บทที่ 4

“คารวะฮูหยินเจ็ดขอรับ”

บ่าวรับใช้สองคนที่ยืนเฝ้าคลังสมบัติอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นนาง ก็โค้งคำนับอย่างนอบน้อม

“เปิดคลังสมบัติ ข้าจะเข้าไปเอาเงินสักหน่อย”

มู่หนิงแสดงท่าทีหยิ่งผยอง จงใจแสร้งทำตัวเป็นเจ้าของร่างเดิมที่อวดดีจองหองคนนั้น

“ขอรับ”

บ่าวรับใช้ไม่ได้ขัดขวาง เปิดประตูให้นางเข้าไปโดยตรง

ตอนนี้ในจวนแม่ทัพใครบ้างจะไม่รู้ว่านางกำลังตั้งท้องคุณชายน้อย ฮูหยินผู้เฒ่าและเหล่าฮูหยินน้อยยังได้กำชับไว้เป็นพิเศษว่า หากนางต้องการเอาสิ่งใดก็ให้นางเอาไป ห้ามขัดขวางใด ๆ ทั้งสิ้น

ณ ห้องโถงใหญ่จวนแม่ทัพ

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่และเหล่าลูกสะใภ้เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ ก็พบว่าโม่จิ่นยวนนอนคว่ำอยู่บนเปลหาม ถูกทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่ไยดี ด้านหลังของเขายังเต็มไปด้วยเลือด

“จิ่นยวน”

ฮูหยินผู้เฒ่าเดินโซเซเข้าไปข้างหน้า ทรุดตัวลงบนพื้นเพื่อดูอาการบาดเจ็บของโม่จิ่นยวนด้วยความเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง แต่ก็กลัวว่าจะไปสัมผัสโดนบาดแผลของเขา จึงได้แต่ชักมือที่สั่นเทากลับมา

“น้องเจ็ด”

พี่สะใภ้หลายคนมองโม่จิ่นยวนที่บาดเจ็บสาหัสอย่างไม่อยากจะเชื่อ ในใจพลันลุกโชนไปด้วยความโกรธ

“พวกเจ้ายืนบื้ออยู่ทำอะไร ยังไม่รีบไปตามหมออีก”

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เห็นว่าข้างกายนางไม่มีหมอแม้แต่คนเดียว ก็สั่งการบ่าวรับใช้ชายหญิงที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยความโมโหและร้อนใจ

“ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ ฝ่าบาทรับสั่งว่า ก่อนที่เรื่องบางอย่างจะถูกสืบสวนอย่างชัดเจน ไม่อนุญาตให้มีหมอมารักษาท่านแม่ทัพขอรับ”

เจ้ากรมเฉินเดินมาอยู่ข้างกายนาง ยิ้มด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

จากนั้นก็ประสานหมัดยกสูงขึ้นเหนือไหล่ซ้าย ประกาศราชโองการปากเปล่า “ฝ่าบาทมีราชโองการ ทุกคนจงฟังคำสั่ง แม่ทัพโม่แอบสมคบคิดกับคนในท้องพระคลัง ยักย้ายถ่ายเททองคำและอัญมณี บัดนี้ให้ไปตรวจค้นที่คลังสมบัติทันที”

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ได้ยินดังนั้น ก็โกรธจนหน้าซีดเผือด ตวาดลั่น “พูดจาเหลวไหล ตระกูลโม่ของข้าทำการใดล้วนเปิดเผยเที่ยงธรรม ทุกคนล้วนจงรักภักดีต่อบ้านเมือง จะทำเรื่องขโมยของในท้องพระคลังได้อย่างไร”

สมัยนางยังสาว ก็เคยเป็นถึงแม่ทัพหญิงแห่งยุค เมื่อบุตรชายถูกใส่ร้ายอย่างกะทันหัน แค่ใช้สมองคิดก็รู้แล้วว่าเป็นฝีมือของใคร

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า ตระกูลโม่ของพวกเขาปกป้องบ้านเมืองมาหลายชั่วอายุคน สุดท้ายกลับต้องมาถูกฮ่องเต้หวาดระแวง เพียงเพราะอำนาจในการกุมกองกำลังทหารที่แข็งแกร่ง

เจ้ากรมเฉินมีสีหน้าชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ แค่นเสียงเย็น “มีหรือไม่มี ให้คนของข้าไปตรวจค้นที่คลังสมบัติจวนแม่ทัพสักรอบ ความจริงย่อมกระจ่างเอง”

