บทที่ 4

“แมะ”

คำสั้นๆ ที่เด็กคนนั้นเรียกเธอในความฝัน กลิ่นน้ำนมที่ยังติดอยู่ปลายจมูก ทำไมกัน ทำไมในความรู้สึกถึงได้สุขนัก แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บปวดเจียนจะขาดใจ

“แพนเตอร์” ดาหลาพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดผ่านริมฝีปากออกไป เธอนั่งฟังพายุคุยกับลูกชายไปเรื่อยๆ เสียงเจื้อยแจ้วที่เจือไว้ด้วยความสดใสทำให้หัวใจแห้งผากได้รับการเติมเต็ม “หนูเป็นลูกใคร หรือหนูจะเป็นลูกแม่”

สามปีหลังสูญเสียความทรงจำเพราะศีรษะได้รับการกระทบกระเทือน เธอจำไม่ได้สักอย่างว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง เพียงแค่ฟังจากปากพายุว่าไม่มีเรื่องที่เธอจำเป็นต้องรู้ ทุกอย่างดำเนินมาตามปกติ เธอใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างคนไร้ประโยชน์ นั่นแหละคำตอบของคำถามที่เธอได้รับจากอดีตสามี

‘แพนเตอร์ไปทำการบ้านก่อนนะฮะ’

‘ครับผม ตั้งใจเรียนนะเด็กดีของพ่อ’

‘คร้าบ’

สองพ่อลูกส่งจุ๊ฟให้กัน กับพิพัฒน์ พายุอ่อนโยนเสมอ เขาอยากมีลูก อยากสร้างครอบครัว พอมีพิพัฒน์ ความรักจึงถูกทุ่มเทไปที่ลูกหมดหัวใจ ไม่เกี่ยวว่าแม่เด็กจะเป็นใคร เพราะไม่ว่าผู้หญิงคนไหนจะคลอดลูกชายของเขาออกมา ลูกก็คือลูก คือสายเลือดพ่อพายุไม่มีวันเปลี่ยนเป็นอื่น

‘พ่อรักลูกนะแพนเตอร์’

ทุกครั้งที่เห็นหน้าพิพัฒน์ พายุมักนึกถึงผู้หญิงที่พยายามลืม หลังจากหย่า ดาหลาหายไปจากชีวิตเหมือนตายจาก แน่นอนเขา.. เกลียดผู้หญิงคนนั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าต้องการให้เจ้าหล่อนตาย และไม่ได้อยากให้เธอทุกข์ทรมานเหมือนอย่างที่เขาเคยพบเจอ เขาปรารถนาให้เธอมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง 

เด็กน้อยไร้เดียงสายิ้มให้พ่อ เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากข้อสงสัย ไม่ว่าพายุบอกสิ่งใด พิพัฒน์ล้วนเชื่อตามนั้น

“แม่แพนเตอร์ล่ะ”

“อยู่ในที่ไกลแสนไกล ไกลจนมาหาแพนเตอร์ไม่ได้” เขาสัมผัสที่ตำแหน่งหัวใจของลูก “แม่อยู่ในหัวใจของแพนเตอร์ครับ”

“ย่าบอกว่าแม่ตายแล้ว”

ก้อนสะอึกจุกที่คอ คุณหญิงส่องศรีเกลียดดาหลาเข้าไส้ แต่เพราะเขาดึงดันที่จะแต่งงานกับหญิงสาวให้ได้ ท่านจึงยอม “แม่อยู่บนสวรรค์ แต่ถึงแม่จะไม่ได้อยู่กับแพนเตอร์ แม่ของแพนเตอร์ก็รักแพนเตอร์ที่สุด ตอนที่แพนเตอร์ยังเป็นทารกตัวน้อย แม่ตัวติดกับลูกไม่ยอมห่างเลย แม่ดูแลแพนเตอร์อย่างดี”

“จริงเหรอฮะ”

“จริงสิครับ แม่แพนเตอร์น่ะรักแพนเตอร์ที่สุดรู้ไหม”

“แพนเตอร์ก็รักแม่ รักพ่อด้วย” เด็กน้อยมองหน้าพ่อก่อนเอ่ยถาม “แม่สวยไหมพ่อ”

พายุพยักหน้า นัยน์ตาสีนิลฉายถึงความรู้สึกบางอย่าง พร้อมกันริมฝีปากบางหยักได้รูปก็แย้มรอยยิ้มออกมา “แม่ของแพนเตอร์สวยที่สุดครับ”

ก่อนวางสาย แพนเตอร์ไม่ลืมส่งจุ๊ฟให้พ่ออีกครั้ง ‘แพนเตอร์ก็รักพ่อนะฮะ’

ความสดใสของลูกชายทำให้พายุยิ้มและหัวเราะในคราเดียวกัน ทว่าเพียงครู่เดียวทุกอย่างก็เลือนรางจางหายเมื่อนึกถึงผู้หญิงที่คลอดพิพัฒน์ออกมา ผู้หญิงอย่างดาหลาไม่ควรค่ากับคำว่าแม่

สำหรับเขาและพิพัฒน์ ผู้หญิงที่ชื่อดาหลาได้ตายจากพวกเราไปตั้งแต่วันที่เจ้าหล่อนตัดสินใจพูดคำว่าหย่าออกมา ไม่รู้หรอกว่าอดีตภรรยาอยู่ไหน เขาไม่รับรู้ข่าวคราวหญิงสาวอีกเลยตั้งแต่วันที่เราแยกกันที่หน้าสำนักงานเขต ไม่แน่ว่าเธออาจอยู่กับ..