บทที่ 3.2 ก้าวแรก

“ทะเลาะกันแบบนี้ อีกหน่อยคงลูกดก” มีนาพึมพำ แต่ชมพูกลับสะบัดหน้ามามองเธอตาเขียว ใครกันจะเอาผู้ชายปากจัดแบบนั้นมาทำพันธุ์กัน ก่อนจะทวนคำพูดของเพื่อนสาว

“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะมีนา”

มีนาหัวเราะในลำคอ เธอไม่ตอบก่อนจะเห็นว่ามีแท็กซี่ขับผ่านทางมาพอดี จึงชิงตัดบทโบกมือเพื่อเรียกรถขับไปยังร้านที่เธอจองไว้

สถานบันเทิงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ส่วนใหญ่แล้วเป็นนักศึกษาต่างพากันมาผ่อนคลายหลังเลิกเรียน อีกทั้งวันนี้เป็นวันศุกร์แถมยังเป็นศุกร์สิ้นเดือน แขกที่มาเที่ยวจึงมากเป็นพิเศษ

ร้านที่มีนาคัดสรรมาในวันนี้ เป็นร้านกึ่งผับกึ่งบาร์ สามารถสั่งอาหารดูนักร้องอย่างเพลินๆ เหมาะสมกับมือใหม่อย่างพระพายที่เพิ่งหัดดื่มเหล้าเป็นครั้งแรก

“คนล้นออกมาหน้าร้านเลย เปลี่ยนร้านดีไหม?” พระพายเสนอ ปกติแล้วเธอไม่ชอบคนเยอะสักเท่าไร แต่นี่คนล้นออกมาจากหน้าร้านกันเลย

“ได้ไง ฉันจองร้านนี้แล้ว ไหนๆก็มาแล้วรีบเข้าไปกันเถอะ” มีนาดันหลังเพื่อนสาวให้เข้าไป สุดท้ายแล้วคนไม่ชอบความวุ่นวายก็ต้องเดินเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้

ทันทีที่เดินเข้ามา ทำเอาพระพายถึงกับตะลึงงันกับการประดับไฟในร้านละลานตา ก่อนจะกวาดสายตาแทบจะไม่เห็นโต๊ะว่างเลยสักโต๊ะ โชคดีที่มีนานั้นโทรมาจองมาก่อนแล้ว ทั้งหมดจึงได้ทำเลเป็นโต๊ะที่อยู่ด้านหน้าสุดใกล้เวที

“เสียงดังหน่อยนะ” เจแปนสะกิดเพื่อนสาวพร้อมกับยื่นหน้าไปบอกใกล้ๆ โดยการกระทำของชายหนุ่มอยู่ในสายตาของสาวอวบ พอถูกชายหนุ่มจับได้ชมพูแสร้งเฉไฉมองไปทางอื่น จนเขาเหยียดยิ้มออกมา

ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ ทั้งแป๊ะซะปลาช่อน หมึกนึ่งมะนาว ต้มยำทะเล และอื่นๆวางเรียงรายกันเต็มโต๊ะ ถึงพระพายจะกินเก่งแต่เธอก็แอบคิดว่าจะกินหมดหรือไม่

“อาหารมันเยอะไปไหมมีนา มากันสี่คน แต่สั่งเหมือนมาสิบคนเลย”พระพายถาม

“ไปถามคนเจ้าภาพนู้น เล่นสั่งไม่หยุด” มีนาบุ้ยหน้าไปทางเจแปน เขายกยิ้มพลางกระดกน้ำหมักมีฟองไม่ตอบ

“คิดมาก มีคนเลี้ยงก็กินๆไปเถอะ เจ้าภาพเขารวยอยู่แล้ว” ชมพูพูดแขวะพร้อมกับบึนปากใส่เพื่อนอีกคน ก่อนจะเอาส้อมจิ้มปีกไก่ทอดเข้าปาก เคี้ยวตุ๋ยๆจนแก้มป่อง

“ก็รวยจริง” ร่างสูงเอ่ยขึ้นไม่ถ่อมตัว ทำเอาพระพายและมีนาต่างหันไปหัวเราะคิกคักใส่กัน ผิดกับชมพูที่เหลือบตามองบน คนอะไรจะมั่นใจขนาดนี้ เห็นหน้าแล้วโคตรจะหงุดหงิด

ยิ่งดึกผู้คนก็ต่างหลั่งใหลกันเข้ามาไม่มีเว้นว่าง หลายโต๊ะต่างลุกขึ้นมาเต้นรำตามเพลงที่นักดนตรีเอนเตอร์เทรนกันอย่างสนุกสนาน ช่างดูแปลกตาสำหรับคนที่ไม่เคยออกจากโลกของจินตนาการอย่างพระพายเลย

แต่สิ่งหนึ่งที่เธอชอบมากที่สุดคือการกวาดตามองผู้คนในร้าน ส่วนใหญ่แล้วเป็นเด็กมหาลัยเดียวกันกับเธอ อีกทั้งยังเป็นเด็กวิศวกรรมศาสตร์เหมือนเขาคนนั้น

พระพายกำลังยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นจิบ รสขมและกลิ่นที่ไม่คุ้นชินทำให้หญิงสาวถึงกับยู่หน้า ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าแก้วแรกถึงจะหมด แต่ก็ไม่ปฏิเสธครั้งที่สองที่ชมพูเป็นฝ่ายรินให้

“เบาๆหน่อยอ้วน เดี๋ยวพายก็เมาก่อนหรอก” เจแปนพูดปรามสาวอวบ ขณะที่คนแก้มป่องเริ่มหน้าขึ้นสีเพราะดื่มไปหลายแก้วเช่นกัน

“เมาแล้วไง เดี๋ยวฉันจะไปส่งพายเอง”

“ดูแลตัวเองให้ได้ก่อนไหม” น้ำเสียงติดดุทำให้หญิงสาวน้ำตาคลอด้วยความน้อยอกน้อยใจ ก่อนจะลุกพรวดเดินไปสงบอารมณ์ของตัวเองเพราะไม่อยากทะเลาะกับชายหนุ่มอีก

“พายไปตามชมพูก่อนดีกว่านะ” พระพายเอ่ยอาสาไปดูแลเพื่อนสาว ทว่าคนที่ลุกก่อนเป็นเจแปน

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปตามยัยนั่นเอง” พระพายกับมีนาต่างมองหน้ากันพร้อมกับยกยิ้ม มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าทั้งสองเริ่มมีใจให้กัน แต่ต่างฝ่ายก็ปากแข็งด้วยกันทั้งคู่ก็เท่านั้น

ขณะที่กำลังนั่งดื่มและฟังนักร้องบนเวที ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่า ดูเหมือนว่าตัวเองถูกจับจ้องด้วยสายตาใครบางคน แต่พอหันหลังไปก็เจอกับโต๊ะอื่นๆที่กำลังสังสรรค์กันอยู่

“คิดไปเองแหละมั้ง”พึมพำกับตัวเองเบาๆ ดื่มเบียร์เข้าสติสัมปชัญญะคงเริ่มพร่าเลือน

คงเมาจริงๆนั่นแหละไอ้พาย