak mungkin kamu jual suamimu secara online."

"Emang kenapa? banyak yang nawar mahal, Mas. Liat deh, kolom komennya. Status aku jadi rame."

Aku tak melanjutkan lagi perbincangan dengan Mira. Memilih mengambil ponsel dan mencek status Mira. Benar saja yang dia katakan. Kolom komentar sudah berubah jadi wadah bergosip. Banyak kicauan para ibu-ibu yang ditanggapi Mira.

[Suaminya juga dijual, Mbak?]

[Cek harga]

[Wah, tampaknya suaminya selingkuh, nih. Beginilah kalau istrinya penjual online. Hahaha, mantap .... lanjutkan, Bun]

[Iya, Bun]

Balas Mira dengan emoticon tersenyum manis. 

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Wanwalee
Wanwalee
อยากลองอ่านนิยายเรื่องใหม่ๆค่ะ ติดใจหลายเรื่องเลย
2025-03-30 09:54:18
0
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สนุกค่ะขออัพเดทแบบยาวๆๆก็โอเค
2025-02-28 22:40:28
0
0
Pinnolongerbe Ok
Pinnolongerbe Ok
สนุกชอบมาก
2025-02-28 22:35:38
0
0
Pinnolongerbe Ok
Pinnolongerbe Ok
สนุกค่ะมาอัพต่อค่ะติดตามจ้า
2025-02-27 20:51:15
0
0
44 Bab
สวรรค์ลิขิต ทุกชีวิตมิอาจฝืนชะตา 1
ภายในห้องทดลองขนาดใหญ่ ที่ได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐเพื่อให้ทำการทดลองและวิจัยยาตัวหนึ่ง การวิจัยและการทดลองกำลังเดินทางมาถึงขั้นตอนสุดท้าย ซึ่งหมายถึงเป็นการจบหน้าที่ที่พวกเขากรำกันมาแรมปีแล้ว“เยว่เจี่ย ไปพักก่อนเถอะ พี่อยู่ตรงนี้มาตั้งแต่เช้าแล้วนะ เดี๋ยวฉันดูให้เอง” หญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามาบอกกับผู้ที่เป็นหัวหน้า และเป็นเสมือนพี่สาวเธออีกคนหลินจื่อเยว่ผละสายตาออกจากชาร์ตการทดลองหันไปมองเด็กสาวแล้วคลี่ยิ้มบางออกมาให้หนึ่งสาย“อาซิน แล้วเธอกินข้าวแล้วเหรอ ถึงจะมาสลับกับพี่”“กินแล้วสิ ฉันน่ะไม่ยอมหิ้วท้องรอหรอกนะ” ซินเหลียนถือวิสาสะแย่งแผ่นชาร์ตในมือมา พร้อมกับใช้สองมือดันหลังหลินจื่อเยว่ให้ออกจากห้องทดลองไปพักผ่อน ทว่ายังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ขยับไปทางไหน พลันเสียงที่คล้ายกับกระแสไฟฟ้าชอร์ตก็ดังขึ้น เรียกสายตาของสองสาวให้หันไปมองทางเดียวกัน ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัวเสียงระเบิดก็ดังขึ้นตู้ม!!!!แรงระเบิดรุนแรงจนพังครืนไปทั้งชั้น กลุ่มควันที่ขาวพวยพุ่งออกมาเป็นที่น่าตระหนกของประชาชนในเมืองเป็นอย่างมาก นัยน์ตาคู่สวยของหลินจื่อเยว่เบิกโพลงมองเห็นประกายไฟที่พวยพุ่งอ
