บทที่ 1.1 ซาแซง

“เฮ้อ!!”

เสียงถอนหายใจรอบที่ล้าน ขณะที่เจ้าของร่างเล็กกำลังจดจ่ออยู่อะไรบางอย่าง ดวงตาเรียวรีเพราะมีเชื้อสายไทยจีน ผมสีน้ำตาลสั้น สวมแว่นตาปกปิดดวงตาสีน้ำตาลคู่สวย โดยที่จุดเด่นของเธอก็คือขี้แมลงวันที่อยู่ใต้ตาด้านซ้าย กำลังนั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะ

“มัวแต่นั่งถอนหายใจทิ้งไปวันๆ มาช่วยม๊าลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวนี่มา”

เสียงตะโกนเรียกของหลิน ทำเอาเด็กสาวต้องรีบลุกไปตามคำสั่ง ไม่อย่างนั้นคงโดนบ่นจนหูชาอีกเช่นเคย

พระพาย แซ่จาง เธอเป็นลูกแม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยวหมู อยู่ในตรอกย่านเศรษฐกิจชื่อดังแห่งหนึ่ง ตั้งแต่ยังเล็กเธอเสียพ่อไปด้วยอุบัติเหตุ โดยมีแม่เพียงคนเดียวที่เลี้ยงเธอมา ด้วยสูตรการทำก๋วยเตี๋ยวสืบทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษ

รสชาติเป็นที่เลืองลือจนมีลูกค้าประจำแวะเวียนกันไม่ขาดสาย พระพายต้องช่วยแม่ลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวจนมือระวิง ไม่เกินเที่ยงทั้งเส้นทั้งหมูก็หมดไป นั่นแปลว่าได้เวลาที่เธอต้องช่วยหลินเก็บร้าน

“เมื่อไรม๊าจะจ้างคนมาช่วย พายลวกเส้นจนปวดแขนไปหมดแล้วเนี่ย”

“ม๊ายังทำไหว จะจ้างคนอื่นทำไมให้เปลือง”

“โห...นี่ขนาดพายช่วยม๊าแค่ตอนปิดเทอมนะ ยังปวดแขนขนาดนี้ แล้วม๊าต้องทำเองทุกวันไม่เหนื่อยหรือไง”

“ไม่เหนื่อยหรอก ม๊ายังไม่แก่ ยังทำเองได้”

“แต่ม๊า...”

“ไม่ต้องพูดแล้ว มาช่วยม๊าล้างจาน เสร็จงานจะได้พัก วันนี้ม๊าทำเต้าส่วนของโปรดพายด้วยนะ”

พอได้ฟังว่าจะได้กินของอร่อย พระพายก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะเร่งมือทำงานจนเสร็จ

“แล้วช่วงนี้มีเรื่องให้เครียดหรือไง เห็นคิ้วจะผูกโบว์ได้อยู่แล้ว” หลินเอ่ยถามลูกสาว ยกหม้อขนมมาวางบนโต๊ะ

“เปล่าค่ะ”

“โกหกไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ ม๊าเป็นม๊าหนูนะ จะไม่รู้ได้ไงว่าหนูมีเรื่องทุกข์ใจ” หลินพูดดัก ปกติแล้วลูกสาวของเธอเป็นคนที่น่ารักสดใส จนคนในตรอกนี้ต่างเอ็นดูลูกสาวร้านก๋วยเตี๋ยวหมูกันทั้งนั้น

“เครียดเรื่องผลสอบค่ะม๊า” พระพายพูดโกหก

“ทำไมล่ะ คะแนนก็ออกมาดีไม่ใช่เหรอ?”