“พวกเราทำการใดล้วนสุจริตเที่ยงธรรม ไม่กลัวการตรวจค้น แต่หากเป็นการใส่ร้ายน้องเจ็ดของพวกเรา ก็หวังว่าฝ่าบาทจะทรงให้คำอธิบายด้วย”

พี่สะใภ้สามเฉินจือหลานเดิมทีก็เป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว นางจ้องมองไปยังเจ้ากรมการคลังเขม็ง กล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

“ยังไม่รีบไปอีก”

เจ้ากรมเฉินขยิบตาให้ลูกน้องที่อยู่ข้างกาย ส่งสัญญาณว่าให้พวกเขาไปได้แล้ว จากนั้นก็เอ่ยปากเตือนอีกครั้ง “ในช่วงเวลานี้ ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงใหญ่ ห้ามออกไปจากที่นี่โดยพลการ บ่าวรับใช้ชายหญิงในจวน ก็ห้ามเดินเพ่นพ่านตามอำเภอใจ”

ทางด้านคลังสมบัติ

หลังจากที่มู่หนิงเข้ามา ข้าวของข้างในยังคงอยู่ในสภาพเดิม มีเพียงหีบไม่กี่ใบและเสบียงอาหารหลายกระสอบ อีกทั้งยังเป็นชนิดที่ปนรำข้าวละเอียดด้วย

เดิมทีตระกูลโม่สร้างผลงานการรบไว้มากมาย ย่อมได้รับของพระราชทานไม่น้อย แต่เพราะคนตระกูลโม่ใจบุญ ทุกปีจะใช้เงินซื้อข้าวของเครื่องใช้แจกจ่ายให้ชาวบ้าน ซ้ำยังถูกเจ้าของร่างเดิมผลาญไปอีก ในคลังสมบัติจึงว่างเปล่าจนแม้แต่ขโมยเข้ามาก็ยังต้องส่ายหน้า

แต่สำหรับนางที่รู้เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ดี ย่อมรู้ว่าในหีบเหล่านี้ มีคนแอบนำทองคำและอัญมณีจากท้องพระคลังมาซุกซ่อนไว้นานแล้ว

มู่หนิงรีบเปิดหีบทั้งแปดใบออกทันที และก็เป็นจริงอย่างที่ประวัติศาสตร์บันทึกไว้ กรมการคลังตรวจพบของจากท้องพระคลังที่นี่

เมื่อมองแวบแรก นอกจากหีบสองใบที่บรรจุทองคำแล้ว อีกหกหีบที่เหลือ ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง

ไม่มีเวลามาตรวจสอบว่าเป็นของอะไรบ้าง นางเก็บทั้งหมดเข้าไปในมิติ สุดท้ายก็โยนเงินแท่งสองสามก้อนที่ขโมยมาจากจวนอัครเสนาบดีทิ้งไว้ในหีบใบหนึ่ง

“ฮูหยินเจ็ดเดินทางดี ๆ ขอรับ”

ตอนที่มู่หนิงจากไป บ่าวรับใช้ยังคงคำนับให้นาง

ห้องโถงใหญ่ของจวนแม่ทัพ

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่และเหล่าพี่สะใภ้ ทุกคนต่างเฝ้าอยู่ข้างกายโม่จิ่นยวน พากันหลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดใจ

“น้องสะใภ้เจ็ดล่ะ? เหตุใดนางถึงไม่อยู่? ข้าจำได้ว่านางมาพร้อมกับพวกเรานี่นา”

พี่สะใภ้ห้าโจวชิงอี๋พลันสังเกตเห็นว่า มู่หนิงซึ่งเป็นภรรยาของน้องเจ็ด กลับไม่อยู่ที่นี่ในตอนนี้ จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ข้าก็จำได้ว่าน้องสะใภ้เจ็ดวางข้าวที่ยังกินไม่หมด แล้วก็เดินตามหลังพวกเรามาด้วยกัน” พี่สะใภ้สี่สวี่ซินมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นเงาของมู่หนิง “คนล่ะ หายไปไหนแล้ว?”

“พี่สะใภ้สี่ พี่สะใภ้ห้า ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ”

หลังจากที่มู่หนิงออกมาจากคลังสมบัติ ก็รีบเดินลัดเลาะมาตามทางเล็ก ๆ จนถึงห้องโถงใหญ่ พอดีกับที่ได้ยินพี่สะใภ้ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน

เมื่อเห็นโม่จิ่นยวนบาดเจ็บสาหัสนอนคว่ำอยู่บนพื้น นางก็รีบเดินเข้าไปอย่างร้อนรน

“สวรรค์! เหตุใดท่านพี่ถึงบาดเจ็บเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่มีหมอมารักษา?”

เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย มู่หนิงจึงคุกเข่าลงบนพื้น เฝ้าอยู่ข้างกายโม่จิ่นยวนด้วยความเจ็บปวดใจ พลางตะโกนถามว่าเหตุใดถึงไม่มีใครมารักษาเขา

คำว่าท่านพี่ของนางคำนี้ ทำเอาโม่จิ่นยวนที่กำลังแกล้งสลบอยู่ถึงกับตกตะลึง

เมื่อก่อนนางเรียกเขาว่า ‘ท่านแม่ทัพ’ มาโดยตลอด ไม่เคยเรียกเขาว่าท่านพี่เลยสักครั้ง

ฮูหยินผู้เฒ่าโม่หลั่งน้ำตา กล่าวด้วยความโกรธแค้นและอับจนหนทาง “ฝ่าบาทตรัสว่าจิ่นยวนขโมยสมบัติในท้องพระคลัง ก่อนที่เรื่องราวความจริงจะกระจ่าง ห้ามเชิญหมอมารักษา”

“ท่านพี่! ท่านตายไม่ได้นะเจ้าคะ หากท่านตายไปแล้ว พวกเราแม่ม่ายลูกกำพร้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร”

มู่หนิงแสร้งทำท่าทีโศกเศร้าปานจะขาดใจ เสียงร้องไห้คร่ำครวญที่เจ็บปวดรวดร้าวนั้น เกือบจะทำให้โม่จิ่นยวนที่แกล้งสลบอยู่เกือบจะเผยความจริงออกมา

เขารู้ดีว่า ตนเองสามารถหลอกคนอื่นได้ทุกคน ยกเว้นเพียงมู่หนิงที่ให้ยาแก่เขาเท่านั้นที่หลอกไม่ได้

นางรู้แน่นอนว่าเขากำลังแกล้งสลบ

ยังไม่พูดถึงว่าความคิดเรื่องแกล้งสลบนั้นเป็นนางที่เป็นคนเสนอขึ้นมา แค่ยาที่นางให้มาเม็ดนั้น ประสิทธิภาพดีเพียงใด มีเพียงเขาที่บาดเจ็บเท่านั้นที่รู้ดี

เพียงแต่ว่า เมื่อครู่นี้นางไม่ได้อยู่กับท่านแม่และพวกพี่สะใภ้ ระหว่างทางนางหายไปไหนมา?

“น้องสะใภ้เจ็ด! อย่าเสียใจไปเลย น้องเจ็ดจะต้องไม่เป็นอะไรแน่ ตอนนี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์ ต้องรักษาสุขภาพร่างกายของตัวเองให้ดี”

พี่สะใภ้ใหญ่หยางซูหว่านเห็นนางร้องไห้เสียใจถึงเพียงนี้ ก็ขอบตาแดงก่ำ รีบตบไหล่นางเบา ๆ เพื่อปลอบใจ

“อืม!”

มู่หนิงขานรับคำหนึ่ง ลูบท้องที่นูนขึ้นมา “ใช่ ข้ายังตั้งท้องอยู่ ต้องควบคุมอารมณ์ของตัวเอง จะทำร้ายลูกในท้องไม่ได้”

โม่จิ่นยวนที่นอนคว่ำอยู่บนเปลหาม เผลอกะพริบตาไปโดยไม่รู้ตัว

ภรรยาของเขาผู้นี้ ทักษะการแสดงช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ

“จริงสิ น้องเจ็ด เมื่อครู่เจ้าหายไปไหนมา?”

พี่สะใภ้ใหญ่พลันถามขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้าไปเข้าห้องสุขามาเจ้าค่ะ”

มู่หนิงหาข้ออ้าง ทุกคนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

เพราะเป็นเรื่องปกติมากที่สตรีมีครรภ์จะเข้าห้องสุขาบ่อย

ผ่านไปครู่หนึ่ง

คนของกรมการคลังกลับมาจากคลังสมบัติ ก็มารายงานต่อเจ้ากรมเฉิน “รายงานใต้เท้า พวกข้าน้อยไม่พบสิ่งของใด ๆ จากท้องพระคลังเลยขอรับ ในคลังสมบัติมีเพียงเงินแท่งไม่กี่ก้อนกับเศษเหรียญทองแดงเท่านั้น”

“เป็นไปไม่ได้”

เจ้ากรมเฉินได้ยินดังนั้น ก็โบกมือพลางกล่าวอย่างเย็นชา “ตามข่าวที่เชื่อถือได้ โม่จิ่นยวนได้ยักย้ายอัญมณีจากท้องพระคลังไปมากมาย เหตุใดในคลังสมบัติถึงไม่มี?”