Share

บทที่ 6

Penulis: ม่านฝันจันทรา
ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ยืนขึ้น มองไปยังเหล่าลูกสะใภ้ที่ดีของนาง พยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

โม่จิ่นยวนเม้มริมฝีปาก จากนั้นก็เอ่ยขึ้นโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “พี่สะใภ้ทุกท่าน ข้ากับท่านแม่หวังว่าพวกท่านจะฉีกทำลายหนังสือสมรสทิ้งเสีย ฉวยโอกาสที่ตอนนี้เรื่องราวยังไม่ถูกตัดสิน รีบออกจากจวนแม่ทัพไปในยามดึก”

พูดจบเขาก็หันไปมองมู่หนิง สายตาจับจ้องไปที่ท้องนูน ๆ ของนางอย่างอาลัยอาวรณ์ “มู่หนิง! เจ้ากำลังตั้งท้อง ยิ่งไม่สามารถติดตามข้ากับท่านแม่ไปตกระกำลำบากระหว่างทางเนรเทศได้ ในบรรดาพี่สะใภ้ของเจ้า นอกจากพี่สะใภ้สี่ที่ไม่มีวรยุทธ์แล้ว คนอื่น ๆ ก็พอมีวิชาอยู่บ้าง การจะพาเจ้าแอบหนีออกไปอย่างเงียบ ๆ ยังพอทำได้”

“ท่านแม่ ข้าไม่ไปเจ้าค่ะ ได้โปรดอย่าขับไล่พวกเราไปเลย ก็แค่การเนรเทศมิใช่หรือ ต่อให้พรุ่งนี้ต้องขึ้นแท่นประหารตัดศีรษะ ข้าก็จะไม่ฉีกทำลายหนังสือสมรสเด็ดขาด”

พี่สี่พอได้ยินดังนั้น ก็รีบคุกเข่าลงมองฮูหยินผู้เฒ่าโม่พลางร้องไห้อ้อนวอน

แม้ว่านางจะขี้ขลาด แต่กลับไม่กลัวความลำบากแม้แต่น้อย ยิ่งไม่กลัวความตาย

“ท่านแม่! แม้ว่าข้าจะไม่เก่งกาจองอาจเหมือนท่านพี่ แต่ข้าก็ขออยู่ร่วมเป็นร่วมตายกับตระกูลโม่เจ้าค่ะ”

“ต่อให้พรุ่งนี้จะถูกตัดศีรษะ ข้าก็จะขอตายพร้อมกับคนตระกูลโม่”

“ข้ากับท่านพี่ได้ให้สัญญากันไว้นานแล้ว แม้ว่าจะไม่สามารถเกิดวันเดือนปีเดียวกันได้ และไม่สามารถตายวันเดือนปีเดียวกันได้ แต่ก็ขอเพียงได้ฝังในสุสานเดียวกันหลังความตาย”

“ก่อนที่ท่านพี่จะจากไป ข้าได้สัญญากับเขาไว้แล้วว่า ชาตินี้จะกตัญญูดูแลท่านเป็นอย่างดี ดังนั้นข้าก็จะไม่ไปเช่นกัน”

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ประคองทุกคนให้ลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวดใจ ในที่สุดก็มิอาจกลั้นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งไว้ได้อีก “เด็กดี พวกเจ้าล้วนเป็นลูกสะใภ้ที่ดีของตระกูลโม่ แม่ก็ตัดใจจากพวกเจ้าไม่ลงเช่นกัน แต่ว่าข้าจะเห็นแก่ตัวเช่นนี้ไม่ได้ กักขังพวกเจ้าไว้กับตระกูลโม่ไปชั่วชีวิต ยิ่งไปกว่านั้นพวกเจ้าก็ยังไม่มีทายาทสืบสกุลเลยสักคน หากฉีกหนังสือสมรสทิ้งแล้วก็ยังสามารถแต่งงานใหม่ได้ ไปมีชีวิตที่ดียิ่งกว่า”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ นางก็หันไปมองมู่หนิงด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก “หากจะพูดว่าคนที่ข้ารู้สึกผิดด้วยมากที่สุด ก็คงจะเป็นเจ้า เพราะความเห็นแก่ตัวของพวกเรา บังคับอ้อนวอนให้เจ้าเก็บเด็กคนนี้ไว้ หลายปีมานี้แม่ยังพอมีเงินเก็บส่วนตัวอยู่บ้าง ถึงตอนนั้น ข้าจะแอบเอาออกมาแบ่งให้พวกเจ้าทั้งหมด พวกเจ้าจงเอาเงินติดตัวไป ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ นับจากนี้ก็ไปซ่อนเร้นตัวตนเปลี่ยนชื่อสกุล ใช้ชีวิตให้ดี”

“ท่านแม่ พวกเราไม่ไปเจ้าค่ะ หากท่านแม่ยังยืนกรานจะให้พวกเราจากไป พวกเราก็จะขอปลิดชีพตนเองที่จวนแม่ทัพเดี๋ยวนี้!”

