บทที่ 4

ซูย่างหยุดก้าว สีหน้าเรียบเฉย แต่ไม่ได้ยื่นมือกลับไปจับ

สีหน้าของกู้อวี่หนิงแข็งกระด้างไปเล็กน้อย

ฝู่เฉินซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นมาช่วยให้เธอคลายสถานการณ์ น้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “คุณปู่รู้เรื่องของเราแล้ว ท่านเลยให้เธอไปทานข้าวด้วยกันคืนนี้ มือถือเธอดันปิดเครื่องไว้ ฉันเลยมารับเอง”

“ฉันรู้แล้ว” ซูย่างก้มมองมือถือ เห็นว่าปิดเครื่องอยู่จริง ๆ จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ขอฉันชาร์จแบตแป๊บนะ เดี๋ยวจะตามไป”

ความหมายก็คือ เธอไม่คิดจะไปพร้อมกับพวกเขา

ฝู่เฉินซีขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “งั้นให้ฉันรอเธอก่อนก็ได้…”

ซูย่างยิ้มพลางขัดขึ้นว่า “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไปเองก็ได้”

เห็นเขาเงียบไป ซูย่างก็หันไปมองกู้อวี่หนิงแล้วพูดว่า“แล้วก็พรุ่งนี้เก้าโมง ถ้าคุณสะดวก เราไปเอาใบหย่ากันเถอะ”

ฝู่เฉินซีไม่รู้ทำไม ในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย “ต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ซูย่างพยักหน้า สีหน้าจริงจัง “ใช่ รีบมาก”

ฝู่เฉินซีพูดไม่ออกกับคำตอบของเธอ สีหน้าหม่นหมองลง แล้วจูงกู้อวี่หนิงเดินออกไป

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว กู้อวี่หนิงก็พูดอะไรบางอย่างกับฝู่เฉินซีด้วยท่าทีสนิทสนม แล้วจึงหันกายกลับมาเดินตรงมาหาซูย่าง ดวงตาอ่อนโยนพลางกล่าวว่า “คุณซู ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันก็ต้องขอบคุณคุณ”

ซูย่างงุนงงเล็กน้อย “ขอบคุณเรื่องอะไร?”

กู้อวี่หนิงหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ไม่ไกลนั้น พลางเสยปอยผมข้างหู ยิ้มหวานเจือแววทั้งรำลึกทั้งสะท้อนใจ “เมื่อก่อนฉันกับเฉินซีต้องพลัดพรากกันเพราะเหตุบังเอิญต่าง ๆ พอกลับมา ฉันก็คิดว่าเราไม่มีวันได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว ฉันรู้ว่าคุณรักเขามาก ถ้าไม่ใช่เพราะคุณสละให้ เราสองคนก็คงไม่มีโอกาสได้กลับมาอยู่ด้วยกัน”

“เธอคิดผิดแล้ว” ซูย่างเงยหน้าขึ้น “ฉันหย่ากับเขา ไม่ใช่เพราะอยากสละให้พวกเธอ ฉันไม่ได้มีใจกว้างอะไรขนาดนั้น การที่ฉันหย่ากับเขา ก็เพราะฉันไม่อยากรักเขาอีกต่อไปแล้ว และจะไม่มีวันรักเขาอีก”

เธอใช้เวลาสามปี พยายามทำหน้าที่เป็นคุณนายฝู่ให้ดีที่สุด แต่ก็ล้มเหลว

มีเวลาตั้งสามปี บางทีซื้อลอตเตอรี่ยังอาจถูกรางวัลใหญ่ได้เลย แต่เธอกลับไม่สามารถทำให้ฝู่เฉินซีรักเธอได้ แล้วจะฝืนไปทำไม

ตั้งแต่วินาทีที่เธอตัดสินใจหย่า เธอก็ควรจะวางมันลงแล้ว

เธอทำอะไรหลายอย่างเพื่อฝู่เฉินซี แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการที่เขาจูงมือผู้หญิงคนอื่นมาอยู่ตรงหน้าเธอ แต่ซูย่างก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรให้น่าเสียใจเลย

กู้อวี่หนิงชะงักไปเล็กน้อย

ซูย่างครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนก้มตาพูดอย่างเย็นชา “ส่วนเรื่องระหว่างพวกเธอ มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน”

มื้อค่ำเริ่มตอนสองทุ่มครึ่ง ตอนที่ซูย่างมาถึงอพาร์ตเมนต์เพิ่งเลยหนึ่งทุ่มไปไม่นาน

อาจเพราะได้ออกมาจากตระกูลฝู่ ซูย่างถึงได้รู้สึกโล่งใจเป็นครั้งแรก หลังอาบน้ำเสร็จ เธอเสียบชาร์จมือถือไว้ เวลาก็ยังไม่ดึกนัก

ซูย่างหยิบชุดกระโปรงสีแดงกุหลาบที่เธอชอบแต่ไม่ได้ใส่มานาน แล้วเปลี่ยนมาใส่คอนแทคเลนส์ จากนั้นก็แต่งหน้า

นี่เป็นสิ่งที่เธอแทบไม่เคยทำตอนอยู่ที่บ้านตระกูลฝู่

ตอนเพิ่งแต่งเข้าบ้านไปใหม่ ๆ เธอก็ยังแต่งหน้าอยู่บ้าง แต่แม่ฝู่กลับรังเกียจหาว่าเธอเป็นพวกเจ้าเสน่ห์ ไม่รู้จักความเป็นแม่บ้านแม่เรือน ส่วนฝู่เฉินซีก็ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอเลย

ตอนนี้เธอทำตามใจชอบ เลือกสิ่งที่ตัวเองพอใจตามธรรมชาติ พอเปลี่ยนชุดแต่งหน้าเสร็จ ซูย่างก็นั่งรถแท็กซี่ไปยังคฤหาสน์เก่าของตระกูลฝู่

“คุณนายรอง เชิญทางนี้ครับ”

พอเห็นท่าทางของซูย่าง พ่อบ้านก็แปลกใจอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยังคงนอบน้อมเชิญเธอเข้าไปทานอาหาร

พอได้ยินว่าเขายังไม่เปลี่ยนคำเรียก ซูย่างก็รู้ในใจว่าคุณปู่ฝู่น่าจะไม่อยากให้เธอกับฝู่เฉินซีหย่ากัน

เป็นอย่างที่คิด

ตอนที่เธอเดินเข้าไป ในโต๊ะอาหารนอกจากฝู่เฉินซีแล้ว กู้หยี่หนิงก็นั่งอยู่ด้วย คุณปู่ฝู่ทำหน้ามืดเงียบไม่เอ่ยอะไร บรรยากาศดูอึมครึมกดดัน

พอเห็นเธอ สีหน้าของคุณปู่ฝู่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ท่านยิ้มอย่างอบอุ่นเรียกเธอว่า “ย่างย่าง เร็วเข้า นานแล้วนะที่หนูไม่ได้มานั่งกินข้าวกับปู่”

ฝู่เฉินซีเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาหยุดที่ซูย่าง หัวใจก็พลันสะดุดขึ้นมา

ซูย่างถอดแว่นออก ดวงตายาวรีหางตาเชิดก็เผยให้เห็น แววตาเจิดจ้าเป็นประกาย ประกอบกับสีแดงกุหลาบ ยิ่งขับให้ดูอ่อนหวานเย้ายวนและหยิ่งสง่า

ช่างต่างจากภาพจำของเขา ที่มีต่อผู้หญิงคนนั้น คนที่เอาแต่เชื่อฟัง ว่าง่าย และพูดแต่คำว่า “ได้ค่ะ” …อย่างสิ้นเชิง