บทที่ 2.2 เจอกัน

“เล่ามาว่ามันเกิดอะไรกันแน่ ทำไมถึงมีคนถ่ายแกไปลงได้ไอ้พาย” มีนาเร่งเร้า ไม่คิดว่าเพื่อนจะกล้าทำเรื่องแบบนั้นได้

ทั้งสามรอให้ทุกคนออกไปจากห้องหลังจากเลิกเรียนแล้ว ก่อนพระพายจะเริ่มเล่าเรื่องที่ไปสารภาพรักกับเจเดน รวมไปถึงถูกแฟนคลับของเขาต่อว่าจนเกือบมีเรื่องกัน ทันทีที่เล่าจบทั้งสามคนถึงกับคิ้วขมวดแน่น

“คิดได้ไงวะว่ามึงเป็นซาแซง ถ้าคิดจะสืบทำไมไม่รู้ว่าที่บ้านของยัยพายเปิดร้านก๋วยเตี๋ยว จะมีปัญญาอะไรไปตามพ่อเทพบุตรของมันวะ” ชมพูสาวแก้มป่องเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจเท่าไร

“จริง” มีนาหันมาเสริม “เป็นรุ่นพี่เสียเปล่า แต่สมองไม่โตตามอายุเลย เห็นผู้ชายบังตา” คำต่อว่าเล่นเอาพระพายถึงกับสะดุ้งเฮือก

“เขาก็รักของเขาไหมแก” พระพายช่วยพูดแก้ต่าง

“แหม่!!!...ช่วยพูดแก้ต่าง แกไม่โกรธบ้างหรือไงที่โดนแบบนั้น” มีนาตั้งคำถาม ทำเอาอีกสองคนหันไปสบตาเพื่อนร่างบางที่กำลังทำสีหน้าลำบากใจ

ที่จริงหากแยกเรื่องกันแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจเดนด้วยซ้ำ การที่แฟนคลับฝั่งนั้นมาหาเรื่องเธอเป็นเพราะคิดว่าเธอเป็นซาแซง และอีกไม่นานพวกนั้นจะรู้ความจริงว่าไม่ใช่เธอ

“โกรธสิ แต่แกก็รู้ว่าฉันไม่อยากมีปัญหากับคนพวกนั้น” เธอตอบตามความจริง

“ถ้าอย่างนั้น ช่วงนี้เวลาไปไหนมาไหน แกต้องห้ามไปคนเดียวเด็ดขาด” ชมพูพูดเตือน พระพายพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเช่นกัน

“แล้วเรื่องไอ้รุ่นพี่นั่น แกจะยังเอาไง” มีนาถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ

“ก็ไม่เอาไง” พระพายยักไหล่

“แล้วแกยังจะชอบมันอีกเหรอ มันทำแกขนาดนี้นะ” ชมพูถามต่อ ส่วนเจแปนก็ได้นั่งกอดอกฟังสามสาวเคลียร์ใจกัน

“ก็ชอบอยู่” พระพายตอบตามความจริง

“แกนี่มัน...เจ็บแล้วไม่จำหรือไงไอ้พาย” มีนาพูดแขวะ พระพายไม่ได้ถือสาเพราะรู้ว่าเพื่อนสาวเป็นห่วงเธอ

“เขาไม่ได้ทำอะไรฉันสักหน่อย แกจะให้ฉันไปบีบคอเขามาเป็นแฟนหรือไง”

“แต่มันก็ควรแก้ต่างให้แกหน่อย ไม่ใช่ปล่อยให้แกถูกชาวด้อมถล่มอยู่ฝ่ายเดียว” มีนายังคงเก็บอารมณ์โกรธแทนเพื่อนไว้ไม่อยู่

หลังจากคลิปทั้งคู่แพร่หลาย เจเดนก็หายเข้ากลีบเมฆไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ได้มีการออกมาแก้ต่าง หรือให้ข่าวใดๆทั้งสิ้นจนถึงตอนนี้ ทำให้เพื่อนทั้งสามมองว่าเจเดนนั้นไม่แมนเอาเสียเลย

“เขาอาจจะยุ่งอยู่ก็ได้”

“ไอ้พาย”

“ช่างเถอะแก เรื่องมันผ่านไปแล้ว ต่างคนต่างอยู่ก็พอ” พระพายพูด นับจากนี้ไปเธอกับเขาคงไม่ได้เจอหน้ากันอีกแล้ว

“ขอให้มันเป็นอย่างนั้นเถอะ แต่ถ้าพวกนั้นมาหาเรื่องแกอีก ฉันไม่ยอมแน่” คราวนี้สาวทั้งสามหันไปหาเจแปน เขาพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

อันที่จริงแล้วเจแปนนั้นเป็นลูกชายเจ้าของโรงงานปลากระป๋องส่งออกไปตามร้านค้าและห้างสรรพสินค้าทั่วประเทศ แต่ถึงจะรวยล้นฟ้าเขาก็ยังวางตัวดี และไม่ได้รังเกียจจะคบหากับลูกแม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยวอย่างเธอ

“ขอบคุณนะ” พระพายคว้ามือชายหนุ่มมากุมไว้ พร้อมกับส่งยิ้มพิมพ์ใจจนเจแปนถึงกับมองค้าง

“อะแฮ่มๆ อย่าจีบกันตรงนี้ค่ะ คนโสดมันเจ็บหัวใจ” ชมพูทำท่าเอามือกุมอก เธอเอ่ยแซวเพื่อนทั้งสอง จนทั้งหมดหัวเราะตาม

ก็มีแต่ชมพูและมีนาเท่านั้นแหละ ที่รู้ว่าลูกเจ้าของโรงงานปลากระป๋อง คิดอย่างไรกับเพื่อนร่างบางของเธอ

เจแปนไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่ เขาเกือบจะเป็นเดือนคณะศิลปกรรม หากเจ้าตัวไม่ปฏิเสธข้อเสนอของรุ่นพี่เสียก่อน แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่กล้าจะบอกความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนสาวตัวเล็กให้รับรู้ตลอดสามปี

“ก็โสดด้วยกันทั้งสี่คนนี่แหละจ้า จริงไหมแปน” พระพายหันขอความเห็นเพื่อนสนิท เจแปนพยักหน้าช้าๆ

พระพายไม่ใช่ผู้หญิงที่มองครั้งเดียวแล้วสวยเลย ด้วยความที่หญิงสาวปกปิดดวงตาคู่สวยไว้ภายใต้แว่นตาหนา อีกทั้งยังไม่ชอบแต่งตัวโดดเด่น ทำให้หลายคนเห็นเธอเป็นอากาศธาตุ ยกเว้นเจแปนที่เขารับรู้ว่า ภายใต้หน้ากากนั้นกลับซ่อนความงดงาม ซึ่งเขาชอบเป็นอย่างมาก

“งั้นวันนี้คนโสดไปฉลองด้วยกันไหม...ฉันเลี้ยง” มีนาเสนอ ก่อนที่อีกสามคนจะมองหน้ากันแล้วพากันหัวเราะออกมา

ของฟรี ใครจะไม่ไป...