ลูกสะใภ้หลายคนพร้อมใจกันหยิบกริชที่ซ่อนอยู่ออกมา จ่อไปที่ลำคอของตนโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“เกิดเป็นคนของตระกูลโม่ ตายก็เป็นผีของตระกูลโม่!”

เหล่าสะใภ้ตระกูลโม่ต่างมีเจตจำนงแน่วแน่ ไม่มีใครรักตัวกลัวตายแม้แต่คนเดียว สายตาของพวกนางเด็ดเดี่ยว ในแววตาไม่มีความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

“แม่ไม่ให้พวกเจ้าไปแล้ว รีบวางมีดลงเร็วเข้า”

การกระทำนี้ ทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าโม่ตกใจจนเหงื่อเย็นไหลท่วมตัว รีบเกลี้ยกล่อมให้พวกนางวางกริชลง

“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”

ทุกคนเห็นว่าในที่สุดนางก็ไม่บีบบังคับให้พวกตนจากไปแล้ว จึงได้เก็บกริชกลับไปอีกครั้ง

ในขณะนั้น มู่หนิงที่นั่งอยู่บนเตียงและไม่พูดอะไรมาตลอด ก็ลุกขึ้นยืนแล้วลูบท้องของตนเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “ข้าก็จะไม่ไปเช่นกัน ลูกต้องการพ่อแม่คอยอยู่เคียงข้าง เขาถึงจะเติบโตขึ้นมาได้อย่างมีความสุขและเบิกบาน แม้ว่าการเนรเทศจะลำบากไปบ้าง แต่พวกเราทุกคนต่างก็มีทักษะในการเอาชีวิตรอด เมื่อไปถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ก็อาศัยความสามารถในการพึ่งพาตนเอง ชีวิตความเป็นอยู่ก็คงจะไม่เลวร้ายนัก”

พี่สะใภ้ใหญ่เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง กล่าวอย่างมั่นใจ “น้องเจ็ดพูดถูก นอกจากนางกับน้องสี่แล้ว พวกเราอีกห้าคนล้วนมีวรยุทธ์ หากถูกเนรเทศไปยังพื้นที่ภูเขาห่างไกล พวกเราก็สามารถล่าสัตว์ตัดฟืนเพื่อประทังชีวิตได้”

พี่สี่อวิ๋นชิงชิง เอ่ยขึ้น “แม้ว่าข้าจะไม่มีวรยุทธ์เก่งกาจเหมือนพวกพี่สะใภ้ แต่ข้าปักผ้าเป็น ข้าวาดรูปเป็น ถึงตอนนั้นก็สามารถอาศัยทักษะสองอย่างนี้หาเลี้ยงครอบครัวได้”

มู่หนิงมองภาพนี้ด้วยความซาบซึ้งใจเล็กน้อย ตระกูลโม่ช่างเป็นเหมือนที่ประวัติศาสตร์บันทึกไว้จริง ๆ ไม่เพียงแต่บุรุษทุกคนจะมีจิตใจเด็ดเดี่ยว พี่สะใภ้ทั้งหกก็ล้วนเป็นวีรสตรีผู้กล้าแกร่ง

ความสามัคคีเช่นนี้ ครอบครัวเช่นนี้ เป็นชีวิตแบบที่นางใฝ่ฝันหาอย่างยิ่งในชาติก่อน

ชาติที่แล้ว นางไร้บิดามารดา เพราะมีร่างกายที่พิเศษจึงถูกทางประเทศฝึกฝนจนเป็นประมุขสำนักมังกรเทวะ ตลอดชีวิตอุทิศตนเพื่อประเทศชาติ ไม่เคยได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของครอบครัวเลย

ถึงแม้นางจะเพิ่งทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้เมื่อวาน แต่ทุกการกระทำของคนตระกูลโม่ ล้วนซาบซึ้งกินใจอย่างยิ่ง

