หมอปีศาจพันหน้า

ภายในห้องทดลองขนาดใหญ่ ที่ได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐเพื่อให้ทำการทดลองและวิจัยยาตัวหนึ่ง การวิจัยและการทดลองกำลังเดินทางมาถึงขั้นตอนสุดท้าย ซึ่งหมายถึงเป็นการจบหน้าที่ที่พวกเขากรำกันมาแรมปีแล้ว“เยว่เจี่ย ไปพักก่อนเถอะ พี่อยู่ตรงนี้มาตั้งแต่เช้าแล้วนะ เดี๋ยวฉันดูให้เอง” หญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามาบอกกับผู้ที่เป็นหัวหน้า และเป็นเสมือนพี่สาวเธออีกคนหลินจื่อเยว่ผละสายตาออกจากชาร์ตการทดลองหันไปมองเด็กสาวแล้วคลี่ยิ้มบางออกมาให้หนึ่งสาย“อาซิน แล้วเธอกินข้าวแล้วเหรอ ถึงจะมาสลับกับพี่”“กินแล้วสิ ฉันน่ะไม่ยอมหิ้วท้องรอหรอกนะ” ซินเหลียนถือวิสาสะแย่งแผ่นชาร์ตในมือมา พร้อมกับใช้สองมือดันหลังหลินจื่อเยว่ให้ออกจากห้องทดลองไปพักผ่อน ทว่ายังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ขยับไปทางไหน พลันเสียงที่คล้ายกับกระแสไฟฟ้าชอร์ตก็ดังขึ้น เรียกสายตาของสองสาวให้หันไปมองทางเดียวกัน ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัวเสียงระเบิดก็ดังขึ้นตู้ม!!!!แรงระเบิดรุนแรงจนพังครืนไปทั้งชั้น กลุ่มควันที่ขาวพวยพุ่งออกมาเป็นที่น่าตระหนกของประชาชนในเมืองเป็นอย่างมาก นัยน์ตาคู่สวยของหลินจื่อเยว่เบิกโพลงมองเห็นประกายไฟที่พวยพุ่งอ

ไม่รู้ว่าเวลาผันผ่านไปนานเท่าไร หลินจื่อเยว่รู้สึกขึ้นอีกครั้งพร้อมกับอาการปวดที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ถูก แขนขาก็ขยับไม่ได้ หญิงสาวจึงคิดไปว่า มันน่าจะเป็นผลมาจากแรงอัดของระเบิดที่เกิดขึ้น นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ทว่ากลับพบเข้ากับสีเขียวของใบไม้มากมายที่อยู่เบื้องหน้า ซึ่งมันไม่น่าจะเป็นแบบนั้นได้ก่อนที่สติสุดท้ายจะดับวูบไป หลินจื่อเยว่จำได้ว่าแรงระเบิดที่ห้องทดลองนั้นรุนแรงพอสมควร เธอเห็นร่างนักวิจัยรุ่นน้องกระเด็นไปอีกทาง เช่นนั้นเมื่อตื่นมาสิ่งที่นางต้องเจอถ้าไม่ใช้ฝ้าเพดานสีขาวของโรงพยาบาล ก็น่าจะต้องเป็นเศษซากของห้องทดลอง ทว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้มันห่างไกลจากสิ่งที่คิดเอาไว้ไปมากหลินจื่อเยว่หลับตาลงอีกครั้ง เพราะตอนนี้ความเจ็บปวดทำให้นางรู้สึกทรมานอย่างที่ไม่อาจทนได้ไหว อาศัยความเป็นหมอที่มีความสามารถทั้งในเรื่องการแพทย์แผนโบราณและแผนปัจจุบันประเมินอาการตัวเอง ซึ่งทำให้พอรู้ว่าแขนขาที่ขยับไม่ได้น่าจะเพราะหัก ทว่ารุนแรงแค่ไหนนางก็ไม่รู้ได้ และสิ่งที่นางควรทำในตอนนี้คือหาคนช่วย นางพยายามกดข่มความเจ็บปวดเอาไว้แล้วพยายามเ

ห่างออกไปไกลเป็นพันลี้ ที่ตั้งเมืองหลวงแคว้นเว่ย ผู้คนเดินทางเข้าออกเมืองหลวงคึกคักรวมไปถึงคาราวานพ่อค้าที่นำสินค้ามาขาย เพราะแคว้นเว่ยขึ้นชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์ และเป็นแหล่งค้าขายที่ได้ผลกำไรดีอีกด้วย แน่นอนว่าที่ประชากรชาวแคว้นเว่ยอยู่ดีมีสุขเช่นนี้เพราะหลักการปกครองที่เที่ยงธรรมของฮ่องเต้หลี่เซียน นอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าลือกันไปทั่วทั้งยุทธภพนี้ว่า แคว้นเว่ยยังมีเซี่ยงซื่อ หนุ่มนามว่า ‘เซี่ยวจวิน’ บุรุษที่มิมีผู้ใดล่วงรู้ที่มาที่ไป หรือแม้แต่อายุจริงของเขาก็ยากจะคาดเดาได้เช่นกัน เล่าลือกันว่าเซี่ยงซื่อผู้นี้มากมีความสามารถทั้งในด้านการทำนาย ตลอดจนปราบปรามวิญญาณอาฆาตร้ายที่เข้ามากล้ำกลาย จนฮ่องเต้หลี่เซียนถึงกับเชื้อเชิญให้เข้าร่วมราชสำนัก เป็นหนึ่งในขุนนางคนสำคัญข้างกายพระองค์ และมิว่าเซี่ยงซื่อผู้นี้เอ่ยสิ่งใด ดูเหมือนว่าฮ่องเต้หลี่เซียน ผู้ที่ได้รับสมญานามว่าเป็นโอรสสวรรค์เชื่อหมดทุกคำพูด ท้องพระโรงภายในท้องพระโรงกว้างใหญ่ เหล่าขุนนางของราชสำนักต่างพากันเข้ามายืนเรียงแถวเพื่อประชุมหารือกับผู้เป็นประมุขแห่งแผ่นดิน โดยเบื้องหน้าสุดมีบุรุษวัยกลางคนในอาภรณ์สีทองอร่ามนั่งฟังการ

