คุณพ่อ(1)

"ฟ้าจะถล่มรึเปล่าเนี่ยฉันได้เห็นหน้าลูกชายตัวเอง" 

"โธ่ แม่ครับผมแค่มาขอกินข้าวเช้าด้วยนี่ถึงกับฟ้าถล่มเลยเหรอครับ" อวัศย์ทำเสียงอ่อยเอ่ยแกล้งมารดาตนเองที่พูดกระทบมาตั้งแต่เดินเข้ามาห้องอาหาร

"ใครจะไปรู้ร้อยวันพันปีแกเคยโผล่มาที่ไหนบ้านก็อยู่ตรงข้ามแค่ถนนเล็กๆ คั่นไว้ แต่ฉันแทบไม่เคยเห็นหน้าแก" รัชนียังอดบ่นลูกชายไม่ได้ จะไม่ให้โมโหได้ยังไงหมู่บ้านก็หมู่บ้านเดียวกัน บ้านที่เธออยู่กับลูกสาวก็อยู่ตรงข้ามกับลูกชายคนเล็ก แต่แทบไม่เคยเห็นหน้ากัน

"ถึงไม่เห็นหน้าผมก็ยังหลอกผมออกไปกินข้าวกับลูกสาวเพื่อนได้นะครับ" รัชนีมองค้อนกลับไปทันทียิ่งพูดถึงเรื่องนี้ยิ่งโมโห

"แกไม่ต้องห่วงไปหรอก ตอนนี้ถ้าฉันจะไปงานเลี้ยงไหนเพื่อนๆ ก็รีบพาลูกสาวหนีหน้ากันหมด คงเพราะกลัวจะจับคู่ให้แกนี่แหละ" 

"ก็ผมบอกแล้วไงครับว่าจะหาเอง" อวัศย์รีบเอ่ยถึงสิ่งที่เคยเสนอมารดาไปตั้งนานแล้ว แอบลอบยิ้มในสิ่งที่มารดาบ่น แปลว่าที่เขาคอยหลบหลีก หรือแกล้งคุยกับลูกสาวเพื่อนแม่แต่เรื่องงาน ผิดนัดบ่อยๆ มันประสบความสำเร็จ อย่างน้อยแม่ก็คงเลิกจับคู่ให้เขาไปสักพัก

"ให้แกหาเองกว่าฉันจะได้เจอหน้าลูกแก ถึงตอนนั้นฉันไม่หูตาฝ้าฟางหมดแล้วรึไง" รัชนีอดบ่นไม่ได้เมื่อลูกชายไม่มีท่าทีว่าจะมีแฟนสักที เอาจริงๆ ก็นับตั้งแต่เลิกกับแฟนที่คบกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน เธอก็แทบไม่เคยเห็นลูกชายมีความรักอีกเลย

"คุณแม่ยังสาวยังสวยขนาดนี้จะมาหูตาฝ้าฟางอะไร" อวัศย์ยังไม่วายหยอกล้อคนเป็นแม่ด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจ

"อะไรกันคะพี่หมอก มาถึงก็มาอ้อนคุณแม่แต่เช้า มาทวงตำแหน่งลูกรักเหรอคะ" พระพายเอ่ยแซวขึ้นพลางจัดอาหารเช้าบนโต๊ะ ชำเลืองมองพี่ชายตนเองที่เข้ามาออดอ้อนคนเป็นแม่ก็อดหมั่นไส้พี่ชายตนเองไม่ได้ ชอบหายตัวไปนานๆ รวมถึงชอบเทนัดลูกสาวเพื่อนแม่ พอทิ้งช่วงไปก็กลับมาออดอ้อนเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเดี๋ยวคุณนายรัชนีก็หายโกรธ

"พะแพงล่ะ" อวัศย์เอ่ยปากถามหาหลานสาวทันทีเมื่อเห็นเพียงน้องสาวเดินมาคนเดียว

"พี่โอมแต่งตัวให้อยู่ค่ะเดี๋ยวก็ลงมาแล้ว นั่นไง พะแพงอย่าวิ่งลงบันไดลูก!" พระพายเอ่ยตอบพี่ชายก่อนหันไปตะโกนดุลูกสาวตนเองที่วิ่งลงบันไดมา "แม่บอกกี่ทีแล้วเวลาลงบันไดให้เดินดีๆ อย่าวิ่ง"

"ก็คุณพ่อวิ่งตามหนูนี่คะ ลุงหมอกกกก" เด็กหญิงตัวน้อยหันไปตอบผู้เป็นแม่ก่อนจะไปกระโดดกอดผู้เป็นลุงทันที" หนูคิดถึงลุงหมอกจังเลยยย" ก่อนจะซบอกออดอ้อนไม่หยุด

