บทที่ 3.1 ก้าวแรก

บทที่ 3 ก้าวแรก

“ถ้าเราจะเที่ยวม๊าไม่ว่าหรอกนะ แต่ต้องระวังตัวเองด้วย เข้าใจหรือเปล่า?” หลินสั่งลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

“รับทราบค่ะ” พูดจบก็เดินไปหอมแก้มย้วยๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว

เพี๊ยะ

“โอ๊ยม๊า...พายเจ็บนะ” พระพายเอามือถูต้นแขนที่ถูกแม่ตีเมื่อกี้

“ก็ตีให้เจ็บไงไอ้ลูกคนนี้ ม๊าจริงจังนะจะบอกให้” น้ำเสียงดูขึงขังจนพระพายเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

“พายรู้ค่ะ พายไม่เถลไถลหรอกนะ ม๊าไม่ต้องเป็นห่วง” เธอเข้าไปสวมกอดมารดาอย่างออดอ้อน ทำเอาหลินหัวเราะออกมาได้

วันนี้เป็นครั้งแรกที่พระพายจะออกไปเปิดโลกกว้าง เธอนัดกับเพื่อนทั้งสามคนไปเที่ยวผับ ซึ่งอยู่ห่างจากมหาลัยเพียงสองกิโลเท่านั้น

ทั้งหมดตกลงกันว่าจะมาเจอกันที่ร้านชานมไข่มุกที่หน้ามอตอนหกโมงเย็น ก่อนทั้งหมดจะแยกย้ายกันกลับบ้าน เพื่อเตรียมตัวสำหรับปาร์ตี้ในค่ำคืนนี้

“ลูกม๊าโตขนาดนี้แล้วสินะ”

หลินพูดพลางลูบหัวลูกสาวสุดที่รัก เมื่อไรกันที่พระพายโตพอจะดูแลตัวเองได้แล้ว อย่างที่ใครเขาบอกว่า ไม่ว่าลูกจะโตแค่ไหน แต่ในสายตาของพ่อแม่ พวกเขายังเป็นเด็กอยู่เสมอ

“โธ่...ไม่เอาน่าม๊า พายไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

“มะเหงกสิ ใครกันที่ยังนอนตักม๊าดูทีวีทุกวันอยู่เลย”

“ม๊าอ่ะ ไม่เอาไม่พูดแล้ว”

พระพายช่วยหลินเก็บอุปกรณ์ขายก๋วยเตี๋ยวกว่าจะเสร็จ เงยหน้าดูนาฬิกาแขวนผนังอีกทีก็ต้องตกใจ เพราะอีกสิบนาทีเข็มสั้นเกือบจะชี้ที่เลขห้าอยู่แล้ว

ก่อนที่หญิงสาวจะวิ่งขึ้นไปชั้นบนเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยความไวแสง

วันนี้พระพายเลือกใส่ชุดเซ็ตสีดำสองชิ้น ด้านบนเป็นเสื้อคอปีนแขนกุด ท่อนล่างเป็นกระโปรงยาวทรงสอบผ่าข้างสูงจนถึงต้นขา สวมรองเท้าผ้าใบดูทะมัดทะแมง

ผมสั้นจัดในเป็นทรง รับกับใบหน้าหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อน ดูน่ารักสดใส พอมั่นใจกับใบหน้าและเสื้อผ้าของตัวเองแล้ว เดินลงมาพบกับหลินที่นั่งดูทีวีรออยู่ชั้นล่าง

คนเป็นแม่ยิ้มแก้มปริ คิดในใจว่าลูกสาวตัวน้อยในวันนั้นเติบโตเป็นสาวเต็มตัวขนาดนี้เชียวหรือ ถึงจะเป็นห่วงตามสไตล์คนเป็นแม่ แต่เธอก็ไม่อยากปิดกั้นประสบการณ์ใหม่ๆที่พระพายต้องเผชิญเข้าสักวัน จึงยอมที่จะใช้วิธีประนีประนอม

“ไม่เกินตีหนึ่ง” หลินเอ่ยสั้นๆ

“รับทราบค่ะ ท่านผบ.” พระพายกล่าวรับ ยกมือขวาแตะที่ขมับ ปลายนิ้วชิดติดกัน “พายไปก่อนนะม๊า”

ร่ำลาแบบลวกๆ แล้วสาวเท้าเดินออกไป จนคนเป็นแม่ถึงกับส่ายหน้าให้กับความทะเล้นของลูกสาว

ทั้งสี่รวมตัวกันตามเวลานัดหมายโดยมีพระพายมาเป็นคนสุดท้าย ทันทีที่พระพายมาถึงทั้งสามก็ถึงกับทึ่งกับเพื่อนสาวในลุคนี้เป็นอย่างมาก

“ฉันแต่งตัวแบบนี้ แปลกไหมอ่ะ?” ร่างบางเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ ส่วนชมพูลอบสังเกตสีหน้าของเจแปนก่อนจะย้ายสายตามาหาพระพาย

“ไม่แปลกเลยจ้า ที่สำคัญแกแต่งตัวแบบนี้น่ารักมาก ขนาดไอ้แปนยังอึ้งเลย เห็นไหม?” ชมพูเอ่ยพร้อมกับเอาศอกอวบๆกระทุ้งไปที่สีข้างของเพื่อนชาย

“เจ็บนะอ้วน” คิวหนาขมวดมุ่นรู้สึกเจ็บเล็กน้อย

“อย่ามาว่าอ้วน เราหนักเท่ากันจ้ะ” สาวแก้มป่องเท้าเอวชวนเพื่อนร่างสูงหาเรื่อง ทำเอาเพื่อนอีกสองคนถึงกับส่ายหน้าให้กับคู่กัดประจำกลุ่ม

“ใช่สิ..หนักหกสิบเท่ากัน แต่อย่าลืมว่าฉันสูงร้อยแปดสิบห้า ส่วนเธอสูงแค่ร้อยห้าสิบแปดนะครับ” ชายหนุ่มเอานิ้วดีดไปยังหน้าผากของคนตัวเล็กกว่า ถึงไม่แรงมากแต่ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดๆจนต้องเอามือกุมหน้าผาก

“เจ็บนะไอ้บ้านี่!!” ร่างอวบตะโกนลั่น ทำเอาคนที่เดินผ่านไปมานั้นหันมามองกลุ่มเธอด้วยความสงสัยว่ามีเรื่องอะไรกัน

“พอเลยๆ เราจะไปเที่ยวกันนะ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” มีนาเข้าห้ามทัพ เป็นเรื่องปกติของสองคนนี้จะหาเรื่องโต้เถียงอยู่เป็นประจำ จนกลายเป็นสีสันของกลุ่มโดยปริยาย

สุดท้ายทั้งเจแปนและชมพูก็ต่างแยกย้ายทั้งที่อารมณ์ยังคงคุกรุ่น แต่เพราะไม่อยากให้เสียบรรยากาศทั้งคู่จึงยอมสงบศึกชั่วคราว และพากันไม่ยอมพูดไม่ยอมจาจนเพื่อนอีกสองคนถึงกับส่ายหน้า