คุณพ่อ(3)

"ตามหาตั้งนานโทรไปก็ไม่รับ" ปภาวรินทร์กำลังจะเอ่ยถามสิ่งที่อยู่ภายในใจ แต่กลับมีเสียงทุ้มเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน เธอหันหลังกลับไปมองทางด้านหลัง ก่อนจะพบว่าเป็นผู้ชายสองคนเดินตรงเข้ามา คนที่เอ่ยพูดยกยิ้มมีเลศนัยมาแต่ไกล สายตามองเธอดูมีประกายบางอย่าง ส่วนอีกคนเดินตามหลังมานิ่งๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ลอบมองเธอสายตาดูสงสัยไม่น้อย

"มีอะไร"

"โอ๊ะ! อยู่กับสาวด้วย สวัสดีครับผมไทม์ครับ" มือขาวสะอาดยื่นมาตรงหน้า ใบชายกยิ้มตอบสุภาพกำลังเอื้อมมือไปจับเพื่อตอบรับคำทักทาย "เห้ย! อะไรวะไอ้หมอก" ก่อนจะต้องผงะตกใจเมื่อคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอทีแรก ย้ายมายืนข้างๆ พลางปัดมือเพื่อนออกอย่างแรง

"มาทำไมกัน" เสียงเข้มถามย้ำขึ้น

"อาจาร์ยคร้าบบบ ไม่มีเคสแบบนี้ผมก็มาชวนเพื่อนไปกินข้าวสิ ว่าแต่..เมื่อไหร่จะแนะนำ"

"นี่ใบชาเป็น...คุณครูของคนไข้เด็กเมื่อวานที่เกิดอุบัติเหตุ" เมื่อเลี่ยงไม่ได้หมอหมอกจึงต้องจำใจแนะนำไป

"อ้อ..."

"อืม"

"อืมห่าไรไอ้หมอกแนะนำพวกกูด้วยสิ" 

"ไม่ต้องไปรู้จักพวกมัน คนไม่ดี"

"มึงดีตายห่าไอ้หมอก ผมไทม์ครับ ส่วนนี่ไอ้พีร์ เป็นเพื่อนไอ้นี่" เมื่อเพื่อนไม่มีท่าทีจะแนะนำ ธารณ์จึงเป็นฝ่ายแนะนำตัวเองและเพื่อนอีกคนโดยการชี้นิ้วเรียงตัว

"สวัสดีค่ะคุณไทม์ คุณพีร์" ใบชายิ้มตอบรับ แอบหัวเราะน้อยๆ เมื่อเห็นท่าทางทั้งสามคน ความจริงสมัยก่อนเวลาแอบเห็นทั้งสามคนอยู่ด้วยกันเคยคิดสงสัยว่าจะเป็นยังไงนะ คนหนึ่งก็พูดไม่หยุด คนหนึ่งก็ไม่พูดเลย ส่วนอีกคน ปภาวรินทร์ลอบมองคนที่ยืนทำหน้าเซ็งๆ อยู่ข้างๆ น่าจะเป็นคนกลางระหว่างสองคนนี้ แต่ท่าทียิ้มๆ ดูอบอุ่นใจดี ความจริงแล้วเธออดคิดไม่ได้ว่าจริงๆ แล้วสามคนนี้น่าจะศีลเสมอกัน เพียงแต่บุคลิคที่แสดงออกมาให้คนอื่นเห็นต่างหากที่หลอกตาทุกคนอยู่

"คุณ..หน้าคุ้นๆ นะครับ" เป็นรพีภัทรที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ถามขึ้น เมื่อเพ่งมองดีๆ หญิงสาวที่เพื่อนเพิ่งแนะนำไปดูคุ้นหน้าเหมือนเคยเจอ

"ฉันเคยเรียนที่เดียวกับ..คุณหมอกค่ะ" เธอจึงอธิบายเสียงเบา แสร้งทำไม่รู้ว่าพวกเขาเรียนที่เดียวกันมา เดี๋ยวเขาจะสงสัยว่าทำไมเธอถึงรู้จักผู้คนรอบๆ ตัวเขา

"แปลกจัง สวยๆ แบบนี้ผมไม่รู้จักได้ไง"

"จะแดกอะไร" เสียงเข้มเอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีเมื่อเพื่อนพูดจบ ทำเอาใบชาอดสะดุ้งไม่ได้เมื่อเห็นอีกบทบาทหนึ่งของหมอหมอก เธอไม่ได้มีปัญหากับการที่หมอพูดคำหยาบ แต่พอเป็นหมอหมอกก็อดแปลกใจไม่ได้

