13

นางไม่รู้เลยว่า หมู่บ้านป่าหมอกที่นางเดินทางข้ามเวลามานั้นเป็นเพียงโลกคู่ขนานที่นางบังเอิญหลงทางมาเท่านั้น อีกไม่นานนางก็จะจากไปและที่แห่งนี้จะไม่มีเด็กผู้หญิงที่ชื่อหยางจื้อซีที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอีกต่อไป ส่วนเจ้าของร่างเดิมจะถูกเหวี่ยงกลับมาที่เดิม และได้รับสืบทอดความสามารถด้านพละกำลังของนาง

 ทำให้หลังจากที่วิญญาณของนางกลับมาเข้าร่าง นางจะสามารถนำพาครอบครัวให้รอดพ้นจากญาติที่เหมือนกับปลิงดูดเลือดที่คอยเอารัดเอาเปรียบครอบครัวสาขาสามของนาง ในอนาคตข้างหน้าครอบครัวสาขาสามจะเจริญรุ่งเรืองจนพ่อเฒ่าหยางกับแม่เฒ่าหยางนึกเสียใจจนไส้เขียว เสียใจที่ตัวเองขับไล่ให้หยางซานหลางแยกบ้านออกไป เสียใจที่ข่มเหงรังแกสะใภ้สาม และเสียใจที่ปฏิบัติกับลูก ๆ ของหยางซานหลางอย่างเลวร้าย ถึงแม้จะเสียใจมากขนาดไหนก็ทำได้แค่ยอมรับมันเท่านั้น

หยางจื้อซีแบ่งเงินให้กับตู้หยวนหนึ่งร้อยตำลึง ส่วนสือโถวนั้นนางให้ไปเพียงห้าสิบตำลึงเท่านั้น และทั้งสองคนได้แพะป่าคนละหนึ่งตัว หยางจื้อซีกำชับให้พวกเขาปิดปากให้สนิทและปิดปากคนในครอบครัวของพวกเขาด้วย ซึ่งทั้งสองคนเองก็รับปากว่าจะไม่มีทางแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเป็นแน่ 

ทั้งสามคนแบกซากสัตว์เดินลงมาจากภูเขา ถึงแม้ว่าแพะป่าจะตัวไม่ใหญ่มากนักแต่มันก็มีน้ำหนักถึงหนึ่งร้อยชั่ง ตู้หยวนกับสือโถวนั้นแบกแพะป่าลงมาจากภูเขาอย่างทุลักทุเลต่างจากหยางจื้อซี ถึงแม้ว่ากวางป่าจะตัวใหญ่มาก แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของกวางที่แบกอยู่เลย เมื่อทั้งสามคนลงมาถึงหมู่บ้าน ก็เป็นเวลาที่ชาวบ้านส่วนใหญ่ออกไปทำงานในแปลงนา มีเพียงหญิงชราเพียงไม่กี่คนที่ทำหน้าที่ดูแลเด็กเล็ก ๆ เท่านั้น ถึงแม้ว่าพวกเขาต้องการซ่อนตัวจากสายตาของชาวบ้าน แต่ความจริงแล้วในหมู่บ้านป่าหมอกที่เป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่เคยมีใครซ่อนตัวจากสายตาของเพื่อนบ้านได้ตลอดเวลา

“สือโถว พวกเราแยกกันตรงนี้ ข้ากับตู้หยวนจะกลับไปที่บ้านก่อน ส่วนแพะป่าของเจ้าจะจัดการอย่างไรก็แล้วแต่เจ้า”

“ข้าคิดว่าจะนำไปขาย หาไม่แล้วครอบครัวเราคงหาข้ออ้างเรื่องเงินจำนวนนั้นไม่ได้ เจ้าเองก็รู้ว่าคนในหมู่บ้านเป็นเช่นไร”

“ข้าสองคนเข้าใจ เช่นนั้นพวกข้ากลับบ้านก่อน”

หยางจื้อซีแบกกวางป่ากลับบ้าน ส่วนตู้หยวนแบกแพะป่า ทั้งสองคนเดินมุ่งหน้าไปยังท้ายสุดของหมู่บ้านโดยไม่สนใจสายตาของชาวบ้าน เมื่อกลับถึงบ้านทั้งน้องสาวและน้องชายของนางต่างดีใจและประหลาดใจ พวกเขาไม่คิดว่าพี่ใหญ่จะมีโชคใหญ่ในวันนี้ 

“พี่ใหญ่เจ้าคะ นี่มันกวางป่าตัวใหญ่มาก พวกเราเอาไปขายกันดีกว่าเจ้าค่ะ จะได้มีเงินซื้อยาให้ท่านแม่” หยางอัน

“เงินซื้อยาให้ท่านแม่ย่อมมีอยู่แล้ว ส่วนเงินที่ซื้อข้าวของและซ่อมแซมบ้านย่อมต้องมี พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง มีข้าอยู่ทั้งคน ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น หากบ้านใหญ่มารังแกพวกเราก็แค่เอาไม้ฟาดกลับไป อย่าได้ยอมให้พวกเขารังแกอีก คนอย่างพวกเขาไม่สมควรได้รับความกตัญญูอะไรทั้งนั้น คนเราจะกตัญญูนั้นก็ย่อมได้ แต่อย่ากตัญญูอย่างโง่เขลา”

“ข้าจะจำเอาไว้เจ้าค่ะ”