Baca selengkapnya
สวรรค์ลิขิต ทุกชีวิตมิอาจฝืนชะตา 2
กระทั่งกลุ่มชายฉกรรจ์ห้าคนเดินออกมาล้อมหน้าล้อมหลังนางเอาไว้ หลินจื่อเยว่พยายามหาทางหนีทีไล่เอาไว้ก่อนจะส่งยิ้มเจื่อนไปให้“พี่ชาย มีผู้ใดเจ็บป่วยหรือถึงได้มาดักเจอข้าเช่นนี้” หญิงสาวทำใจดีสู้เสือเอ่ยถามออกไป นางอาศัยขนาดตัวที่เล็กกว่า ใช้ปลายเท้าเตะเศษใบไม้ไปตรงหน้าแล้ววิ่งฝ่าพวกมันออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ไม่สนทิศทางเช่นกัน โดยที่กลุ่มโจรป่าทั้งห้าคนวิ่งตามมาติด ๆ นางได้แต่คิดในใจว่า หากนางมิดื้อรั้น ทำตามที่ตกลงกับศิษย์พี่ใหญ่เอาไว้ตั้งแต่ทีแรก นางก็คงไม่ต้องมาเผชิญเรื่องราวเช่นนี้ หลินจื่อเยว่วิ่งหนีจนกระทั่งมาถึงทางตัน ด้วยเบื้องหน้าเป็นหุบเหวสูง นางยั้งฝีเท้าเอาไว้แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มโจรป่าที่เมื่อพวกมันเห็นนางจนมุมก็ค่อย ๆ ย่างสามขุมเข้ามาช้า ๆ“แม่นาง จะวิ่งหนีให้เหนื่อยไปไย พวกข้าเพียงต้องการข้าวของมีราคาในตัวท่านเท่านั้น” หนึ่งในโจรป่าเอ่ยบอก“ข้าไม่มีสิ่งของใดมีราคาอย่างที่พวกเจ้าต้องการหรอก ยะ...อย่าเข้ามานะ”หากเป็นผู้อื่นคงยอมมอบทุกอย่างให้พวกโจรไปเพื่อรักษาชีวิตตน หากแต่หลินจื่อเยว่ได้เห็นแววตาของพวกมันแล้วย่อมรู้ว่า สิ่งที่พวกมันต้องการมิได้มีเพียงข้าวของมีราค
Baca selengkapnya
ได้รับความช่วยเหลือ
ไม่รู้ว่าเวลาผันผ่านไปนานเท่าไร หลินจื่อเยว่รู้สึกขึ้นอีกครั้งพร้อมกับอาการปวดที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ถูก แขนขาก็ขยับไม่ได้ หญิงสาวจึงคิดไปว่า มันน่าจะเป็นผลมาจากแรงอัดของระเบิดที่เกิดขึ้น นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ทว่ากลับพบเข้ากับสีเขียวของใบไม้มากมายที่อยู่เบื้องหน้า ซึ่งมันไม่น่าจะเป็นแบบนั้นได้ก่อนที่สติสุดท้ายจะดับวูบไป หลินจื่อเยว่จำได้ว่าแรงระเบิดที่ห้องทดลองนั้นรุนแรงพอสมควร เธอเห็นร่างนักวิจัยรุ่นน้องกระเด็นไปอีกทาง เช่นนั้นเมื่อตื่นมาสิ่งที่นางต้องเจอถ้าไม่ใช้ฝ้าเพดานสีขาวของโรงพยาบาล ก็น่าจะต้องเป็นเศษซากของห้องทดลอง ทว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้มันห่างไกลจากสิ่งที่คิดเอาไว้ไปมากหลินจื่อเยว่หลับตาลงอีกครั้ง เพราะตอนนี้ความเจ็บปวดทำให้นางรู้สึกทรมานอย่างที่ไม่อาจทนได้ไหว อาศัยความเป็นหมอที่มีความสามารถทั้งในเรื่องการแพทย์แผนโบราณและแผนปัจจุบันประเมินอาการตัวเอง ซึ่งทำให้พอรู้ว่าแขนขาที่ขยับไม่ได้น่าจะเพราะหัก ทว่ารุนแรงแค่ไหนนางก็ไม่รู้ได้ และสิ่งที่นางควรทำในตอนนี้คือหาคนช่วย นางพยายามกดข่มความเจ็บปวดเอาไว้แล้วพยายามเ