"มึงหิวไปกินก่อนเลยกูจะคุยกับคุณใบชา" เมื่อเห็นท่าทีเพื่อนสนิทหมอไทม์ก็ยิ่งก่อกวน แสร้งทำเป็นสนใจหญิงสาวคนเดียวในกลุ่มเป็นพิเศษ ในขณะที่หมอพีร์ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

"มึงเป็นคนมาชวนกูนะ" หมอหมอกเริ่มเอ่ยเสียงเครียด

"คุณใบชาไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ หลังโรงพยาบาลมีร้านอาหารอร่อยอยู่ ปกติพวกผมไปฝากท้องกันที่นั่น ข้าวผัด..."

"ใบชาไม่ว่าง" เสียงเข้มตอบแทนในขณะที่เพื่อนยังโฆษณาไม่จบ

"เขายังไม่พูดอะไรเลยมึงออกตัวทำไมเนี่ย" หมอไทม์ได้ทียิ่งกวน เมื่อเห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ของเพื่อน ชักจะเริ่มสนุก

"ไม่ได้ออกตัวใบชาต้องกลับโรงเรียน ส่วนมึงรีบไปได้แล้วป่านนี้เจ้าของร้านชะเง้อคอยาวมองหามึงแล้ว มึงจีบเขาอยู่ไม่ใช่รึไง"

"ไอ้ห่าหมอก!" 

"ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันต้องรีบกลับไปที่โรงเรียนขอตัวก่อนนะคะ" ปภาวรินทร์รีบเอ่ยขอตัวกลับ เมื่อสบโอกาสตอนที่ทั้งสองยังยืนเถียงกัน วันนี้เธอต้องรีบไปประชุมที่โรงเรียนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน บวกกับตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าทั้งเขาและเพื่อนของเขา เธอวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เขามาตั้งหลายปีแทบไม่มีโอกาสได้คุยกัน แต่บทจะเจอกันก็เข้ามาพร้อมกันแบบที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

"ไงมึง หวงรึไง" หมอไทม์เอ่ยแซวเพื่อนทันทีเมื่อร่างบางเดินลับไปไกลจากสายตา

"หวงห่าอะไร"

"หึ ไม่ต้องมาทำเป็นอารมณ์เสีย ยังไงเนี่ย เคยเรียนกับพวกเราด้วยเหรอ เห็นเงียบๆ แอบคุยกับเขาตอนไหนวะ"

"แอบคุยอะไร กูเพิ่งเจอเขาเมื่อวาน" อวัศย์อธิบายบอกเพื่อน

"เพิ่งเจอเมื่อวานทำไมดูหวงจังวะ" รพีภัทรที่ยืนฟังเงียบๆ ยังแกล้งเอ่ยถาม

"ไม่ได้หวงแต่เขาดู..เป็นคนดี ไม่อยากให้เจอคนอย่างพวกมึง"

"โธ่ ไอ้หมอแสนดี มึงกับมึงก็ไม่ได้ต่างจากกูหรอก" หมอไทม์อดว่าเพื่อนด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้ พลางชี้หน้าเพื่อนสนิทเรียงตัว พาดพิงไปถึงเพื่อนอีกคนด้วยที่ทำเป็นยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ความจริงมันสองคนก็กินเรียบไม่ต่างจากเขาหรอก

"ถ้ามึงไม่สนจริงๆ กูจีบนะ น่ารักดีว่ะ"

"เปลี่ยนแนว?" ถึงแม้จะดูเป็นคำถามทั่วไปแต่น้ำเสียงที่เข้มขึ้นโดยไม่รู้ตัวอีกทั้งสายตาดูขุ่นเคืองกว่าปกติทำให้เพื่อนอีกสองคนแอบลอบมองหน้ากันไม่ได้

"อืม..แนวมึงไม่ใช่รึไงแบบนี้ อยากลองเปลี่ยนบ้าง กินของแซ่บบ่อยๆ ก็มวลท้อง"

"กินตีนกูนี่" 

"ฮ่าๆๆๆ" จากที่พยายามกลั้นยิ้มขำ คราวนี้หมอไทม์ถึงกลับอดไม่อยู่ ส่งเสียงหัวเราะจนท้องกระเพื่อมเมื่อเห็นท่าทางเพื่อนสนิท ก็บอกแล้วพวกเขาสามคนเนี่ยไม่ต่างกันหรอก