ตอนที่ 3

"น้องเด็กเสิร์ฟจ๊ะ กว่าจะออกมาพี่รอตั้งนาน" อยู่ดีๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินมาตรงหน้าขวางทางเดิน ก็กลุ่มที่ให้ฉันดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายพร้อมกับทริป 1,000 บาท นั่นไง

"ไปกับพวกพี่ดีกว่าน้อง รับรองสนุกแน่" พวกนั้นเดินเข้ามาหาฉันใกล้เข้ามาฉันก็ถอยหนี แต่ถอยได้แค่สามก้าวฉันก็มีอาการแปลกๆ เกิดขึ้นอะไรทำไมฉันมึน ตาลาย ทำไมตัวฉันถึงรู้สึกร้อนๆ วูบวาบแบบนี้ ถึงฉันจะไม่ใช่คนชอบเที่ยว แต่เพื่อนๆ ก็ขยันพูดกันจนฉันรู้ว่าตัวเองกำลังไม่ปลอดภัยใช่ฉันกำลังไม่ปลอดภัย ฉันโดนวางยา เมื่อคิดได้ว่าต้องใช่อย่างที่คิดแน่ๆ สติกับแรงที่มีเหลืออันน้อยนิดทำให้ฉันวิ่งหนีออกจากคนพวกนั้นไปแบบไม่คิดชีวิต

เอี๊ยดดดดดดด

ฉันวิ่งเข้าหารถคันหนึ่งไม่รู้เขาคือใคร ดูจากรถที่เขาขับน่าจะช่วยฉันได้ไม่มากก็น้อย

ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งไปหาเขา สติของฉันดับวูบ มารู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่บนเตียงนุ่มๆ ข้างๆ มีผู้ชายแปลกหน้าใส่กางเกงนอนตัวเดียวหลับอยู่ ส่วนฉันร่างกายเปลือยเปล่า และที่สำคัญร่องรอยอะไรไม่รู้เต็มตัวฉันไปหมดแทบจะไม่เห็นสีผิวที่แท้จริงของตัวเองเลย

"อ๊ะ"

โครม

อะไรเกิดขึ้นกับตัวเองฉันไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้ แต่ที่รู้ฉันต้องออกจากที่นี่ให้เร็วและเงียบมากที่สุด ถึงจะลุกแบบเจ็บๆ หน่วงๆ ใจกลางร่างเบาะบางมากแค่ไหน ถึงจะล้มแต่ฉันก็ต้องเงียบเสียงให้เบาที่สุด จะว่าฉันจำอะไรไม่ได้เลยก็ไม่ใช่ เพราะหลังจากเห็นหน้าผู้ชายบนเตียงแล้วความทรงจำอันเลือนรางก็ค่อยๆ ทะลักเข้ามาเลื่อยๆ

เขาไม่ใช่คนร้ายเขาไม่ใช่คนผิด แต่เขาคือคนที่ช่วยฉันไว้ต่างหาก และที่ฉันต้องเสียสิ่งที่รักษามา 20 กว่าปี ฉันก็ยินดีเต็มใจเป็นคนขอร้องเขาให้ช่วยเอง แล้วจะมีสิทธิ์โวยวายได้อีกหรอนอกจากออกไปขากที่นี่เงียบๆ น่ะดีที่สุดแล้ว โลกคงไม่แคบเหวี่ยงให้เรากลับมาเจอกันอีกครั้งแน่นอน

แอ๊ดดด

"คิดจะไปเงียบๆ แบบนี้เลยหรือไง"

อยู่ดีๆ เสียงผู้ชายที่คิดว่าหลับอยู่ก็พูดขึ้นมาหลังจากฉันออกมาจากห้องน้ำแต่งตัวชุดเดิมออกมาเรียบร้อยแล้วและกำลังจะออกไปจากที่นี่

"เออ ขอโทษที่ทำให้ตื่น ขอบคุณที่ช่วยนะคะ" ฉันคิดว่าฉันผิดเองที่วิ่งไปตัดหน้ารถเขาแต่ก็โชคดีที่เขาช่วยออกมาจากผู้ชายกลุ่มนั้นได้ ถึงแม้จะต้องเสียตัวแต่ฉันก็เต็มใจเสียให้กับเขามากกว่าพวกผู้ชายพวกนั้น

"หึ เด็กใจแตกสินะ" ห๊ะ เขาว่าอะไรนะ ฉันหันไปมองหน้าเขา หน้าเขานิ่งมาก นิ่งจนไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ่าส์ โอ้ยเสียว แรงอีก แรงๆ โอ๊ย อ๊ะ พรั่บ พรั่บ"