"ลุงหมอกก็คิดถึงพะแพงตัวน้อย ไหนมาให้ลุงหอมหน่อย" ว่าจบคนเป็นลุงเป็นหลานก็ผลัดกันหอมกันกอดจนคนเป็นพ่อเป็นแม่อดหมั่นไส้ไม่ได้

"ลุงหมอกไปไหนมาคะ คุณยายชอบบอกว่าบ้านคุณลุงก็อยู่แค่ตรงข้ามแต่ไม่เคยกลับบ้าน" เด็กหญิงตัวน้อยถามตาแป๋ว

"ลุงก็ทำงานสิคะต้องนอนที่โรงพยาบาล" อวัศย์อธิบายให้หลานสาวตนเองฟัง แต่ไม่วายได้ยินเสียงคนเป็นแม่ส่งเสียงในลำคอตามหลัง" แต่คราวหลังพระพายต้องห้ามวิ่งลงบันไดแล้วนะคะไม่อย่างนั้นถ้าตกบันไดขึ้นมาจะต้องไปหาหมอ" หมอหมอกบอกหลานสาวตนเองเพราะเขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้เหมือนกัน

"ก็ดีสิคะไปหาหมอพะแพงจะได้อยู่กับลุงหมอก"

"ถ้าหนูตกลงมาจะไม่ได้อยู่กับลุงน่ะสิ จะได้อยู่กับลุงพีร์" เพียงได้ยินชื่อหลานสาวตัวน้อยก็หน้าเบะทันที

"ไม่เอาค่ะทำไมพะแพงต้องอยู่กับลุงพีร์ด้วย พะแพงกลัว ลุงพีร์ไม่ชอบยิ้ม"

"เพราะลุงพีร์เป็นหมอกระดูกแล้วถ้าไม่อยากไปหาลุงพีร์หนูก็ต้องห้ามวิ่งลงบันไดอีกเข้าใจไหมคะ" หมอหมอกถือโอกาสสอนหลานสาวตนเองโดยเอาเพื่อนมาขู่

"เข้าใจค่ะหนูจะไม่วิ่งลงบันไดแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นก็มาวางกระเป๋าแล้วทานข้าวเช้าได้แล้วค่ะ เดี๋ยวรถติดจะสายอีก" เมื่อเห็นลูกสาวตัวน้อยกับพี่ชายตนเองตกลงกันได้แล้วพระพายจึงรีบบอกให้ลูกสาวตนเองมานั่งประจำที่ทันที

"ช่วงนี้เคสเยอะเหรอครับพี่หมอก"วีรยุทธเอ่ยชวนพี่เขยตนเองคุยระหว่างที่ภรรยากำลังเตรียมอาหารให้ลูกสาว

"ก็ไม่เท่าไหร่ แต่ขี้เกียจกลับบ้าน"เมื่อพี่เขยพูดแบบนั้นวีรยุทธพยักหน้าเข้าใจทันที พลางชำเลืองมองแม่ยายที่กำลังเดินเข้ามา พอจะได้ยินมาอยู่ว่าช่วงนี้คุณแม่ยายของเขาพยายามหาคู่ให้อวัศย์เป็นพิเศษ เรียกได้ว่ามีรูปและประวัติของลูกสาวเพื่อนเป็นแค็ตตาล็อกก็ว่าได้ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าไหร่

"เอ้อ พระพายวันนี้ช่วงบ่ายเอาซุปไก่ที่ได้มาไปฝากหนูชาเขาหน่อยนะ จะได้ให้ใบข้าวทานด้วย" รัชนีเอ่ยเตือนลูกสาวตนเองให้แบ่งซุปไก่ที่ตนทำไว้ไปฝากคนข้างบ้าน

"หืม เดี๋ยวนี้บ้านข้างๆ มีคนมาอยู่แล้วเหรอครับ" อวัศย์อดแปลกใจไม่ได้เมื่อรู้ข่าวว่าบ้านข้างๆ มีคนมาอยู่ ความจริงเขาพอจะรู้มาบ้างว่ามีคนซื้อทิ้งไว้ แต่ไม่เคยมีใครเข้ามาอยู่ แต่จะมีส่งแม่บ้านมาทำความสะอาดทุกเดือนบ้างให้บ้านไม่รกร้าง

"แกคงจะรู้เรื่องอยู่หรอก เล่นหายไปเป็นเดือนๆ ขนาดนั้น" คนเป็นแม่ยังไม่วายเหน็บแนมลูกชาย