ดังนั้น นางจะไม่จากไป นางจะต้องเปลี่ยนแปลงชะตากรรมอันเลวร้ายของเหล่าพี่สะใภ้ที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ให้ได้

“ดี ไม่ไป ไม่ไปกันทั้งนั้น”

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า

“ท่านแม่! ความจริงข้า... ข้าก็มีเงินเก็บส่วนตัวอยู่บ้างเจ้าค่ะ น่าจะประมาณตั๋วเงินสองร้อยตำลึง”

พี่สี่อวิ๋นชิงชิงยืนออกมา กล่าวด้วยใบหน้าแดงก่ำตะกุกตะกัก

“ข้า... ข้าก็มีเจ้าค่ะ แต่ไม่มากเท่าพี่สี่ ข้ามี... ก็ประมาณตั๋วเงินหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึงกระมัง”

น้องหกยกมือขึ้น พูดออกมาอย่างหน้าแดงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เช่นกัน

“แล้วก็ข้า...”

มีคนหนึ่ง ก็มีคนที่สอง คนที่สาม

พี่สะใภ้ทั้งหกคนต่างพากันพูดออกมาว่าตนเองมีเงินเก็บส่วนตัวเท่าไร จากนั้นเมื่อรวมกับของฮูหยินผู้เฒ่าโม่แล้ว ก็มีตั๋วเงินเกือบหนึ่งพันหนึ่งร้อยตำลึง

“ในเมื่อเป็นการยึดทรัพย์สิน ถึงตอนนั้น พวกเราทุกคนจะต้องเปลี่ยนไปสวมชุดผ้าเนื้อหยาบที่ทางการนำมาให้ ดังนั้นตั๋วเงินพวกนี้พวกเราคงเอาไปด้วยไม่ได้”

โม่จิ่นยวนขมวดคิ้วแน่น ครุ่นคิดถึงปัญหานี้อย่างจริงจัง

มู่หนิงยืนขึ้นอย่างไม่รีบร้อน เสนอแนะว่า “ทุกท่านไม่ต้องตื่นตระหนก ถึงแม้จะต้องสวมชุดผ้าเนื้อหยาบที่ทางการนำมาให้ แต่พวกเราก็สามารถใช้ช่วงเวลานี้โกงได้”

พี่รองฟางเหวินเอ่ยถามอย่างสงสัย “โกงอย่างไรหรือ?”

มู่หนิงยกยิ้มมุมปาก กล่าวความคิดของตนเองออกมา “โชคดีที่เงินเก็บส่วนตัวของพวกเราล้วนเป็นตั๋วเงิน หากเปลี่ยนเป็นเงินแท่งคงจะเอาติดตัวไปไม่ได้จริง ๆ แต่ตั๋วเงินทำมาจากกระดาษ มันซุกซ่อนได้ง่ายมาก พวกเราสามารถพับตั๋วเงินไว้ล่วงหน้า แล้วสอดเข้าไปไว้ในมวยผม เช่นนี้ก็สามารถนำติดตัวไปได้อย่างแนบเนียน ไม่มีใครรู้”

“จริงด้วย พวกเราซ่อนไว้ในมวยผมได้ ต่อให้พวกเขาจะค้นตัวอย่างไร ก็ไม่มีทางคาดคิดว่าพวกเราจะซ่อนไว้ตรงนี้”

น้องหกมู่อวิ๋นชิงมองไปทางมู่หนิงอย่างยินดี กล่าวชื่นชม “น้องเจ็ด! เจ้าฉลาดจริง ๆ ”

โม่จิ่นยวนก็ส่งสายตาชื่นชมไปให้นางเช่นกัน

นาง ไม่ใช่มู่หนิงคนเดิมที่ไร้สมองเอาแต่ผลาญเงินคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว ภายในห้องก็พลันเงียบสงบลง

“เจ้า...”

