บทที่ 7

ขนตาของซูย่างสั่นไหวเล็กน้อย

ถ้าเมื่อก่อนเธอไม่ได้คบกับฝู่เฉินซี ป่านนี้ก็คงได้เป็นนักจิตบำบัดไปแล้วจริง ๆ เพียงแต่พอเวลาผ่านไปหลายปี แม้ว่าในสายงานเธอจะไม่ได้มีความบกพร่องใด ๆ แต่เธอจะสามารถกลับไปทำอาชีพที่ถนัดได้อีกครั้งจริงเหรอ?

ศาสตราจารย์เวินก็สังเกตเห็นความลังเลในใจของเธอ จึงพูดปลอบอย่างอ่อนโยนว่า “เรื่องนี้ไม่ต้องรีบหรอก แต่ถ้าเธอมีความตั้งใจจริง อาจารย์ก็ยินดีที่จะช่วยเหลืออยู่แล้ว”

“ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์”

หัวใจของซูย่างอบอุ่นขึ้นมา

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่มีเวลาไปเยี่ยมศาสตราจารย์ คิดไม่ถึงว่าศาสตราจารย์เวินยังคงห่วงใยศิษย์คนนี้อยู่

ซูย่างเอ่ยถามอาการป่วยของศาสตราจารย์เวินด้วยความห่วงใย ทั้งยังนั่งพูดคุยกับท่านอยู่นาน ศาสตราจารย์เวินถึงกับเชิญให้เธออยู่ร่วมทานอาหารด้วยอย่างอบอุ่น

จนกระทั่งบ่าย ซูย่างถึงได้ออกจากบ้านตระกูลเวิน

เพราะวันรุ่งขึ้นจะต้องออกล่าสัตว์ ซูย่างจึงตั้งใจหยิบเสื้อผ้าและอุปกรณ์ที่เตรียมไว้แล้วออกมา

วันถัดมา หลินลู่ซีขับรถไปรับซูหย่าง พอขับมาถึงเขาหมิง ทั้งสองก็มาถึงค่อนข้างเร็ว เห็นเพียงไม่กี่ใบหน้าที่ไม่คุ้นตา ไหนจะเพราะการล่าครั้งนี้จัดโดยตระกูลหรง ทำให้มีคนหลากหลายปะปนกันไป ซูย่างจึงไม่ค่อยมีอารมณ์ทักทายใครนัก เดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเลือกปืนล่าสัตว์ทันที

พอเธอออกมา ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยพอดี

พี่ฝู่ พี่อวี่หนิง พวกพี่มาได้ยังไง? พวกพี่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เหรอ?

“อวี่หนิงบอกว่าของป่าที่นี่รสชาติดี ออกมาเดินเล่นพอดี ๆ

หัวใจของซูย่างสะดุดวูบ ผลักประตูเดินออกไป เห็นเพียงเพื่อนสนิทของฝู่เฉินซีกำลังทักทายทั้งสองคนด้วยท่าทีอบอุ่น

พอเห็นเธอออกมา ชายคนนั้นก็อุทานอย่างแปลกใจว่า “พี่สะใภ้... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่เหมือนกันล่ะ?”

พูดจบ เขาก็แอบรู้สึกเสียใจ พลางเหลือบมองสีหน้าของฝู่เฉินซี

ซูย่างรวบผมขึ้น หน้าตาเปลือยเปล่าไร้เครื่องสำอาง แว่นตาถูกถอดออกแล้วเปลี่ยนเป็นคอนแทคเลนส์ บนร่างสวมชุดล่าสัตว์ลายพราง เรียบง่ายคล่องตัว แต่กลับดูสง่างามเท่ห์อย่างยิ่ง

ฝู่เฉินซีไม่เคยเห็นเธอในลักษณะนี้มาก่อน เขาขมวดคิ้วทันทีแล้วพูดว่า “ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

หลินลู่ซีที่เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว มองฝู่เฉินซีด้วยสายตาไม่พอใจ พลางเม้มปากพูดว่า “ทำไมล่ะ อนุญาตแต่คุณพากิ๊กไปเที่ยวเล่นได้ แต่ห้ามให้ย่างย่างออกมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้างรึไง!”

“คุณหลิน เฉินซีไม่ได้หมายความแบบนั้น เพียงแต่เฉินซีกับคุณซูหย่ากันแล้ว คุณหนูซูไม่ถนัดการล่าสัตว์ แต่กลับตั้งใจมาที่เขาหมิงเพื่อคอยจับตามองเฉินซี แบบนี้ก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก”

ทันทีที่กู้อวี่หนิงพูดจบ ไม่เพียงแต่ในแววตาของฝู่เฉินซีจะมีแววรังเกียจเพิ่มขึ้น แม้แต่รอบข้างก็เริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา โดยส่วนใหญ่ต่างก็คิดว่าซูย่างเป็นฝ่ายตื๊อไม่เลิก ตามฝู่เฉินซีมาถึงเขาหมิงซานเอง

รอบด้านล้วนเป็นคนตระกูลใหญ่ ที่ต่างก็รู้อะไรต่อมิอะไรเกี่ยวกับเรื่องของฝู่เฉินซีกับซูย่างอยู่บ้าง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาฝู่เฉินซีไม่เคยพาซูย่างออกงานเลย เท่ากับว่าไม่เคยยอมรับสถานะความเป็นภรรยาของตน และตอนนี้ทั้งคู่ก็หย่ากันแล้ว แต่ซูย่างยังตามตื๊อไม่เลิก แบบนี้ก็ช่างไม่รู้จักอายอยู่บ้างเลย

หลินลู่ซีฟังแล้วถึงกับโมโหจัด รีบจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่องกับกู้อวี่หนิงพลางตะโกนด่าออกมา “แม่งเอ๊ย……”

ซูย่างรีบคว้าแขนเสื้อของหลินลู่ซีไว้ห้ามไม่ให้พุ่งเข้าไป ก่อนจะหันไปยิ้มให้กู้อวี่หนิงและฝู่เฉินซีพลางพูดว่า “ขอโทษนะคะ พวกคุณคิดมากไปเองแล้ว ฉันตั้งใจมาล่าสัตว์จริง ๆ …”

เธอขึ้นลำปืนล่าสัตว์อย่างคล่องแคล่ว เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันไม่เพียงแค่ยิงสัตว์ได้เท่านั้น แต่ยังเป็นนักล่าที่ชำนาญอีกด้วย คุณฝู่ คุณกู้ ถ้าไม่เชื่อ จะลองดูก็ได้…”

พอพูดจบ อยู่ ๆ ผู้คนรอบข้างก็พากันเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงฝีเท้าเบา ๆ เท่านั้น แล้วก็เห็นหรงอวี้ ที่เพิ่งมาถึงสนามล่าสัตว์ เดินยิ้มมองมาที่เธอ พร้อมก้าวตรงเข้ามา

เขาหยิบปืนล่าสัตว์รุ่นใหม่ที่เจ้าหน้าที่ด้านหลังเตรียมไว้ แล้วยื่นให้ซูย่างพร้อมพูดว่า “ปืนรุ่นใหม่ล่าสุดครับ ผมจะรอดูฝีมือของคุณซู…”

ดวงตาสีดำของเขาลึกซึ้งชวนหลงใหล รอยยิ้มตรงมุมปากเต็มไปด้วยความหมายแฝง แต่ออกจะยั่วยวนและล่อลวงใจ