로그인공유
เจ้าเลห์
게시일:
2026-06-17 01:41:10
최신 챕터
หย่ารัก สามีไร้หัวใจ หงุดหงิดแต่ทำอะไรไม่ได้
เกือบสองอาทิตย์แล้วที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายคนนี้ที่คอนโด เอาจริงๆ มันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด ยอมรับเลยว่าเขาดูแลเธอดีมาก ดีจนไม่คาดคิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะทำได้และทำทุกอย่างเป็น และแน่นอนว่าจนถึงทุกวันนี้เธอไม่เคยทำอะไรเลย ก็เธอบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอจะมาอยู่เฉยๆ แม้แต่รีดผ้าคนที่ทำหน้าที่นั้นก็คือเขา ตื่นเช้ามาเขาจะทำอาหารเช้าให้กิน ซักผ้า รีดผ้าให้เธอ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอรู้สึกได้ว่าเขาเปลี่ยนไปไม่ว่าจะเป็นการกระทำหรือคำพูด ยิ่งเรื่องอาหารเธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาจะทำอาหารเก่งและอร่อยด้วย แตกต่างจากเธอที่ทำอะไรไม่เป็นเลย และเวลาที่เขาเข้าครัว ไม่มีท่าทีเก้ๆ กังๆ เลยสักนิด เขาทำมันอย่างคล่องแคล่ว พอเธอถามเขาก็บอกว่าตอนอยู่เมืองนอกเขาต้องทำอาหารกินเอง แบบนี้สิน่ะถึงได้ทำอาหารเป็น ส่วนเรื่องเสื้อผ้า เขาจะจัดการให้เธอหมดเลย แม้แต่ซักผ้าเขาก็ทำมันได้ดีไม่แพ้กัน ตอนนี้เธอใช้ชีวิตสบายมาก ตอนเช้ามีคนขับรถไปส่งที่ทำงาน ตอนเย็นมีคนมารับ อาหารกลางวันเขาก็ซื้อมาให้ อาหารเย็นเขาก็ทำให้กิน แต่เขาไม่ค่อยพาเธอออกไปไหน เขาชอบอ้างว่ากลัวเธอจะซุ่มซ่ามแล้วหกล้มจะเป็นอันตรายเหอะ…. เขาก็คงไม่ได้อยาก
หย่ารัก สามีไร้หัวใจ เจ้าเลห์
“นันค่อยๆ เดินสิ อย่ารีบ” ตอนนี้เขากำลังดุหญิงสาวข้างกายก็เธอเดินเร็วจนเมื่อกี้เกือบจะสะดุดขาตัวเองแล้ว ดีที่เขารับไว้ทัน “ข้าวอยู่ไหน….. ฉันหิว” เธอรีบกลบเกลื่อนความอายด้วยการแสดงความหงุดหงิดว่าหิวข้าว เหตุการณ์เมื่อกี้คือเธอเกือบสะดุดขาตัวเอง แล้วตอนนี้เธอก็อายมากด้วย และเขารีบมารับตัวเธออย่างเร็ว อันที่จริงมันก็ไม่ได้รุนแรงอะไรหรอก เธอก็ยังประคองตัวเองได้อยู่ แต่เขามันโอเวอร์เกิน “ครับๆ รอสักครู่พี่ไปหยิบมาให้ อ่ะ….ข้าวผัดหอมๆ ไม่มีผักชีไม่มีต้นหอมเพราะพี่รู้ว่านันไม่ชอบ กินให้อร่อยน่ะครับ” ไม่คิดว่าเขาจะจำได้ว่าเธอไม่ชอบผักชีไม่ชอบต้นหอมที่ร้านอาหารชอบเอามาโรยบนข้าวผัดเพราะมันเหม็น ข้าวผัดที่เขาซื้อมาให้มันน่ากินมากมีกุ้ง ปลาหมึก ที่เธอชอบทั้งนั้นเลยและมันเยอะมากเลย แค่เห็นน้ำลายของเธอก็ไหลแล้ว มันคือข้าวผัดที่ถูกต้อง หวังว่ามันจะอร่อยน่ะ “ส่วนนี่ ไก่ทอดที่นันอยากกิน” หลังจากนั้นเธอไม่สนใจอะไรแล้ว รีบกินอาหารตรงหน้าอย่างไว เพราะมันน่ากินจนเธอรอไม่ได้แล้ว ดูสิครับตอนนี้นันเหมือนเด็กน้อยเลย สายตาของเธอตอนมองอาหารตรงหน้ามันเป็นประกายเลย หึ…. ทำไมเ
หย่ารัก สามีไร้หัวใจ รำคาญ
