บทที่ 5

เพียงนึกถึงเรื่องในอดีต ความโกรธพลันปะทุในอกพายุ “หญิงร้ายชายชั่วจริงๆ”

“ฮึก..” เจ้าของร่างบางสะอื้นไห้ เธอไม่รู้แน่ชัดว่าแพนเตอร์เป็นใคร รู้เพียงว่าหัวใจทั้งสุขมากและทุกข์หนักในคราเดียวกัน รู้สึกเหมือนถูกพรากอะไรบางอย่างไป

บางอย่างที่สำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น สำคัญเสียยิ่งกว่าชีวิตเธอ “พี่พายุ พี่คงไม่ใจร้ายกับพายถึงขนาดไม่บอกพายเรื่องลูกใช่ไหม”

ข้อมูลทะเบียนราษฎร์ที่ขอคัดสำเนาจากอำเภอ ระบุชัดว่าเธอมีบุตรหนึ่งคนชื่อ ‘พิพัฒน์ พงศ์กฤตกุล’ แน่นอนว่าพ่อของเด็กไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นผู้ชายใจร้ายคนนั้น พายุพรากแม่พรากลูก เขาฉวยโอกาสที่เธอจำเอาอะไรไม่ได้ทำเรื่องน่ารังเกียจอย่างไม่น่าให้อภัย ชายหนุ่มทำได้ยังไง เขาเอาลูกไปจากแม่อย่างเธอได้ยังไง!

“แพนเตอร์” ดาหลาทรุดนั่งลงบนม้าหินอ่อน นิ้วสากของผู้หญิงที่ทำงานหนักตั้งแต่จำความได้ลูบแผ่นกระดาษบนคำว่า ‘พิพัฒน์’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับว่านี่คือลูกของเธอ

เกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา ไม่สิ! หนึ่งปีกับอีกหนึ่งเดือนต่างหากที่เธอจำเรื่องราวตลอดยี่สิบกว่าปีได้หลังจากที่สูญเสียมันไปเพราะผู้หญิงที่พายุรัก หากแต่กลับลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดสามปีหลังจากที่ศีรษะได้รับการกระทบกระเทือน

เมษายนปีที่แล้ว.. ดาหลาได้ความทรงจำกลับคืนมา พร้อมกันกับที่ไม่รู้เลยว่าตนได้เสียสิ่งใดไป สามเดือนต่อจากนั้นเธอตัดสินใจยุติสถานะสามีภรรยาทางกฎหมายกับพายุโดยไม่รู้เลยว่ามีลูกกับชายหนุ่ม ไม่มีใครบอก เขาและคนรอบตัวทำราวกับว่าไม่มีพิพัฒน์อยู่บนโลก

ทุกคนตั้งใจปิดบัง แต่นั่นไม่น่าเสียใจเท่ากับเธอไม่ระแคะระคายเรื่องลูก

หัวใจคนเป็นแม่แทบขาดรอนเพียงนึกถึงน้ำเสียงเจื้อยแจ้วที่แอบฟังพิพัฒน์คุยกับพ่อ เธอบกพร่องต่อหน้าที่แม่ที่ควรฟูมฟักดูแลลูกน้อยของตนแล้ว

“แม่ขอโทษ” ดาหลาแนบแผ่นกระดาษไว้กับอก หญิงสาวสะอื้นไห้ ร่างกายแบบบางสั่นเทา ไหล่เล็กทั้งสองข้างลู่ตกลง เข้าใจถึงความเกลียดชังที่พายุมีต่อตน แต่ทำไมชายหนุ่มถึงใจร้ายเอาลูกไปจากอกเธอได้ สถานะผัวเมียสิ้นสุด แต่ให้เธอได้ทำหน้าที่แม่ของลูกไม่ได้เชียวหรือ

“อย่าลืมกินยาคุม”

“ไม่ลืมแน่นอนค่ะ” เธอมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของผู้ชายที่นอนหันหลังให้ ใจอยากวาดแขนกอด แต่กลัวถูกชายหนุ่มรำคาญ “พี่พายุคะ คุณย่าบอกว่า..”

“ว่าอะไร”

หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดแย้มยิ้มขวยเขิน คุณหญิงส่องศรีรังเกียจเธอเพราะเธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีอะไรเหมาะสมกับพายุสักอย่าง แต่คงเพราะอยากได้หลาน ท่านจึงยอมเอ่ยปากพูดเรื่องนี้

ทว่าที่เธออยากมีลูกไม่ใช่เพราะใครบอกหรือเป็นเพราะความต้องการคนอื่น หากแต่เพราะเธออยากเป็นแม่ อยากสร้างครอบครัวกับผู้ชายที่นอนร่วมเตียงเดียวกัน “อยากให้เรามีลูกด้วยกันค่ะ”

คำว่า ‘ลูก’ เหมือนหอกแหลมทิ่มแทงพายุ ชายหนุ่มลุกจากเตียง เขาหันมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

“อย่าแม้แต่จะคิด ผู้หญิงสารเลวอย่างเธอเป็นได้มากสุดก็แค่ที่ระบาย ไม่ใช่ผู้หญิงที่คู่ควรจะเป็นแม่ใคร จำใส่สมองเอาไว้!”