“คือ แค่วิชาที่หวังไม่ค่อยดีเท่าไรค่ะม๊า” มีวิชาหนึ่งที่พระพายได้เกรดบีบวก ทำให้หลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไป...ม๊านึกว่าเราอกหักซะอีก” คำพูดของหลินทำให้พระพายเกือบจะสำลักเต้าส่วนที่กำลังตักใส่ปาก

“ม๊า” เธอเรียกแม่เสียงสูง

“ถ้าพายมีแฟนม๊าไม่ว่าหรอกนะ สมัยนี้แล้วม๊าไม่บังคับ แต่แค่อย่าพากันเหลวไหลก็พอ ม๊าขอแค่นี้เลย”

ยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ทำให้หลินยอมรับว่าเธอเลี้ยงลูกได้แต่ตัวเท่านั้น ส่วนที่เหลือเขาจะเป็นคนเลือกทางเดินเอง

“พายยังไม่มีแฟนหรอก ม๊าสบายใจได้เลย อีกอย่างใครจะมาเอาพาย หน้าตาแบบนี้” สะอึกกับคำพูดของตัวเอง ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองอาทิตย์ก่อน

มันเป็นวันฝนตก เช่นเดียวกับวันที่เธอเจอเขาครั้งแรก ใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาสีนิลคู่นั้น เธอกำลังร่างภาพใบนั้นจากความทรงจำที่เจอเขาเพียงครั้งเดียว

กระทั่งตามสืบจนรู้ว่า เขาชื่อเจเดน รุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ และเป็นอดีตเดือนคณะอีกต่างหาก รูปร่างดีโปรไฟล์แน่น แน่นอนว่าเธอรู้ตัวว่าไม่อาจเอื้อมถึง

แต่ถึงอย่างนั้น พระพายก็อยากมอบของขวัญที่เธอตั้งใจทำให้กับเขาก็เท่านั้น แค่นั้นจริงๆ ทว่าปากเจ้ากรรมดันพูดความรู้สึกออกไป เหมือนเสียงในหัวมาเรียกร้อง สุดท้ายหน้าแตกกลับมาหมอไม่รับเย็บอีกต่างหาก

“ทำไมถึงดูถูกตัวเองแบบนั้น ลูกม๊าน่ารักออกขนาดนี้” ผู้เป็นแม่เอ่ยชมพร้อมกับหยิกไปที่แก้มนิ่มเบาๆ ก็จริงของหลิน ไม่ว่าลูกจะหน้าตาเป็นเช่นไร ก็ยังน่ารักในสายตาของตัวเองอยู่ดี

พอถูกชมตรงๆทำเอาคิ้วเรียวคลายลงได้บ้าง ก่อนยกยิ้มหวาน

“ชมขนาดนี้ พายลอยเป็นลูกโป่งแล้วม๊าอ่ะ”

“มาๆ กินของหวานดีกว่าจะได้หายเครียด” หลินพูดบอกพร้อมกับตักเต้าส่วนใส่ถ้วยส่งให้ลูกสาว ของโปรดอยู่ตรงหน้าแต่หญิงสาวกับจ้องมันราวกับชั่งใจอะไรบางอย่าง

“ตักทัพพีเดียวพอ พายลดความอ้วนอยู่ม๊า” หญิงสาวกลืนน้ำลายจ้องของโปรดตาเป็นมัน

ช่วงนี้เธอน้ำหนักขึ้น จากน้ำหนักห้าสิบห้ากิโลกรัม ขึ้นมาสามโล ภายในระยะสองอาทิตย์ ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าตัว

อกหัก....

หากเป็นคนอื่นคงร้องไห้ฟูมฟาย ไม่เป็นเป็นอันกินอันนอน แต่ไม่ใช่กับพระพาย เธอระบายความเครียดโดยการกินชาบู หมูกระทะ จนน้ำหนักพุ่งพรวดในระยะเวลาอันสั้น

“แน่ใจนะว่าจะกินแค่นี้” หลินเลิกคิ้วเอ่ยถาม

“จ้ะ แค่นี้” เธอตอบเสียงอ่อน พลางกลืนน้ำลายดังเอือก หลินมองลูกสาวด้วยความเอ็นดูพร้อมกับส่ายหน้า