Baca selengkapnya
เป็นหมอที่ต้องรักษาตัวเอง
ผ่านไปร่วมสามวันที่หลินจื่อเยว่หมดสติไป นางค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาช้า ๆ ก่อนจะพบใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ดูก็รู้ว่าคงอายุยังมิถึงสิบห้า“พี่สาวตื่นแล้วหรือขอรับ พี่สาวหลับไปนานจนข้ากับท่านป้าเป็นกังวลเลยนะขอรับ”“นะ...น้ำ ขอน้ำ” เพราะรู้สึกว่าภายในลำคอแห้งผากคล้ายมีทรายละเอียดอยู่ในนั้น หลินจื่อเยว่ที่เพิ่งได้สติก็ร้องหาน้ำเปล่าทันทีอวิ๋นโม่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็กระวีกระวาดไปตักน้ำมาให้ พลางค่อย ๆ ประคองป้อนเหมือนที่เห็นผู้เป็นป้าทำก่อนหน้านี้ เพราะแม้ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะไม่ฟื้น ทว่าอวิ๋นหลานก็คอยป้อนน้ำให้อยู่ตลอด แค่ก แค่กหลินจื่อเยว่พยายามประคองตัวเองนั่ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ เรือนไม้ด้วยความงุนงง ช่วงที่หลับไป นางได้ฝันเห็นสตรีผู้หนึ่งซึ่งมีใบหน้าละม้ายคล้ายตน แต่รูปร่างเล็กกว่า ทั้งเส้นผมของสตรีผู้นั้นก็ยาวกว่านาง ซึ่งสตรีในความฝันทำเพียงยืนส่งยิ้มให้กับนาง ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไป ก่อนที่นางจะเห็นเรื่องราวต่าง ๆ ของสตรีผู้นั้นชัดเจนหลินจื่อเยว่หันมองไปทางเด็กหนุ่มอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดออกมา พลันนั้นก็ได้กลิ่นสมุนไพรบรรเทาปวดที่โชยพัดเข้ามาเตะปลายจมูก ทำให้นางรู้ว่าความรู้ติด
Baca selengkapnya
โหราจารย์แห่งแคว้นเว่ย 1
ห่างออกไปไกลเป็นพันลี้ ที่ตั้งเมืองหลวงแคว้นเว่ย ผู้คนเดินทางเข้าออกเมืองหลวงคึกคักรวมไปถึงคาราวานพ่อค้าที่นำสินค้ามาขาย เพราะแคว้นเว่ยขึ้นชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์ และเป็นแหล่งค้าขายที่ได้ผลกำไรดีอีกด้วย แน่นอนว่าที่ประชากรชาวแคว้นเว่ยอยู่ดีมีสุขเช่นนี้เพราะหลักการปกครองที่เที่ยงธรรมของฮ่องเต้หลี่เซียน นอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าลือกันไปทั่วทั้งยุทธภพนี้ว่า แคว้นเว่ยยังมีเซี่ยงซื่อ หนุ่มนามว่า ‘เซี่ยวจวิน’ บุรุษที่มิมีผู้ใดล่วงรู้ที่มาที่ไป