“เอาล่ะ เจ้าช่วยไปก่อไฟต้มน้ำ เราจะทำความสะอาดกวางกัน เราจะแบ่งเนื้อไปขายบ้าง ส่วนหนังเอาไว้ทำรองเท้าให้น้องสาม เงินที่ข้าหามาได้ข้าจะให้น้องสามไปเรียนที่สำนักศึกษา หากว่าท่านพ่อกลับมาในครั้งนี้ ข้าจะไม่ให้ท่านพ่อออกไปทำงานนอกบ้านอีกแล้ว ข้าสามารถหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้จากการล่าสัตว์ ท่านแม่กับพวกเจ้าต้องการคนปกป้อง รวมถึงข้าด้วย”

“เป็นเช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ”

หยางอันเดินเข้าห้องครัวไปต้มน้ำตามที่พี่สาวต้องการ ในใจนางกำลังคิดว่าเหตุใดพี่สาวของนางถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แต่เปลี่ยนไปแบบนี้ก็ดีแล้ว ในที่สุดพวกนางบ้านสามก็ได้รู้จักคำว่าสาแก่ใจแล้ว สำหรับหยางอันนั้นความจริงแล้วนางมีความแค้นกับป้าสะใภ้ใหญ่อยู่มาก เป็นเพราะพวกคนเหล่านั้นรังแกพ่อแม่ของนาง รังแกพี่น้องของนาง แต่ตอนนี้พี่สาวของนางเปลี่ยนไปแล้ว เป็นอย่างที่พี่สาวว่ามา หากใครมาหาเรื่องก็แค่เอาไม้ทุบตีพวกเขาออกไป หยางอันต้มน้ำไปพลางยิ้มกว้างไปพลาง การที่พี่สาวสูญเสียความทรงจำเป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่หยางจื้อซีจับบ้านใหญ่โยนลงแม่น้ำในวันนั้น คนบ้านใหญ่ก็ไม่กล้ามาหาเรื่องพวกนางพี่น้องอีก เงินที่ได้จากม่อหลิงเจ๋อ นางนำไปซื้อยาให้ท่านแม่ และเตรียมตัวส่งน้องชายเข้าสำนักศึกษา วันนี้เป็นวันที่ม่อหลิงเจ๋อตกลงกับนางว่าจะให้คนนำเงินมาให้นาง หลังจากกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว หยางจื้อซีก็ขึ้นเขาไปยังจุดนัดพบทันที เมื่อนางไปถึงก็พบว่ามีคนมารอนางอยู่ก่อนแล้ว 

“แม่นางจื้อซี นี่เป็นตั๋วเงินทั้งหมดที่ท่านแม่ทัพของพวกเราได้เตรียมเอาไว้ให้ท่าน ท่านลองนับดูก่อนว่าครบหรือไม่”

“ข้าไม่จำเป็นต้องนับ ข้าเชื่อในตัวท่านแม่ทัพ”

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน แม่นางจื้อซีรักษาตัวด้วย”

“ท่านเองก็เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ หากมีเรื่องต้องการให้ข้าช่วย มาหาข้าที่หมู่บ้านได้เลย หากเป็นเรื่องที่ข้าสามารถช่วยได้ ข้าย่อมยินดีช่วยเจ้าค่ะ ฝากท่านขอบคุณท่านแม่ทัพแทนข้าด้วย”

“ได้ ข้าขอตัว”

หลังจากได้เงินมามากมาย หยางจื้อซีคิดว่าอันดับแรกคือต้องซื้อที่ดินเพิ่ม เพียงแต่นางไม่ต้องการทำตัวตระการตาเกินไป ในเมื่อนางมีมากที่สุดคือพละกำลัง เช่นนั้นก็เปิดพื้นที่รกร้างทางด้านหลังบ้านที่ติดกับเชิงเขาย่อมดีที่สุด เปิดพื้นที่รกร้าง สามปีแรกละเว้นภาษี หยางจื้อซีหวังว่าหยางซานหลางท่านพ่อของนางจะกลับมาในเร็ววันนี้ 

ในโลกคู่ขนานอันไกลโพ้นอีกมิติหนึ่ง หยางจื้อซีเจ้าของร่างเดิมที่วิญญาณหลุดลอยออกจากร่างได้เดินทางข้ามเวลาไปอยู่ในร่างของเด็กหญิงที่มีชื่อเดียวกับนาง หยางจื้อซีที่ป่วยติดเตียงมานับสิบปี ในหมู่บ้านป่าหมอกเช่นเดียวกับที่นางจากมา เพียงแต่ว่านางไม่สามารถลุกออกจากเตียงได้ และนางเป็นตัวภาระของพ่อแม่และพี่ชายน้องชายมานานหลายปี หยางจื้อซีรู้สึกเสียใจมาก นางอยากกลับไปหาพ่อแม่ของนาง กลับไปหาน้องสาว ถึงแม้ว่าครอบครัวนี้จะไม่มีปู่ย่าตาทวดที่คอยข่มเหงรังแก 

แต่ทว่าที่แห่งนี้ครอบครัวหยางสุดแสนจะยากจน ยากจนกว่าครอบครัวเดิมของนาง ในโลกใบนี้ พ่อของนางไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้านในที่ห่างไกล พ่อของเจ้าของร่างเดิมเป็นเพียงชาวนาผู้ซื่อสัตย์ ท่านแม่ของนางไม่ได้ป่วยเหมือนโลกที่นางจากมา เพียงแต่ทำงานหนักและมีอาหารไม่เพียงพอ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะค่ายาและเงินทั้งหมดจ่ายไปกับค่าหมอค่ายาของนาง หยางจื้อซีคิดว่าตัวเองช่างโชคร้ายเสียเหลือเกิน นางอยากกลับบ้าน อยากกลับบ้านเหลือเกิน นางไม่อยากเป็นคนป่วยที่นอนเป็นผัก ไม่สามารถลุกขึ้นจากเตียงได้เช่นนี้