บทที่ 1.2 ซาแซง

หนึ่งเดือนผ่านไป

หญิงสาวใบหน้าเรียวในชุดนักศึกษา ยืนสำรวจตัวเองในกระจกอยู่นานสองนาน ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยความหนักใจ

วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียนที่สอง ความกังวลนั้นยังคงอยู่ เป็นเพราะคลิปสารภาพรักยังว่อนอยู่ในกลุ่มมหาลัย จนคนที่เหมือนอากาศธาตุก่อนหน้านี้กลับโดดเด่นขึ้นมา

พระพายไม่ชอบเป็นจุดสนใจสักเท่าไรนัก เธอชอบอยู่เงียบๆมีเพื่อนเพียงกระดาษและดินสอ แต่ทว่าตอนนี้พื้นที่เซฟโซนของเธอถูกคนไม่รู้จักรุกล้ำเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว

เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในรั้วมหาลัย เธอรู้สึกเหมือนมีสายตานับสิบคู่ต่างมองมาที่เธอเป็นจุดเดียว และก็เป็นอย่างที่คิด มีกลุ่มที่พระพายจำได้ว่าเป็นแฟนคลับของเจเดน เดินตรงมาหาเธอด้วยท่าทางชวนหาเรื่อง

“ขอคุยด้วยหน่อยสิ” หญิงสาวรูปร่างท้วมเอ่ย สีหน้าดูไม่สบอารมณ์สักเท่าไร

“มีอะไรเหรอคะ” พระพายถาม แต่พอจะเดาได้ว่าคนพวกนี้ต้องการจะคุยอะไรกับเธอ

“เรื่องคลิป ฉันอยากถามเธอหน่อย”

พระพายลังเล มือกระชับกระเป๋าสะพายแน่นด้วยความตื่นเต้น

“พายขออยู่ตรงนี้ดีกว่าค่ะ” เธอรับรู้ถึงความไม่ปลอดภัย จึงคิดว่าการอยู่ในที่สาธารณะน่าจะดีกว่า

“อย่ามาเล่นลิ้นอีซาแซง บอกกูมาว่ามึงใช่ไหมที่จองไฟลต์นั่งข้างพี่เจเดนน่ะ” เจ้าของคิ้วเรียวขมวดแน่น นี่เธอโดนกล่าวหาว่าเป็นซาแซงอย่างนั้นหรือ

“พี่น่าจะเข้าใจผิดนะคะ พายไม่ได้เป็นซาแซงตามข่าวสักหน่อย” เธอเถียงกลับสุดใจ ใครมันจะมีเงินขึ้นขั้นจองไฟลต์ชั้น business class ลำพังค่าขนมยังต้องช่วยแม่ขายก๋วยเตี๋ยวอยู่เลย จะเอาปัญญาที่ไหนไปตามติดรุ่นพี่ได้

“แล้วที่มึงดักรอเจเดนตามคลิปมันคืออะไร” รุ่นพี่ร่างท้วมเอ่ยถามกลับเสียงดัง ทำให้คนเดินผ่านมาหยุดมุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนกลายเป็นกลุ่มใหญ่

“ฉันไม่ปฏิเสธเรื่องที่ชอบพี่เจเดน แต่ถ้าเรื่องกล่าวหาว่าเป็นซาแซงฉันขอปฏิเสธ”

“ฉันไม่เชื่อแกหรอก”

“ฉันพูดความจริง พี่จะเชื่อหรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของพี่แล้ว”

“อีเด็กนี่” สาวร่างท้วมโกรธจัด เธอกำลังจะง้างมือฟาด ส่วนพระพายได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ โดยมีเลนส์กล้องบันทึกเหตุการณ์ไว้ กระทั่งหางตาเหลือบไปเห็นอาจารย์ที่กำลังเดินเข้ามาอีกฝ่ายจึงเอามือลง

“มีอะไรกันนักศึกษา” อาจารย์ผู้ชายวัยกลางคนแหวกผู้คนเข้ามาพร้อมกับตั้งคำถาม

รุ่นพี่สาวปรับสีหน้า พลางใช้สายตามองเหยียดพระพายอย่างไม่ปกปิด ถ้ามีเรื่องกันในมหาลัยอย่างไรเสียก็ถูกสอบสวน เผลอๆถูกโดนไล่ออกทั้งที่ใกล้จะเรียนจบแล้ว

ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ…

“ไม่มีอะไรค่ะอาจารย์” ร่างตุ่ยนุ้ยตอบ รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา

“จริงใช่ไหมพระพาย” อาจารย์หันมาถามเด็กสาวเพื่อยืนยันสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

“ค่ะ” พระพายพยักหน้ายิ้มเจื่อน เธอเองก็ไม่อยากมีเรื่องเช่นกัน จึงโกหกออกไปแบบนั้น

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี อย่าให้อาจารย์รู้ว่าพวกเธอมีเรื่องกัน ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ถึงหูผู้ปกครองแน่นอน”

อาจารย์ฝ่ายปกครองทิ้งท้ายประโยค ก่อนที่่ทั้งหมดจะพากันแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว ราวกับสลายไปในอากาศทั้งอย่างนั้น

แต่ทว่าเรื่องซวยๆของวันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น…

พระพายกำลังสาวเท้าไปยังตึกเรียนโดยไม่มองทาง ก่อนที่หญิงสาวจะล้มก้นจ้ำเบ้า เมื่อชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ดั่งตึก

“ขะ”

“เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะเดซี่”