หรือแม้แต่อายุจริงของเขาก็ยากจะคาดเดาได้เช่นกัน เล่าลือกันว่าเซี่ยงซื่อผู้นี้มากมีความสามารถทั้งในด้านการทำนาย ตลอดจนปราบปรามวิญญาณอาฆาตร้ายที่เข้ามากล้ำกลาย จนฮ่องเต้หลี่เซียนถึงกับเชื้อเชิญให้เข้าร่วมราชสำนัก เป็นหนึ่งในขุนนางคนสำคัญข้างกายพระองค์ และมิว่าเซี่ยงซื่อผู้นี้เอ่ยสิ่งใด ดูเหมือนว่าฮ่องเต้หลี่เซียน ผู้ที่ได้รับสมญานามว่าเป็นโอรสสวรรค์เชื่อหมดทุกคำพูด ท้องพระโรงภายในท้องพระโรงกว้างใหญ่ เหล่าขุนนางของราชสำนักต่างพากันเข้ามายืนเรียงแถวเพื่อประชุมหารือกับผู้เป็นประมุขแห่งแผ่นดิน โดยเบื้องหน้าสุดมีบุรุษวัยกลางคนในอาภรณ์สีทองอร่ามนั่งฟังการ
Baca selengkapnya
โหราจารย์แห่งแคว้นเว่ย 2
เมื่อได้ฟังคำถามนั้น เซี่ยวจวินก็ยกยิ้มขึ้นอ่อนจางพร้อมกับเดินกลับเข้ามาด้านใน แล้วนั่งลงที่โต๊ะ ซึ่งด้านบนมีกระดานที่บอกเล่าถึงชะตาความเป็นไปของบ้านเมืองและคนรอบข้างอยู่ มิได้พูดสิ่งใดต่อ พลางยกมือขึ้นโบกไล่ผู้ช่วยคนสนิทให้ออกไปจากห้อง ก่อนจะมองไปบนกระดานอีกแผ่นแล้วยกยิ้มออกมาอย่างที่น้อยคนนักจะได้เห็น เพราะโหรเซี่ยวในสายตาของคนรอบข้างนั้นมิต่างจากมนุษย์หินที่เย็นชา ไร้ความรู้สึก ด้วยเพราะไม่ว่าเจอกันยามใดใบหน้าหล่อเหลาคมคายก็มักจะนิ่งเรียบและสุขุมตลอดเวลาเซี่ยวจวินเข้ามาเป็นโหราจารย์คนสนิทประจำราชวงศ์หลี่ คอยทำหน้าที่ทำนายดวงชะตาบ้านเมือง ทำนายดวงชะตาของเหล่าสตรีในวังหลัง องค์ชาย และองค์หญิง รวมถึงเชื้อพระวงศ์ทั้งสายหลักและสายรอง อีกทั้งเป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของฮ่องเต้หลี่เซียนอีกด้วย กระนั้นเพราะมิมีผู้ใดล่วงรู้ว่า แท้จริงแล้วเซี่ยงซื่อผู้นี้อายุเท่าไรแล้ว จึงทำให้เป็นที่เลื่องลือไปทั่วยุทธภพถึงเรื่องราวของเซี่ยงซื่อหนุ่มที่สามารถทำนายเรื่องราวบ้านเมืองได้แม่นยำ อีกทั้งยังมีความรู้ความสามารถหลายหลากแขนงกระนั้นเซี่ยวจวินผู้นี้มีที่มาเช่นไรนั้น หาผู้ไขความกระจ่างแทบจะไม่มี เพราะ
Baca selengkapnya
แสดงฝีมือ 1
หมู่บ้านเหลิ่งซาน วันเวลาผ่านไปร่วมเดือน หลินจื่อเยว่ยังคงพักรักษาตัวอยู่กับสองป้าหลานแซ่อวิ๋น โดยที่ระหว่างนั้นนางก็มิได้เอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ งานการใดที่นางพอจะทำได้ก็ช่วยเหลือทั้งสองอย่างเต็มที่ ท่อนขาที่หักเริ่มดีขึ้น กระดูกต่อสมานกันจนสามารถเดินในระยะใกล้ ๆ ได้โดยไม่ต้องใช้ไม้ค้ำพยุงตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ที่นางฟื้น