บทที่ 6

คุณปู่ฝู่วางถ้วยชาลงอย่างแรง แววตาลึกซึ้งปนเศร้า “เธอแต่งเข้ามาในบ้าน แม่ของแกกลับทำตัวเย็นชาไม่เห็นใจ เวลาป่วยหรือไม่สบาย มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่เธอเป็นคนไปหาหมอให้ หยาฮุ่ยชอบอะไร อยากได้อะไร มีครั้งไหนบ้างที่ไม่กลายเป็นเธอต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบ มีครั้งไหนบ้างที่แกกลับบ้านดึก แล้วไม่ใช่เธอที่คอยรอแก คอยทำอาหารไว้ให้แกกิน ตอนที่แกเป็นโรคกระเพาะเพราะกู้อี่หนิง ก็เป็นเธอนั่นแหละที่ต้มซุปให้ จนมือโดนน้ำร้อนลวกแดงไปทั้งแถบ”

เขาถอนหายใจ แล้วพูดว่า “ตอนที่พ่อเธอเสียไป ต้องไปอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลหลิน เธอก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลยนะ อาซี…ย่างย่างทำเพื่อแกมามากมายเหลือเกิน ให้เท่าไหร่ก็ไม่เคยปฏิเสธ แต่กู้อวี่หนิงแค่ตักน้ำซุปให้แกหนึ่งชาม แกก็กลับรู้สึกซาบซึ้งกินใจแล้วเหรอ?”

ฝู่เฉินซีฟังแล้ว มือค่อย ๆ กำแน่น ความหม่นมืดในดวงตาเอ่อพลุ่งพล่านราวกับหมึกดำที่กำลังปั่นป่วน

ซูย่างไม่รู้เลยว่าคุณปู่พูดอะไรออกมาบ้าง เธอได้หลับสนิทอย่างที่หาได้ยาก

เช้าวันถัดมา เวลาแปดโมงครึ่ง เธอโทรหาฝูเฉินซีเพื่อปรึกษาเรื่องการไปรับใบสมรส

“คุณฝู่ ถ้าสะดวก ตอนเก้าโมงรบกวนมาที่สำนักงานทะเบียนนะคะ ฉันกำลังรอคุณอยู่ที่หน้าประตู”

ฝู่เฉินซีกำโทรศัพท์ไว้ในมือ พูดเสียงเรียบว่า “เดี๋ยวฉันมีประชุม ไม่มีเวลา รอสักสองสามวันค่อยว่ากันเถอะ”

พูดจบ เขาก็ตัดสายโทรศัพท์ทันที

ซูย่างชะงักไปเล็กน้อย ถ้าจำไม่ผิด เมื่อวานเธอยังอุตส่าห์เตือนฝู่เฉินซีเอาไว้แล้ว

คนสำคัญย่อมงานรัดตัว ซูย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ไม่ได้โทรกลับไป เพียงรอให้อีกสองสามวันให้ท่านผู้ยุ่งท่านนี้สะสางงานเสร็จแล้วค่อยว่ากัน

ระหว่างเดินกลับ พอนึกถึงเรื่องที่หลินลู่ซีเอ่ยถึงศาสตราจารย์เวินเมื่อวาน ซูย่างจึงโทรศัพท์ไปตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมศาสตราจารย์

พอไปถึงบ้านตระกูลเวิน คนรับใช้ก็พาซูย่างไปที่ห้องหนังสือ

ซูย่างยังไม่ทันก้าวเข้าไป ก็ได้ยินเสียงศาสตราจารย์เวินดังขึ้นว่า “อาอวี้ เรื่องน้องสาวของนาย ฉันหมดปัญญาแล้ว การบำบัดทางจิตใจนั้นใช้เวลายาวนาน ที่สำคัญที่สุดคือห้ามล้มเลิกกลางคัน แต่สุขภาพของฉันตอนนี้เกรงว่าจะกระทบต่อการรักษา”

ซูย่างชะงักไป ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยตามมา “สุขภาพของท่านสำคัญที่สุด หากมีผู้ที่เหมาะสม รบกวนท่านช่วยแนะนำให้ผมด้วย”

ศาสตราจารย์เวินเพิ่งพยักหน้า คนรับใช้ก็เคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา “คุณท่าน คุณซูมาแล้วค่ะ”