โม่จิ่นยวนมองมู่หนิง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง ผลลัพธ์คือเพิ่งจะขยับร่างกายเล็กน้อย ความเจ็บปวดราวกับร่างจะฉีกขาดก็แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลัง

“บาดเจ็บอยู่ก็อย่าขยับไปมาสิ รีบถอดเสื้อผ้าออกแล้วนอนคว่ำทายาได้แล้ว”

มู่หนิงเหลือบมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

อย่าคิดว่านางทำเป็นไม่มีอะไรต่อหน้าท่านแม่และพวกพี่สะใภ้ นางยังไม่ลืมความจริงที่ว่า เมื่อวานโม่จิ่นยวนเกือบจะฆ่านาง

“ได้”

โม่จิ่นยวนเห็นใบหน้าที่งดงามอย่างยิ่งของนางบูดบึ้ง ก็รู้ได้ว่านางยังคงโกรธเขาอยู่

จึงได้แต่เชื่อฟัง ถอดเสื้อผ้าออกแล้วนอนคว่ำบนเตียงอย่างว่าง่าย

มู่หนิงแสร้งทำเป็นเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งของตนเอง เปิดกล่องใบเล็ก ๆ ออก จากนั้นก็หยิบขวดยาขวดหนึ่งออกมาจากมิติ

“ติ๊ง~”

ตอนที่โม่จิ่นยวนลุกขึ้นเพื่อจะแขวนเสื้อผ้า หยกแขวนข้างในก็พลันตกลงบนพื้น

มู่หนิงหันหน้าไปมอง

แม้ว่าบนหยกแขวนจะเปื้อนคราบเลือดอยู่บ้าง แต่นางก็จำได้ในทันทีว่าหยกแขวนชิ้นนี้ คือชิ้นที่นางประมูลได้จากโรงประมูล

“ท่านอย่าขยับ ข้าเก็บเอง”

มู่หนิงเห็นเขาก้มตัวอยากจะเก็บหยกแขวนขึ้นมาทั้งที่เจ็บจนหน้าเหยเก นางก็รีบพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบหยกแขวนขึ้นมา

ในชั่วพริบตาที่ถือมันไว้ในมือ นางก็สัมผัสได้อีกครั้งว่ามันมีความเชื่อมโยงกับมิติ จึงได้มองไปทางโม่จิ่นยวน แล้วเอ่ยถามหยั่งเชิง “หยกแขวนนี่ก็ดูสวยดี ท่านซื้อมาจากที่ใดหรือ?”

ในตอนนี้ นางสงสัยอย่างยิ่งว่า การที่ตนเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ก็เพราะถูกหยกแขวนชิ้นนี้พามา

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 461

    “รางวัลอันใดหรือ?”ทุกคนได้ยินดังนั้น ต่างพากันกรูเข้ามา ล้อมหน้าล้อมหลังมู่หนิงเอาไว้จนไม่มีช่องว่างเย่อู๋เฉิน เจ๋ออวี่ และซวนหยวนเฉินทั้งสามคน ประคองเอวและขาที่ปวดร้าว เบียดเสียดเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน“ท่านแม่ พวกข้าก็อยากฟังเจ้าค่ะ”บุตรสาวคนโตโม่ซีเหยียน และบุตรสาวคนรองโม่ซีเหยา ก็ชะโงกหน้าเข้ามา จ้องมองมู่หนิงตาเป็นประกายสีหน้าของโม่ซีเย่ยังคงราบเรียบเย็นชาเช่นเคย แต่ก็ขยับเข้ามาใกล้เช่นกันมู่หนิงมองทุกคน ยิ้มแล้วกล่าวว่า “มิติเปิดประตูเชื่อมกาลเวลาสู่บ้านเกิดของข้าในอนาคตได้แล้ว ดังนั้นต่อจากนี้ข้าสามารถกลับบ้านได้ทุกเมื่อ อีกทั้งมิติในตอนนี้ ข้าสามารถพาคนเข้าไปพร้อมกันได้ถึงยี่สิบคน ดังนั้นพวกท่านก็สามารถไปเยี่ยมชมโลกที่ข้าเคยใช้ชีวิตมาก่อนได้เช่นกัน”ผ่านมาเนิ่นนานเพียงนี้ มู่หนิงยังคงปรารถนาที่จะกลับไปเยี่ยมเยียนโลกในอีกพันปีข้างหน้าวันนี้ในที่สุดความปรารถนาก็เป็นจริง“เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเราออกเดินทาง ไปดูโลกเดิมของพี่หญิงมู่กัน”“ข้าอดใจรอแทบไม่ไหวแล้ว อยากจะเห็นนักว่าโลกอนาคตที่น้องเจ็ดเคยใช้ชีวิตอยู่นั้น จะเจริญรุ่งเรืองน่าตื่นตาตื่นใจเพียงใด”“

