บทที่ 5

“ใต้เท้า! พวกข้าน้อยได้ตรวจค้นอย่างละเอียดแล้ว ไม่พบจริง ๆ ขอรับ”

ผู้ใต้บังคับบัญชาตอบกลับอย่างหนักแน่นอีกครั้ง

เจ้ากรมเฉินขมวดคิ้ว มองไปยังสตรีหลายคนที่เฝ้าอยู่ข้างกายโม่จิ่นยวนด้วยความสงสัย

เขาที่รู้เรื่องราวเบื้องหลังอยู่แล้ว จึงสงสัยขึ้นมาทันทีว่าคนตระกูลโม่อาจจะค้นพบอะไรบางอย่าง แล้วย้ายของออกไปก่อนที่พวกเขาจะมาตรวจค้น

แต่ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้

มู่หนิงลุกขึ้น ทำท่าทางเป็นห่วงโม่จิ่นยวนอย่างมาก เอ่ยถามอย่างร้อนรน “เจ้ากรมเฉิน ในเมื่อตรวจไม่พบของจากท้องพระคลัง เช่นนั้นพวกเราสามารถไปเชิญหมอมารักษาท่านแม่ทัพได้แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่น้อย ตอนนี้เพียงแค่อยากให้หมอมาดูอาการบาดเจ็บของบุตรชาย ไม่รอให้เจ้ากรมเฉินเอ่ยปาก นางก็เริ่มสั่งการสาวใช้และบ่าวชายข้างกาย “รีบไปเชิญหมอ ไปเชิญหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงมาให้หมดทุกคน”

“บังอาจ หากไม่ได้รับอนุญาตจากฝ่าบาท ห้ามใครไปเชิญหมอทั้งนั้น”

เจ้ากรมเฉินไม่อนุญาตให้คนออกจากจวน

เขามองไปยังกลุ่มแม่ม่ายของตระกูลโม่ มุมปากยกยิ้มอย่างเย็นชา “แม้ว่าคนของเราจะไม่พบหลักฐานในจวน แต่ก็ยากที่จะรับประกันว่าพวกเจ้าไม่ได้ยักย้ายของไปก่อน ดังนั้นเรื่องนี้ ข้าต้องรีบกลับวังไปรายงานฝ่าบาท รอจนสืบสวนความจริงได้แน่ชัดแล้ว ถึงจะเชิญหมอให้แม่ทัพโม่ได้”

“ท่าน... พวกท่าน...”

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่อยากจะพูดว่าพวกเขารังแกคนเกินไปแล้ว แต่เพราะโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ทนรับความกระทบกระเทือนนี้ไม่ไหว จึงเป็นลมสิ้นสติไป

“ท่านแม่”

พี่สามและพี่สี่อยู่ใกล้นางที่สุด รีบเข้าไปประคองนางไว้ก่อนที่จะล้มลง

“เหอะ~”

เจ้ากรมเฉินแค่นเสียงอย่างเย้ยหยัน กล่าวว่า “อย่าคิดว่าแกล้งเป็นลมแล้วจะส่งคนไปเชิญหมอได้ ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่คลี่คลาย ใครก็ห้ามก้าวออกจากจวนแม่ทัพแม้แต่ครึ่งก้าว”

“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ เฝ้าคนในจวนแม่ทัพไว้ให้ดี”

เขามองไปยังทหารทางการที่พามาแล้วออกคำสั่ง จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

“เร็วเข้า รีบพาท่านแม่และน้องเจ็ดไปที่เรือนข้าง”

พอเขาจากไป หยางซูหว่านก็สั่งให้คนหามคนไปยังเรือนข้าง

“พวกเจ้าออกไปให้หมดเถิด ที่นี่พวกเราจะดูแลเอง”

บ่าวชายเพิ่งจะหามฮูหยินผู้เฒ่าโม่และโม่จิ่นยวนกลับมาถึงเรือนข้าง มู่หนิงก็ให้พวกเขาออกไป และหยิบขวดยาที่บรรจุของเหลวออกมาจากมิติอย่างรวดเร็ว เปิดฝาขวดแล้วยื่นให้นางดม

เพื่อไม่ให้พี่สะใภ้ทั้งสองที่อยู่ข้าง ๆ สงสัย นางจึงแกล้งทำเป็นล้วงออกมาจากแขนเสื้อ

“น้องเจ็ด! นั่นเจ้าเอาของอะไรออกมาหรือ?”