กระนั้นหากยืนหรือเดินนานเกินไปก็ยังคงรู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ อยู่บ้าง จนกระทั่งครบเดือน อาการปวดขาก็หายเป็นปกติ คนที่เป็นหมอมาทั้งสองภพสองชาติรู้อาการตัวเองดี และรู้ด้วยว่าอาการที่ดีขึ้นอย่างรวดเร็วนี้จะทำให้ชาวบ้านแปลกใจ แต่หากจะให้อธิบายคงหนีไม่พ้นถูกมองเป็นตัวประหลาดหรือไม่ก็ภูตผีวิญญาณร้ายเสียเป็นแน่ “แม่นางหลิน ขาเจ้าหายดีแล้วหรือจึงออกมาเดินข้างนอกเช่นนี้” เพื่อนบ้านที่อยู่ถัดไปสามหลังเอ่ยถามเมื่อเดินผ่านมาเห็น “ยังมิหายดีเจ้าค่ะท่านน้า เพียงแต่ระยะใกล้ ๆ ข้าพอจะเดินได้บ้างเจ้าค่ะ” หลินจื่อเยว่จำต้องปดออกไปคำโต เพื่อมิให้เป็นที่สงสัยมากไปนัก “อย่างนั้นหรือ แต่จะว่าไปเจ้าก็หายเร็วกว่าพ่อค้าเนื้อแซ่ผานที่ขาหักคราวก่อนอีกนะ หรือเจ้ามียาดีอันใดกัน” “จะว่ายาดีคงไม่ผิดนัก สมุน
Baca selengkapnya
แสดงฝีมือ 2
หลินจื่อเยว่หยิบห่อขนแกะที่มีติดถุงผ้าออกมา ในนั้นมีเข็มเงินขนาดเล็กใหญ่มากมาย พร้อมกับโลหะสีเงินที่คล้ายมีด ทว่าขนาดเล็กกว่ามาก เมื่อนางหยิบมีดขึ้นมาพร้อมกับเปิดหน้าท้องของหญิงครรภ์แก่ออก ชาวบ้านต่างส่งเสียงเซ็งแซ่เพราะไม่เข้าใจวิธีการของนาง“แม่นางหลิน เจ้าจะทำอันใด จะผ่าท้องแม่นางคนนี้หรือ” สตรีนางหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหวาดกลัว“หากมิผ่าท้องจะให้เอาเด็กออกมาอย่างไร ในเมื่อเด็กขวางท้องมารดา หัวอยู่ทิศเท้าอยู่ทาง มิได้อยู่ในตำแหน่งปกติเช่นนี้”ซึ่งเมื่อมองดูรูปท้องของหญิงครรภ์แก่ก็เห็นจริงดังหลินจื่อเยว่ว่า นางมิได้สนใจเสียงซุบซิบนินทา ด้วยเวลานี้สิ่งสำคัญคือการช่วยคน มือเรียวจัดแจงอุปกรณ์ทุกอย่างพร้อมสรรพ ก่อนจะใช้ยาระงับปวดคู่กันกับหวนโถวซ่าย ซึ่งเป็นสมุนไพรที่มีฤทธิ์ชาเฉพาะจุด ซึ่งหลังจากป้อนยาทั้งสองชนิดให้ หลินจื่อเยว่รอเพียงหนึ่งก้านธูปก็ใช้ปลายมีดกรีดลงบนหน้าท้อง มือของนางนิ่งและเบา ใช้เวลาไม่นานนักหลินจื่อเยว่ก็เอาตัวเด็กออกมา แล้วทำการเย็บแผลให้จนเรียบร้อย“แม่นาง ได้ยินข้าหรือไม่ แม่นางได้ลูกชาย น่าเกลียดน่าชังเชียวละ” หลินจื่อเยว่เอ่ยบอกหญิงสาวที่ยังมีใบหน้าซีดเผือดแต่มีร
Baca selengkapnya
รักษาคนป่วยในหมู่บ้าน