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 460

    เย่อู๋เฉิน เจ๋ออวี่ ซวนหยวนเฉิน จากเด็กน้อยไร้เดียงสาในวันวาน หลังจากผ่านไปสิบปี บัดนี้เติบโตกลายเป็นชายหนุ่มหล่อเหลาและสง่างามเพียงแต่ยามเผชิญหน้ากับโม่จิ่นยวน ความกล้าหาญที่มีกลับกลายเป็นท่าทางของเด็กน้อยในชั่วพริบตาทว่ากระบี่ที่ชักออกมาจากฝักแล้ว ไหนเลยจะเก็บคืนได้ง่าย ๆ ?ทุกคน “...???”“พรูด~”มู่หนิงกำลังดื่มน้ำผลไม้ พอได้ยินประโยคนั้น ก็หลุดหัวเราะพรวดออกมา“เจ้าว่าอะไรนะ?”โม่จิ่นยวนหรี่ดวงตาสีดำอันเฉียบคมลงเล็กน้อย มองไปที่ซวนหยวนเฉินและเจ๋ออวี่ทั้งสองคน พลางคาดคั้นว่า “พวกเจ้าเองก็มีความคิดเช่นเดียวกับเขาหรือ?”เย่อู๋เฉินและเจ๋ออวี่ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด แต่พอนึกถึงคำพูดของซวนหยวนเฉินก่อนหน้านี้ พวกเขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่แล้ว ตลอดหลายปีมานี้ พวกเราชอบพี่หญิงมาโดยตลอด ดังนั้นจึงอยากแต่งกับนาง นี่เป็นสาเหตุว่าเหตุใดจนป่านนี้แล้วถึงยังไม่แต่งงานมีลูกเสียที”“...”มู่หนิงกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงงเจ้าเด็กบ้าพวกนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่กล้าพูดวาจาเช่นนี้ต่อหน้าโม่จิ่นยวน ไม่กลัวโดนซัดจนปางตายหรืออย่างไรพี่สะใภ้ทั้งหกได้ยิ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 459

    แน่นอนว่าไม่ว่าจะเป็นในวังหลวง หรือจวนแม่ทัพ ย่อมมีห้องส่วนตัวสำหรับทั้งสองเสมอเดิมทีโม่ซีเย่คิดจะส่งคนมาช่วยจัดแจง แต่เนื่องจากมู่หนิงมีข้าวของจากยุคปัจจุบันมากมาย ไม่สะดวกให้ผู้คนรับรู้ จึงต้องรอให้พวกเขากลับมาจัดการกันเองมู่หนิงและโม่จิ่นยวนทั้งสองคนเคยอาศัยอยู่ที่นี่มาสองปี ดังนั้นห้องของตนจึงไม่ต้องจัดเตรียมอะไรมาก ทั้งสองจึงไปช่วยจัดห้องให้คนอื่น ๆมู่หนิงไปเยือนห้องของใคร ก็จะนำเครื่องปรับอากาศ โคมไฟ ที่นอน ผ้านวมขนเป็ด ผ้าห่ม และเครื่องปั่นไฟพวกนี้ออกมาโชคดีที่ทุกคนคุ้นเคยกับข้าวของพวกนี้เป็นอย่างดี จึงจัดแจงได้อย่างรวดเร็วมาก ไม่ทันหมดช่วงบ่ายก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว“พี่หญิงมู่! ข้าพักที่ไหนหรือ?”ซวนหยวนเฉินเห็นมู่หนิงวิ่งวุ่นไปห้องของคนโน้นทีคนนี้ที แต่กลับไม่เห็นมาห้องของตน จึงได้แต่เดินเข้าไปหาด้วยความน้อยใจ มู่หนิงหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น “วางใจเถิด ไม่ลืมเจ้าหรอก เพียงแต่เจ้ายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับของในมิติของข้ามากนัก ข้าจึงรอให้จัดห้องของทุกคนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ค่อยไปช่วยเจ้าจัดห้องทีเดียว เช่นนี้จะรวดเร็วกว่ามาก”“ขอบคุณพี่หญิงมู่!”ซวนหยวนเฉินซาบซึ้งใจจนอยากจะเข้าไปก