"ไม่ถึงสักหน่อยครับแม่แค่เกือบๆ" หมอหมอกเย้าแหย่ตอบ

"หึ เขามาอยู่ได้สองอาทิตย์แล้ว เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวลูกสาวอายุเท่าพะแพงเลย เห็นว่าอยู่โรงเรียนเดียวกันด้วยใช่ไหมพะแพงหลานยาย" จากน้ำเสียงห้วนๆ แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานทันทีตอนหันไปคุยกับหลานสาว

"ใช่ค่ะคุณยายใบข้าวเป็นเพื่อนพะแพง ใบข้าวเรียนเก่งด้วย" พะแพงอวดเพื่อนให้คุณยายฟัง

"ก็ดีนะครับพระพายจะได้ไม่เหงาด้วยมีเพื่อนคุย" หมอหมอกออกความคิดเห็น

"เพื่อนคุยอะไรคะพี่หมอก เขาก็ต้องทำงานกลับเย็นๆ บางทีก็ค่ำๆ เหมือนจะมีจ้างแม่บ้านคอยอยู่เป็นเพื่อนหลังเลิกเรียน นี่พระพายว่าจะไปคุยกับน้องชาอยู่ค่ะคุณแม่ว่าให้เรารับใบข้าวกลับมาด้วยดีไหม ป้าแก้วจะได้ไม่ต้องออกไปรับ ยังไงก็ทางเดียวกัน" พระพายเสนอขึ้นพลางหันไปถามความคิดเห็นมารดา

"ก็ดีนะลูก ช่วยเหลือกัน เลี้ยงลูกคนเดียวคงจะเหนื่อยแย่ แม่เห็นแล้วก็สงสาร หนูชาน่ารัก นิสัยดี" รัชนีอดที่จะชื่นชมไม่ได้เมื่อเคยได้คุยได้สัมผัสคนข้างบ้านมาบ้าง ยิ่งครั้งแรกที่เจอกันเป็นตอนที่เธอออกไปเดินตลาดใหญ่ข้างๆ หมู่บ้าน ตั้งใจอยากหาซื้อของสดๆ มาทำให้หลานสาวกิน ระหว่างที่ให้แม่บ้านแยกไปซื้อของทะเล เธอก็เดินดูผักไปพลางๆ แต่กลับเจอคนเข็นรถเข็นส่งของในตลาดพุ่งมาด้วยความเร็ว ไม่สนว่าใครจะยืนอยู่ ปากบอกแต่ถอยๆๆๆ แต่ไม่ให้เวลาคนที่ยืนอยู่หลบได้ทัน เธอที่ใกล้จะเสียหลักล้มไปอยู่แล้ว มีมืออุ่นๆ ของหญิงสาวประคองกอดไว้ฉุดเธอให้ออกจากบริเวณตรงนั้น ก่อนจะพาเธอมาหาที่นั่งร่มๆ พักระหว่างรอแม่บ้าน ตอนนั้นเธอก็ประทับใจอยู่แล้ว ด้วยหน้าตาสะสวยกิริยางดงาม พอได้รู้ว่ามาอยู่บ้านติดกันยิ่งถูกใจ

"โอ้โห คุณแม่ชมขนาดนี้เอามาเป็นลูกสะใภ้ไหมครับ ได้มีหลานอีกคนสมใจอยากด้วย" อวัศย์อดแซวไม่ได้

"แกอย่ามาพูดเล่นนะ คนนี้ฉันเชียร์นะ ถ้าเป็นคนนี้ฉันโอเค" รัชนีรีบหันไปตอบลูกชายสายตามีประกายบางอย่างจนคนเป็นลูกอดเสียวสันหลังไม่ได้ ถึงแม้สาวข้างบ้านจะมีลูกติดมาก่อน รัชนีก็ไม่เคยนึกรังเกียจ และมั่นใจว่าลูกชายเธอก็ไม่รังเกียจแน่นอน เธอรู้ดีว่าลูกชายตนเองเป็นคนยังไง เพราะฉะนั้นเรื่องแค่นี้ไม่สามารถลดทอนคุณค่าของคนได้แน่นอน

"ถึงขั้นคุณนายรัชนีออกปากเองแบบนี้ชักอยากจะเห็นแล้วล่ะสิ" อวัศย์ยังไม่วายเอ่ยแซวต่อ ส่วนคนเป็นแม่นั่งครุ่นคิดมองหน้าลูกชายที่ตักข้าวต้มรับประทานอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว มีเพียงวีรยุทธและพระพายที่ลอบมองหน้ากันใบหน้าเจื่อน มีลางสังหรณ์ว่าคุณแม่เธอจะมีแผนการบางอย่าง