หมู่บ้านเหลิ่งซาน วันเวลาผ่านไปร่วมเดือน หลินจื่อเยว่ยังคงพักรักษาตัวอยู่กับสองป้าหลานแซ่อวิ๋น โดยที่ระหว่างนั้นนางก็มิได้เอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ งานการใดที่นางพอจะทำได้ก็ช่วยเหลือทั้งสองอย่างเต็มที่ ท่อนขาที่หักเริ่มดีขึ้น กระดูกต่อสมานกันจนสามารถเดินในระยะใกล้ ๆ ได้โดยไม่ต้องใช้ไม้ค้ำพยุงตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ที่นางฟื้น กระนั้นหากยืนหรือเดินนานเกินไปก็ยังคงรู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ อยู่บ้าง จนกระทั่งครบเดือน อาการปวดขาก็หายเป็นปกติ คนที่เป็นหมอมาทั้งสองภพสองชาติรู้อาการตัวเองดี และรู้ด้วยว่าอาการที่ดีขึ้นอย่างรวดเร็วนี้จะทำให้ชาวบ้านแปลกใจ แต่หากจะให้อธิบายคงหนีไม่พ้นถูกมองเป็นตัวประหลาดหรือไม่ก็ภูตผีวิญญาณร้ายเสียเป็นแน่ “แม่นางหลิน ขาเจ้าหายดีแล้วหรือจึงออกมาเดินข้างนอกเช่นนี้” เพื่อนบ้านที่อยู่ถัดไปสามหลังเอ่ยถามเมื่อเดินผ่านมาเห็น “ยังมิหายดีเจ้าค่ะท่านน้า เพียงแต่ระยะใกล้ ๆ ข้าพอจะเดินได้บ้างเจ้าค่ะ” หลินจื่อเยว่จำต้องปดออกไปคำโต เพื่อมิให้เป็นที่สงสัยมากไปนัก “อย่างนั้นหรือ แต่จะว่าไปเจ้าก็หายเร็วกว่าพ่อค้าเนื้อแซ่ผานที่ขาหักคราวก่อนอีกนะ หรือเจ้ามียาดีอันใดกัน” “จะว่ายาดีคงไม่ผิดนัก สมุน

เช้าวันต่อมาเรื่องราวที่หลินจื่อเยว่ทำการผ่าท้องหญิงครรภ์แก่ผู้นั้นก็รู้กันไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ทำให้ยามเดินผ่านใคร ทุกคนก็ต่างมองมาที่นางด้วยแววตาเคลือบแคลงสงสัย กระนั้นหลินจื่อเยว่ก็มิได้ติดใจอันใด เลือกที่จะเดินขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาเตรียมปรุงยาต่อไป หลินจื่อเยว่เดินขึ้นเขามาเรื่อย ๆ หาเก็บสมุนไพรตามตำรับยาที่เขียนเอาไว้ ถึงแม้สมุนไพรบางตัวที่นำมาเป็นสายยาจะหน้าตาเหมือนในยุคที่นางจากมา ทว่าก็มีอีกหลายตัวที่นางไม่คุ้นเคย เช่นนั้นการมีสมุดบันทึกนี้ก็ช่วยนางได้ไม่น้อย ใช้เวลาไปครึ่งค่อนวันหลินจื่อเยว่ก็กลับมาที่บ้าน นำสมุนไพรที่หามาทำความสะอาด แล้วนำไปตากแดดเอาไว้นอกชานเรือน หากมิเข้าไปหาซื้อของในตลาด หลินจื่อเยว่แทบไม่สุงสิงกับผู้ใด หากแต่ถ้ามีคนเข้ามาพูดคุย นางก็ไม่คิดตัดไม่ตรี “แม่นางหลิน แม่นางหลินอยู่หรือไม่” เสียงร้องตะโกนเรียกดังมาจากหน้าบ้าน ทำให้หลินจื่อเยว่ที่นำสมุนไพรไปตากหลังบ้านเร่งรุดเดินออกมา “อยู่เจ้าค่ะ เอ๋ ท่านคือสามีของหญิงครรภ์แก่ผู้นั้นใช่หรือไม่ เกิดอันใดขึ้น” เมื่อเห็นสามีของหญิงที่นางทำคลอดให้เมื่อวาน หลินจื่อเยว่ก็เอ่ยถามธุระออกไป “ภรรยาข้าคลอดบุตรชายออกมาอย่