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 458

    “เจ้าน่ะ ก็เอาแต่ตามใจนางอยู่นั่นแหละ ใครใช้ให้นางซุ่มซ่ามเดินไม่ดูทาง บ่นวันละแปดร้อยรอบก็ไม่จำ”มู่หนิงเดินเข้าไปดูอาการของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง พอเห็นว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ในใจก็รู้สึกโล่งอก จากนั้นจึงเอ่ยดุนางอย่างไม่สบอารมณ์บุตรสาวคนเล็กนี่ช่างแก่นแก้วเสียจริง ปีนต้นไม้ ล้วงรังนก ลงนาจับปลาไหล จับปลาช่อน แถมยังยิงหนังสติ๊กได้เก่งกาจสุด ๆบางครั้งก็น่าสงสัยจริง ๆ ว่า นางเป็นเด็กผู้ชายหรือไม่ประเด็นคือ นางฝีมือก็ไม่เอาไหนแต่ยังชอบเล่นนักเป็นประเภทที่ซื่อบื้อไม่รู้จักจำ เคยพลาดท่ามาแล้วครั้งหนึ่ง ต่อให้เจ้าพร่ำบอกนางกี่ครั้ง นางก็ยังทำผิดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ อยู่ดียกตัวอย่างเรื่องเล่นซน ปกติให้นางวิ่ง ก็ต้องระวังรอบข้าง ต้องระวังตัวให้ดี ๆ ไม่อย่างนั้นจะหกล้มหรือไม่ก็ชนข้าวของนี่อย่างไรเล่า ชนพี่ชายของนางเสียแล้ว“ท่านแม่~”โม่ซีเหยาเอ่ยเรียกมู่หนิงอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ปากเล็ก ๆ ยื่นออกมาจนแทบจะแขวนเนื้อหมูได้สองชั่งอยู่แล้ว“ท่านพ่อ! ท่านแม่!”โม่ซีเย่วางโม่ซีเหยาลงเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยทักทายทั้งสองคน“เย่เอ๋อร์~”วินาทีที่ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เห็นโม่ซีเย่ ก็ชะงักไปนาน ก่อนจะเข้า

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 457

    “อื้ม!”ฮูหยินโจวรับคำยามบ่ายตอนที่ครอบครัวของมู่หนิงออกเดินทาง เพิ่งจะออกจากประตูเมือง นายอำเภออวี๋ก็พาคนทั้งครอบครัวมารออยู่ที่นอกเมืองแล้วเพียงเพื่อมาส่งพวกนางจนกว่าจะลับสายตาไปอีกสักระยะหนึ่งมิใช่แค่นาง ยังมีสหายคนอื่น ๆ ในเมืองไถโจว เมื่อรู้ว่าพวกนางจะย้ายกลับแคว้นต้าโจว ต่างก็พากันมาส่งด้วยความอาลัยอาวรณ์“เดินทางปลอดภัยนะ”ฮูหยินโจวมองครอบครัวมู่หนิงที่จากไปไกลแล้ว แต่ก็ยังโบกมือให้พวกนางอย่างไม่อยากจากลา“ข้างนอกหนาว ทุกคนรีบกลับไปเถิด”มู่หนิงมองทุกคนด้วยความปวดใจ สุดท้ายจึงโบกมือลาอีกครั้ง พร้อมตะโกนบอกให้ทุกคนกลับไปเพิ่งจะพ้นผ่านเทศกาลตงจื้อ บนท้องฟ้ามีสายฝนโปรยปรายลงมาเบา ๆ รวมถึงลมหนาวพัดผ่าน ความหนาวเย็นราวกับจะแทรกซึมลึกเข้าไปในกระดูกนางทนเห็นทุกคนยืนอยู่ข้างนอกต่อไปไม่ไหว จึงทำได้เพียงเตือนให้ทุกคนรีบกลับไปทว่าทุกคนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความอาลัยอาวรณ์ จนกระทั่งรถม้าของมู่หนิงเคลื่อนห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จนลับสายตาไปในที่สุด จึงค่อยพากันกลับไป“เฮ้อ~”ความรู้สึกของทุกคนในตอนนี้ ช่างหนักอึ้งเหลือเกินไม่มีใครอยากจากบ้านที่ใช้ชีวิตมานานถึงสิบ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 456