เช้าวันต่อมาเรื่องราวที่หลินจื่อเยว่ทำการผ่าท้องหญิงครรภ์แก่ผู้นั้นก็รู้กันไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ทำให้ยามเดินผ่านใคร ทุกคนก็ต่างมองมาที่นางด้วยแววตาเคลือบแคลงสงสัย กระนั้นหลินจื่อเยว่ก็มิได้ติดใจอันใด เลือกที่จะเดินขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาเตรียมปรุงยาต่อไป หลินจื่อเยว่เดินขึ้นเขามาเรื่อย ๆ หาเก็บสมุนไพรตามตำรับยาที่เขียนเอาไว้ ถึงแม้สมุนไพรบางตัวที่นำมาเป็นสายยาจะหน้าตาเหมือนในยุคที่นางจากมา ทว่าก็มีอีกหลายตัวที่นางไม่คุ้นเคย เช่นนั้นการมีสมุดบันทึกนี้ก็ช่วยนางได้ไม่น้อย ใช้เวลาไปครึ่งค่อนวันหลินจื่อเยว่ก็กลับมาที่บ้าน นำสมุนไพรที่หามาทำความสะอาด แล้วนำไปตากแดดเอาไว้นอกชานเรือน หากมิเข้าไปหาซื้อของในตลาด หลินจื่อเยว่แทบไม่สุงสิงกับผู้ใด หากแต่ถ้ามีคนเข้ามาพูดคุย นางก็ไม่คิดตัดไม่ตรี “แม่นางหลิน แม่นางหลินอยู่หรือไม่” เสียงร้องตะโกนเรียกดังมาจากหน้าบ้าน ทำให้หลินจื่อเยว่ที่นำสมุนไพรไปตากหลังบ้านเร่งรุดเดินออกมา “อยู่เจ้าค่ะ เอ๋ ท่านคือสามีของหญิงครรภ์แก่ผู้นั้นใช่หรือไม่ เกิดอันใดขึ้น” เมื่อเห็นสามีของหญิงที่นางทำคลอดให้เมื่อวาน หลินจื่อเยว่ก็เอ่ยถามธุระออกไป “ภรรยาข้าคลอดบุตรชายออกมาอย่
Baca selengkapnya
จากไป...
หลินจื่อเยว่แต่งกายให้รัดกุมคล้ายบุรุษ ก่อนจะเดินออกไปจากโรงเตี๊ยมเพื่อสำรวจร้านรวงและผู้คนของเมืองท่าแห่งนี้ หญิงสาวไม่ลืมหยิบหมวกม่านหมีลี่มาสวมคลุมเอาไว้ ก่อนจะเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ไปเรื่อย นางเดินเลยตรอกร้านค้ามาไม่กี่ฉื่อก็ได้ยินเสียงวิวาท จึงเดินเข้าไปแอบดู ทำให้ได้เห็นกลุ่มชายหนุ่มวัยราวสิบห้าถึงสิบหกหนาว กำลังล้อมหน้าล้อมหลังเด็กน้อยเพื่อรีดไถ่เงิน หลินจื่อเยว่แม้อยากจะสอดมือเข้าไปช่วย กระนั้นก็หักห้ามใจได้ทัน นางจึงทำเพียงเดินเลยผ่านไปจนกระทั่งไปเจอร้านบะหมี่ ด้วยความทรงจำเดิมจดจำได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดตนเอง นางจึงเลือกสั่งบะหมี่อายุยืนจากเถ้าแก่เนี้ยมากินทันที ไม่รู้ว่าด้วยโชคชะตาหรือไม่ที่นางกับร่างนี้เกิดวันเดียวกันแต่คนละปีเท่านั้น “เถ้าแก่เนี้ย ที่ร้านนี้มีฉางโซ่วเมี่ยน หรือไม่เจ้าคะ” “วันเกิดเจ้าหรือแม่นางน้อย” “เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ ได้ยินว่าบะหมี่ร้านนี้อร่อย ข้าเลยลองถามดู หากไม่มีก็มิเป็นไรเจ้าค่ะ เอาบะหมี่หมูแดงก็ได้เจ้าค่ะ” หลินจื่อเยว่ตอบกลับน้ำเสียงสดใส หากว่ากันตามอายุจริงในชาติก่อนที่นางจากมา ตอนนี้นางคงมีอายุมากถึงสามสิบห้าปีแล้ว ทว่าร่างนี้กลับมีอ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status