พี่สะใภ้ห้าโจวชิงอี๋ เอ่ยถามอย่างสงสัย

“ยาที่ทำให้ท่านแม่ฟื้นขึ้นมาได้เจ้าค่ะ”

มู่หนิงเพิ่งอธิบายจบ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ลืมตาขึ้นแล้ว

“ท่านแม่ฟื้นแล้ว”

พี่ห้าและพี่สามเห็นภาพนี้ ก็ตกตะลึงในประสิทธิภาพยาของมู่หนิงเป็นอย่างมาก จากนั้นก็ก้าวเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง “ท่านแม่! เมื่อครู่ท่านเป็นลมไป น้องเจ็ดเป็นคนใช้ยาปลุกท่านขึ้นมา ตอนนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง? ไม่สบายตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ”

พี่สะใภ้ใหญ่นึกสงสัยยาที่มู่หนิงหยิบออกมาอย่างกะทันหันอยู่บ้าง แต่เมื่อคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าโม่ฟื้นแล้ว นางก็เลยไม่ได้ซักถามอะไร

“ข้าไม่เป็นไร จิ่นยวนล่ะ เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”

หลังจากฮูหยินผู้เฒ่าโม่ฟื้นขึ้นมา เห็นว่าตนนอนอยู่บนเตียง ก็รีบพลิกตัวจะลงไปดูโม่จิ่นยวนทันที

“ท่านแม่ อย่าเพิ่งตื่นเต้นเจ้าค่ะ พวกเราไปดูเขาพร้อมกัน”

มู่หนิงส่งสัญญาณบอกนางว่าอย่าเพิ่งตื่นเต้นเกินไป จงใจให้ทุกคนไปด้วยกันที่ห้องหอของโม่จิ่นยวนกับนาง

เรื่องการยึดทรัพย์สินและเนรเทศในวันพรุ่งนี้ถือเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว จำเป็นต้องให้ทุกคนมาปรึกษาหารือกัน

ทันทีที่ทั้งสามคนก้าวเข้ามา ก็เห็นโม่จิ่นยวนนั่งอยู่บนเตียง

“จิ่นยวน! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เห็นบุตรชายฟื้นขึ้นมา ก็รีบเดินมานั่งข้างเตียงของเขา อยากจะยื่นมือไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของเขา

แต่พอเห็นเสื้อผ้าที่ด้านหลังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นางก็ชักมือที่สั่นเทากลับมา

“ท่านแม่! ข้าไม่เป็นไรขอรับ”

โม่จิ่นยวนปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จากนั้นก็มองไปทางทุกคน แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “วันนี้ต้องขอบคุณมู่หนิง หากไม่ได้นางคอยเตือน ป่านนี้ข้าคงจะบาดเจ็บสาหัสสลบไปจริง ๆ แล้ว”

คิดไม่ถึงว่า ฝ่าบาทจะหวาดระแวงเขาถึงขั้นนี้

เขายิ่งคิดไม่ถึงว่า ความฝันของมู่หนิงจะเป็นจริงได้ถึงเพียงนี้

เพียงแต่ว่า นี่เป็นความฝันของนางจริง ๆ หรือ?

มักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าบนร่างของนางจู่ ๆ ก็มีความลึกลับเพิ่มขึ้นมา จนทำให้คนคาดเดาไม่ถูก

“คำเตือนของหนิงหนิง?”

หลายคนได้ฟัง ต่างก็มองไปทางมู่หนิงอย่างไม่เข้าใจ

โม่จิ่นยวนกล่าวอธิบาย “เรื่องเป็นเช่นนี้ เมื่อคืนมู่หนิงฝัน ฝันว่าข้าเข้าวังแล้วจะเกิดเรื่องไม่ดี และยังกำชับข้าว่าหากตกอยู่ในสถานการณ์คับขันก็ให้แกล้งสลบ ไม่เพียงเท่านี้ นางยังให้ยาข้ามาเม็ดหนึ่ง ให้ข้ากินในยามคับขัน จึงทำให้ข้าไม่ได้บาดเจ็บสาหัสมากนัก เดิมทีฝ่าบาทสั่งให้โบยข้าด้วยกระบองทหารหนึ่งร้อยที ข้าฟังคำพูดของมู่หนิงแกล้งสลบไป จึงโดนไปเพียงห้าสิบทีเท่านั้น”

“ขอบคุณ”

โม่จิ่นยวนพูดจบ ก็มองไปทางมู่หนิงด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง แล้วกล่าวขอบคุณ

“พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเช่นนี้”

