บทที่ 2 ไม่มีรักใดให้ศรัทธา (1)

วันต่อมา

“พายุจะถล่มแถวบ้านย่าหรือเปล่านะวันนี้”

พอเห็นร่างสูงใหญ่ของหลานชายอันเป็นที่รักเดินเข้าบ้านมาคุณหญิงประภาถึงกับเอ่ยแซวยกใหญ่ หากให้คาดเดาเจ้าตัวคงมีเรื่อง ไม่สบายใจหรือขบคิดไม่คลายถึงได้เดินทางมาเจอหน้ากันได้ในวันหยุดพักผ่อนเช่นนี้

“ผมก็เตรียมมาช่วยย่าอพยพหนีพายุยังไงล่ะครับ”

รอยยิ้มมีเสน่ห์ผุดพรายขึ้นบนใบหน้า ใช่ว่าจะมีใครได้เห็นอาจารย์แพทย์สายดุดันในมุมนี้สักเท่าใดนัก ร่างสูงทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ หญิงสูงวัย ก่อนจะก้มลงกราบที่ตักคุณย่าเฉกเช่นทุกครั้งที่เขาเคยทำมาตั้งแต่เล็ก จนโต การแสดงออกที่ไม่เคยเปลี่ยนทำให้คนเป็นย่าเผยยิ้มพร้อมยกมือบางเหี่ยวย่นลูบศีรษะหลานชายด้วยความเอ็นดู

“มาอ้อนย่าถึงที่แบบนี้มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า”

คนมีปัญหาถึงกับถอนหายใจเบา ๆ มาอารมณ์นี้แล้วเหตุใดคนที่คอยประคับประคองจิตใจเคียงข้างหลานชายมาตลอด 3 ปีจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“วันมะรืนมีงานเลี้ยงฉลองยอดขายบริษัทน้ำมันครับ”

บริษัทผลิตน้ำมันรายใหญ่ในประเทศที่เขาพูดถึงคือบริษัทที่บิดาเขาดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการผู้จัดการอยู่ที่นั่น การจัดเลี้ยงยิ่งใหญ่ ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้คงไม่ต่างจากทุกครั้งที่เคยเป็นมา

สังคมสวมหน้ากากที่เขาต้องพบเจอมาตลอดทำให้เขาเอือมระอา ไม่เคยคิดอยากปั้นหน้าปั้นตาเข้าไปเป็นเป้าหมายให้บรรดาเหล่าคุณหญิงคุณนายที่พาบุตรสาวเข้ามานำเสนออยากจะเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลเขาจนตัวสั่น

“พ่อเขาต้องการให้ปราบไป?”

ย่าหลานนั่งคุยกันเงียบ ๆ คุณหญิงประภาพยายามใช้ใจสงบนิ่งสยบความรู้สึกบางอย่างที่เกาะกินในหัวใจหลานชายไม่ยอมปลดปลง

“ก็ตามเดิมเขานั่นละครับ ต้องไปเพราะมันเป็นมารยาททางสังคมและรักษาชื่อเสียงวงศ์ตระกูล”

เหน็บแนมผู้เป็นบิดาสีหน้าเครียดเคร่ง

“ย่าได้ยินมาว่างานนี้พ่อปราบเขาจะแถลงข่าวเรื่องเงินจำนวน 50 ล้านบาทที่เขาตั้งใจทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายเพื่อจัดตั้งศูนย์ ความเป็นเลิศด้านหัวใจที่โรงพยาบาลของเราด้วยนี่ลูก ย่าว่าครั้งนี้ที่พ่อเขาจัดงานขึ้นก็เพื่อให้ปราบเป็นพระเอกของงานเลยนะ”

คนไม่อยากข้องแวะ ไม่พูดคุยกับบิดามายาวนานถึงกับถอนหายใจเบา ๆ

“ผมไม่ได้ร้องขอเลยนี่ครับ”