เสียงนี้มาจากหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูของคนตรงหน้าที่ตอนนี้เขายืนห่างจากฉันไม่ถึง 30 เซนติเมตรด้วยซ้ำ

"จำไว้ว่าถ้าฉันเรียกเธอเมื่อไหร่เธอต้องมา แล้วอย่าคิดจะไปในที่แบบนั้นอีกฉันไม่อยากใช้ของร่วมกับใครจนกว่าฉันจะเบื่อ ถ้าขัดคำสั่งคลิปนี้ได้ลงโซเชียลเธอได้ดังแน่นอน ไปได้แล้ว"

ปังงงง

พูดจบเขาก็ลากฉันออกมาจากห้องแถมยังปิดประตูใส่หน้าฉันอย่างแรง เขาพูดเองเออเองคนเดียว

จากที่เคยมองว่าเขาดี ฉันคิดผิดหมดเขาคืออสูรร้ายที่ตามหลอกหลอนชีวิตฉันมาตลอด 6 เดือน เดือนหนึ่งเขาจะเรียกฉันไปหาแค่ 1-2 ครั้ง แล้วก็จะให้เงินไว้จำนวนมากทุกครั้งอิงชาก็ไม่มีศักดิ์ศรีมากขนาดที่จะไม่ใช้เงินของเขา ไหนๆ ก็เสียตัวให้เขาไปแล้ว แต่ละครั้งฉันก็สะบักสะบอมกลับมาทุกทีไหนจะคลิปบ้าๆ นั่นอีก ก็สมควรแล้วที่ฉันจะได้ แต่ฉันก็ยังไม่ได้ใช้นะฉันเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉินจริงๆ

หลังจากวันนั้นฉันใช้ชีวิตปกติทุกอย่างยังไปทำงานที่ร้านอาหารเหมือนเดิมแต่ไม่ไปทำที่ผับแล้ว มีครั้งหนึ่งฉันไปเที่ยวผับกับเพื่อน พอถึงห้องปุ๊บเขาตามฉันให้ไปหาเขาทันที เขารู้ว่าฉันไปไหนทำอะไรวันนั้นเขาบอกแค่ลงโทษเบาๆ แต่ฉันกลับลุกแทบไม่ได้ กว่าจะพาตัวเองกลับห้องได้แทบแย่หลังจากนั้นก็เป็นไข้ไปอีกหลายวัน เขาบอกว่าครั้งนี้แค่เตือน ครั้งต่อไปจะไม่มีการเตือนจะเห็นคลิปตัวเองอยู่ในโลกโซเชียลทันที

ปัจจุบัน 

"อิง อิง อิงชา อิเอ๋อ!" ฉันสะดุ้งสุดตัวจะเรียกเสียงดังทำไมคะเพื่อนอยู่กันแค่นี้เอง แล้วนี่ในห้องเรียนนะคะคุณเพื่อน

"โอ้ยจะเรียกดังทำไมเดี๋ยวอาจารย์ก็ด่าเอาหรอก" ฉันอุตส่าห์นั่งหลังเสาร์มุมอับลับสายตาอาจารย์แล้วนะเพราะวันนี้อิงชาคนนี้ไม่ได้ตั้งใจมาเรียนแต่ตั้งใจมานอนล้วนๆ เลยค่ะ ใครๆ ก็รู้ว่าวิชาอาจารย์ประภาศรีใครอย่าทำให้แกอารมณ์เสียเด็ดขาดเพราะแกจะด่าๆ บ่นๆ ได้ไม่มีพักเลยพักฉันนี่โดนกันมาแล้ว 3 ชม.เต็มๆ ห้ามทุกคนขยับไปไหน ทุกคนมีสิทธิ์แค่นั่งหายใจนิ่งๆ แล้วตั้งใจฟังแกเท่านั้น

"คุณเอ๋ออิงชาขาพวกกูเนี่ยเรียกคุณมึงสิบกว่ารอบแล้วย่ะ" พีต้าสาวมั่นประจำกลุ่มพูดขึ้น แต่ทำไมต้องทำหน้าเอือมระอาใส่ฉันด้วยอะ

"อ้าวยังจะนั่งเอ๋ออีกไปๆ กินข้าวกูหิว" เสืออดีตเดือนคณะหนึ่งในสมาชิกกลุ่มฉันพูดพร้อมดึงแขนฉันข้างหนึ่งพีต้าก็ดึงอีกข้าง แล้วสรุปอิงชาต้องไปทางซ้ายหรือขวากันแน่เนี่ย พวกมึงจะดึงพร้อมกันทำไมเนี่ยได้แต่หันซ้ายที ขวาทีกูงงค่ะพวกมึงตัดกูแบ่งครึ่งเลยมั้ย