มู่หนิงรู้สึกว่าตนเองเหนื่อยเล็กน้อย จึงนั่งลงข้าง ๆ โม่จิ่นยวน แล้วกล่าว ‘คำทำนาย’ ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าออกมา

“ความจริงเมื่อคืนข้าไม่ได้ฝันแค่เรื่องเดียว ข้ายังฝันอีกว่าหลังจากที่ท่านแม่ทัพถูกใส่ร้าย พรุ่งนี้ฝ่าบาทก็จะใช้ข้อหากบฏ ส่งคนมายึดทรัพย์สินจวนแม่ทัพและเนรเทศเจ้าค่ะ”

แม้ว่านางจะเก็บของในคลังสมบัติไปหมดแล้ว คนที่ฮ่องเต้ส่งมาก็หาหลักฐานการขโมยสมบัติในท้องพระคลังไม่พบ แต่ในเมื่อได้แตกหักกันแล้ว เขาจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด เพื่อให้โม่จิ่นยวนไม่มีวันได้ฟื้นตัวกลับมาอีก

สาเหตุที่ยังไม่ฆ่าโม่จิ่นยวน ก็เพราะว่าเขามีสถานะที่ค่อนข้างสูงในใจของราษฎร หากฆ่าทิ้งโดยตรง เกรงว่าจะก่อให้เกิดความไม่พอใจในหมู่ประชาชน

“น้องเจ็ดก่อกบฏ? เป็นไปไม่ได้ นี่มันคือการใส่ร้ายกันชัด ๆ เลย”

น้องหกมู่อวิ๋นชิงโกรธจนกำหมัดแน่น หากเป็นไปได้ นางอยากจะบุกเข้าไปในวังหลวงแล้วสับฮ่องเต้ชั่วนั่นให้เป็นชิ้น ๆ

ในวินาทีนี้ ในที่สุดทุกคนก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดโม่จิ่นยวนถึงถูกใส่ร้ายว่าขโมยของในท้องพระคลัง

“ความฝันของน้องเจ็ดแม่นยำถึงเพียงนี้ เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเราก็จะต้องถูกเนรเทศจริง ๆ น่ะหรือ?”

พี่สี่อวิ๋นชิงชิงค่อนข้างขี้ขลาด พอได้ยินว่าจะถูกเนรเทศยึดทรัพย์สิน ก็เกาะแขนพี่สะใภ้ใหญ่หยางซูหว่านที่อยู่ข้าง ๆ ไว้แน่นด้วยความกังวล “ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี ฝ่าบาทจะเนรเทศพวกเราไปที่ไหนกัน? แล้วพวกบ่าวรับใช้ในจวนแม่ทัพ พวกเขาจะถูกพวกเราลากเข้าไปพัวพันแล้วโดนเนรเทศไปด้วยหรือไม่?”

โม่จิ่นยวนกะพริบดวงตาที่ลึกล้ำ กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม “ไม่ว่าจะเนรเทศไปที่ใด ย่อมไม่ใช่สถานที่ที่ดีแน่ ส่วนบ่าวรับใช้ในจวน ไม่น่าจะถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย สิ่งที่ฝ่าบาทหวาดระแวงคืออำนาจบารมีของตระกูลโม่เรา บ่าวชายหญิงเหล่านี้เป็นเพียงคนธรรมดา ไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไร ดังนั้นจึงไม่น่าจะเป็นอะไร อย่างมากที่สุดก็แค่ถูกนำไปขายต่อ”

มู่หนิงนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ไม่ได้พูดอะไร

นางรู้ดีว่า ฮ่องเต้จะไม่เนรเทศบ่าวชายหญิงของจวนแม่ทัพ

“หวังว่าความฝันของน้องเจ็ดจะไม่เป็นจริง ข้าไม่อยากถูกเนรเทศ”

พี่สี่ผู้ขี้ขลาดพอพูดถึงการเนรเทศ ก็น้อยใจจนน้ำตาไหลออกมา

หยางซูหว่านลูบหลังของนางเบา ๆ ปลอบโยนด้วยเสียงนุ่มนวล “น้องสี่ไม่ต้องกลัว ต่อให้ถูกเนรเทศ พวกเราทั้งครอบครัวก็จะยังอยู่ด้วยกัน”

ในขณะนั้น โม่จิ่นยวนกลับสบตากับมารดาของตน ทั้งสองคนราวกับบรรลุข้อตกลงบางอย่างต่อกัน พยักหน้าให้เล็กน้อยอย่างรู้กัน