“แต่ครั้งนี้ย่าเห็นด้วยกับพ่อของหลานนะ ปราบควรจะไป”

เขารู้ดีนั่นแหละว่าเขาต้องไป เพียงแต่คิดถึงหน้าบิดาและอดีตนางบำเรอของบิดาที่เผยอเลื่อนขั้นขึ้นมาชูคออยู่ในตำแหน่งว่าที่แม่เลี้ยง ทีไร ใจที่พยายามคิดว่าไม่อยากรู้สึกรู้สาอะไร ไม่อยากรับรู้ความเป็นไปของบิดามันกลับจุดไฟคุกรุ่นในใจไม่ลืมเลือน

การที่เขาเปิดโอกาสให้ผู้หญิงหิวเงินเข้ามาปรนเปรอความใคร่ให้เฉกเช่นที่บิดาทำ แต่สำหรับเขาจะไม่มีทางยกยอปอปั้นผู้หญิงเหล่านี้ขึ้นมาเป็นเมียออกหน้าออกตาอย่างบิดาเขาทำเป็นอันขาด

“ครับ”

เขารับคำคนเป็นย่าสั้น ๆ ไม่ได้ต้องการให้ย่าเข้าข้างเพียงแค่ต้องการใครสักคนที่รับฟังความรู้สึกอึดอัดเหล่านี้แค่นั้น

“วันก่อนพ่อปราบโทรมาปรึกษาย่าเรื่องหล่อรูปเหมือนเจ้าคุณปู่ของหลานเอาไปตั้งไว้ที่ตึกอำนวยการโรงพยาบาลของเรา ย่าตั้งใจเอาไว้ว่าจะถือโอกาสทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แม่เรากับอาของเราด้วย”

“ครับ”

ความสัมพันธ์ของคนทั้งสามเป็นความสัมพันธ์ที่มันค่อนข้างซับซ้อน ในอดีตเขาเทิดทูนคุณอาผู้แสนใจดี เอาใจใส่มาตลอดว่ารักเขาประหนึ่งลูกในไส้ แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อวันหนึ่งคนที่เขาเคารพรักทั้งสามคนกลับทำลายความไว้วางใจเขาอย่างไม่มีชิ้นดี

ตอนนี้ทั้งมารดาและคุณอาเขาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุช่วงที่เดินทางไปพักผ่อนด้วยกันที่ต่างประเทศ คำว่าอโหสิกรรมที่คุณย่าเขาพร่ำบอกมาตลอดนั้น เอาจริง ๆ พอถามใจตัวเองว่าถึงท่านทั้งสองไม่ได้อยู่เพื่ออธิบายหรือปรับความเข้าใจใด ๆ กันแล้วความรู้สึกที่เสียไปมันลดน้อยถอยลงไปบ้างไหม ตัวเขาเองก็คงตอบได้ไม่เต็มปากเช่นกันว่าให้อภัยได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

“พ่อเขาอยากคุยกับปราบเรื่องที่เขาจะแต่งงานใหม่ด้วยนะลูก”

วันก่อนที่คุยกันผ่านผู้เป็นลุงซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ทางนั้นไม่กล้าเอ่ยปากคุยกับเขาต่อในเรื่องนี้ถึงได้ส่งผ่านข้อมูลมาทางย่าเพื่อให้ย่าช่วยเป็นใบเบิกทางให้

“ผมไม่คุยครับ ไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องบอกผม จะแต่งเมื่อไรยังไงก็แต่งไป เพราะแต่ไหนแต่ไรมาใครอยากจะทำอะไรก็ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของใครอยู่แล้ว”

“ปราบ…”

น้ำเสียงคนเป็นย่าทอดอ่อนลงเมื่อจับความรู้สึกเกลียดชังสั่งสมมาตลอดในใจของหลานชายได้ ย่าหลานจ้องสบตากันนิ่ง ๆ