    “เด็กบ้า ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ท่านยังคิดเรื่องนี้อยู่อีกหรือ”โม่จิ่นยวนส่ายหน้าด้วยความจนใจยิ่งนักมู่หนิงกลับมองซวนหยวนเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วเอ่ยถาม “ท่านเอาจริงหรือ?”“แน่นอนว่าเอาจริง”ซวนหยวนเฉินพยักหน้ารัว ๆหากเขามีร้อยมือ ก็จะยกทั้งร้อยมือสนับสนุนอย่างแน่นอน“ได้ อีกสักพักท่านค่อยไปหารือกับเย่เอ๋อร์ด้วยตนเองเถิด”ครั้งนี้มู่หนิงไม่ได้ปฏิเสธเขาแล้วช่วงเวลาการรวบรวมเจ็ดแคว้นให้เป็นหนึ่งตามประวัติศาสตร์ได้มาถึงแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องเข้าไปแทรกแซงให้มากอีก“พี่หญิงมู่! ท่านตกลงแล้วหรือ?”ซวนหยวนเฉินได้ยินดังนั้น ก็แอบดีใจจนเนื้อเต้นพลางหันไปมองนางมู่หนิงหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น “ท่านคิดจะยกบัลลังก์ให้เย่เอ๋อร์อยู่ทุกวี่ทุกวัน หากข้ายังไม่ตกลง เกรงว่าท่านคงจะตรอมใจ”“แหะ~”ซวนหยวนเฉินหัวเราะแหะ ๆ ออกมาจากนั้นมู่หนิงก็เอ่ยเตือนอีกว่า “แม้ข้าจะเห็นด้วยที่ท่านจะยกบัลลังก์ให้เย่เอ๋อร์ แต่การรวมแคว้นฉู่เข้ากับแคว้นต้าโจวมิใช่เรื่องเล็ก แม้ว่าท่านจะเป็นฮ่องเต้ แต่ด่านแรกที่ต้องโน้มน้าวใจมิใช่พวกเรา และมิใช่เย่เอ๋อร์ ทว่าคือราษฎรของแคว้นฉู่ และเหล่าขุนนางของแคว้นฉู่ หากพ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 15

    ในขณะนี้ ผู้บัญชาการเฉินได้นำคนถือคบเพลิงบุกเข้ามาแล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชาก็เริ่มทำการตรวจค้นไปทั่วอย่างรวดเร็ว“รายงานท่านผู้บัญชาการ ที่นี่ไม่มีขอรับ”“ข้าน้อยก็ไม่พบหัวขโมยเช่นกันขอรับ”คนสิบกว่าคน ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีสั้น ๆ ก็แทบจะรื้อค้นตำหนักเย็นแห่งนี้จนทั่วแล้วทว่าผู้บัญชาการเฉินกลับไ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 454

    “ท่านแม่อยากให้ข้าเป็นหรือ?”โม่ซีเย่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมู่หนิงแล้วถามกลับไปตอนเด็ก ท่านอาซวนหยวนเคยเอ่ยปากให้เขาเป็นฮ่องเต้ ตอนนั้นทุกคนในครอบครัวต่างปฏิเสธและท่านแม่ก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปากปฏิเสธ อีกทั้งยังมีอารมณ์รุนแรงมากที่สุดแม้ว่าตอนนั้นเขาจะยังเด็ก แต่ก็จดจำได้อย่างชัดเ

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 446

    ภายใต้ตำรับโอสถที่เย่อู๋เฉินคิดค้น โรคระบาดร้ายแรงครั้งนี้จากระดับควบคุมกลายเป็นลดน้อยลง และลดลงจนสุดท้ายก็หายไปโดยสิ้นเชิงแม้ในช่วงนั้นชาวบ้านหลายคนจะเฉียดหัวไหล่กับเทพแห่งความตาย และมีผู้คนอีกไม่น้อยที่ต้องสูญเสียญาติพี่น้อง บิดา มารดา บุตรชาย บุตรสาวไปในชั่วข้ามคืน แต่เมื่อโรคระบาดหายไป ราษฎรทั

  • หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท   บทที่ 451

    “หลี่เชียนเชียน?”โม่จิ่นยวนเห็นนางเอ่ยถึงหลี่เชียนเชียน หว่างคิ้วและดวงตาก็เต็มไปด้วยความรังเกียจใครเล่าจะคาดคิดว่า เขาจะมีช่วงเวลาที่หวนระลึกถึงความทรงจำในชาติก่อนได้เช่นกันมู่หนิงพยักหน้า แล้วกล่าวต่อ “ใช่แล้ว ตอนที่ข้าพาเด็ก ๆ ออกเดินทางจากเมืองไถโจว นางกำลังทยอยขายทรัพย์สมบัติ ข้าไม่เชื่อว

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status