ศาสตราจารย์เวินพูดยด้วยความดีใจว่า “ซูย่าง รีบเข้ามาสิ”

ซูย่างเงยหน้าขึ้น แล้วจึงได้เห็นชัด ๆ ว่าผู้ชายที่พูดเมื่อครู่มีหน้าตาเป็นเช่นไร

เจ็ดส่วนหล่อเหลาราวปีศาจ สามส่วนอ่อนโยนนุ่มนวล

ใบหน้าของเขาช่างโดดเด่นสะดุดตาเหลือเกิน

โครงหน้าคมชัด อวัยวะบนใบหน้าได้สัดส่วนงดงาม ดวงตาสีเข้มลึกล้ำแฝงด้วยความเย็นชาและเฉยเมย ร่างพิงอยู่ในเงามืด ออร่าชัดเจนว่าอันตราย แต่กลับสงบนิ่งและถ่อมตนราวกับงานศิลป์ชิ้นหนึ่ง

เมื่อได้ยินว่ามีคนมา ชายหนุ่มก็เพียงเอ่ยลาศาสตราจารย์เวินอย่างสงบว่า “งั้นวันหลังผมจะหาโอกาสมาเยี่ยมใหม่นะครับ”

หัวใจของซูย่างสะดุ้งวูบ แต่ในใจก็พอจะเดาออกแล้วว่าชายคนนั้นเป็นใคร

ไม่เกินความคาดหมายของเธอ ก็ได้ยินศาสตราจารย์เวินเอ่ยด้วยความทอดถอนใจว่า “ตระกูลหรงเองก็ไม่ง่ายเลย หากเด็กสาวคนนั้นยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่า…”

เป็นไปตามคาด

หรงอวี้ คุณชายสามตระกูลหรง ผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง

ตระกูลหรงในฐานะตระกูลอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังเมืองหนานเฉิง ตลอดหลายปีที่ผ่านมายิ่งทรงอิทธิพลไม่อาจต้านทานได้ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลงานของประธานบริษัทหรงซื่อกรุ๊ป หรงอวี้

ยิ่งไปกว่านั้น ตามข่าวลือเล่ากันว่าหรงอวี้มีรูปลักษณ์งดงามเกินใคร แต่การกระทำกลับเด็ดขาดเฉียบขาด อีกทั้งยังวางตัวเรียบง่ายลึกลับ ทำให้หลายคนต่างใฝ่ฝันอยากเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาสักครั้ง

ซูย่างไม่คิดเลยว่าจะมาพบหรงอวี้ที่บ้านศาสตราจารย์ นึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่หลินลู่ซีกล่าวถึงเรื่องการล่าพรุ่งนี้ ว่าหรงอวี้ก็จะไปด้วย

ซูย่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย เพราะดูแค่รูปลักษณ์แล้ว หรงอวี้ช่างไม่เหมือนผู้ชายที่น่าจะชื่นชอบกิจกรรมทำนองนี้เลย

ด้านข้าง ศาสตราจารย์เวินเมื่อได้ยินเรื่องที่เธอหย่า ก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้

เมื่อครั้งซูย่างยังเรียนมหาวิทยาลัย เธอเป็นศิษย์คนโปรดของเขา ต่อมาได้ยินว่าเธอแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะผู้ชายคนหนึ่ง ทำจนหยุดก้าวหน้าในสายวิชาจิตวิทยา ซึ่งในใจเขานั้นรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง

ตอนนี้ซูย่างหย่าขาดแล้ว แต่กลับไม่แสดงท่าทีหดหู่หรือหมดหวังให้เห็นเลย ทำให้เขารู้สึกโล่งใจอยู่ในใจ

“เมื่อครั้งนั้น เธอคือหนึ่งในนักศึกษาที่เก่งกาจที่สุดของภาควิชาจิตวิทยา หากไม่สะดุดกลางคัน บางทีตอนนี้เธอคงสร้างผลงานในแวดวงจิตวิทยาไปแล้วก็ได้ ตอนนี้พอมีเวลาว่างขึ้น เธอเคยคิดบ้างไหมว่าจะลองทำงานด้านจิตวิทยาอีกสักครั้ง?”