ไม่รู้ว่าเพราะเขาวิ่งออกไปเอาอาหารให้เธอหลายรอบเกินไปหรือเปล่าจนพยาบาลที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์เอ่ยแซ่ว “ว่าที่คุณพ่อน่ารักจังเลยนะคะ เอาใจคุณแม่เก่งมาก” จากนั้นพี่ๆพยาบาลก็ยกนิ้วโป้งให้เขา ส่วนเขาก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ส่งกลับไป “ขอบคุณครับ” เอาว่ะถามพยาบาลสักหน่อย เพื่อเป็นข้อมูล “ผมขอถามสักนิดได้ไหมครับ ปกติคนท้องเขาเอาใจยากไหมครับ แบบว่า…. ต้องทำยังไงให้เธออารมณ์ดีตลอดเวลาน่ะครับ ผมรู้สึกว่าภรรยาผมหงุดหงิดง่ายมากเลย” “ฮ่าๆๆ ง่ายๆเลยนะคะคือต้องตามใจเธอ ถ้าขัดใจละก็บ้านแตกแน่ ช่วงนี้คุณพ่อต้องอดทนหน่อยนะคะต้องเข้าใจคุณแม่ด้วยคนท้องอารมณ์จะแปรปรวนเพราะฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลง และบางครั้งด้วยร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปอาจจะทำให้เธอคิดมาก เอาง่ายๆ คือคนท้องน้อยใจเก่งและมีร้อยอารมณ์ในเวลาเดียวกัน เพราะฉะนั้นแนะนำว่าอย่าขัดใจเด็ดขาดคะ แล้วก็คนท้องมักจะหิวนั้นหิวนี่บ่อยๆก็พยายามอย่าห้ามเธอเลย… ถ้ามันไม่มากเกินไปก็ตามใจเธอถูกแล้วค่ะ” “ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะครับ นี่ครับผมซื้อไก่ เอาไปแบ่งๆกันน่ะครับ” “อุ๊ยยย ไก่อีกแล้ว…. คุณพ่อใจดีจังเลยนะคะ ขอบคุณคะ” “ผมขอตัวไปดูภรรยาก่อน
หย่ารัก สามีไร้หัวใจ แกล้ง
“ฉันหิวน้ำ” เธอบอกชายหนุ่มที่นั่งจ้องหน้าตัวเองอยู่ “นี่ครับ” เอาเข้าจริงพอได้อยู่กับเธอสองต่อสองผมรู้สึกเกร็งขึ้นมาส่ะงั้น “ไม่ใช่น้ำเปล่า…. ฉันอยากกินกาแฟ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจ เพราะเธอชอบกินกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ และวันนี้เธอยังไม่ได้ดื่มมันเลย “แต่นันกำลังท้องอยู่นะครับ ไม่ควรดื่มกาแฟน่ะ เอาเป็นโกโก้ไหมพี่ไปซื้อมาให้” “……..” เธอไม่ได้ตอบอะไร แค่ทำหน้าเบื่อหน่ายใส่เขา “เดี๋ยวพี่มานะ” เขารีบเดินไปซื้อน้ำให้เธอทันที เพราะกลัวคนท้องจะอารมณ์เสีย เพราะเขารู้มาว่าเวลาคนท้องหิวมันน่ากลัว หลังจากที่เขาออกไป หญิงสาวก็หันไปมองที่ประตู ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าไม่ควรดื่มกาแฟ แต่แค่อยากทดสอบเขาสักหน่อยว่าจะรู้หรือเปล่า ก็ถือว่าใช้ได้ หลังจากนั้นหญิงสาวก็โทรไปหาเพื่อนสนิทของตัวเองอย่างอัญชันเพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น และแน่นอนว่านางตกใจมาก “แกว่ายังไงน่ะยัยนัน แกท้องหรอ!!” ด้วยความตกใจทำให้อัญชันเผลออุทานเสียงดังลั่นโทรศัพท์ “แกจะตะโกนทำไมห่ะยัยอัญ…. ใช่แล้วตอนนี้ฉันท้องได้สี่สัปดาห์แล้วด้วย ไม่รู้เหมือนกันมาว่ามาได้ยังไง ไม่คิดว่าครั้งเดียวจะติด” “เชี่ย!! แทนที่เรื่อ
หย่ารัก สามีไร้หัวใจ กราบเท้า
นันทิกานั่งฟังในสิ่งที่แม่สามีกำลังพูด ดูก็รู้ว่าท่านรักหลานคนนี้มาก ก็น่ะเขาคือหลานคนแรกของตระกูลก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะรักทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เห็นหน้า แต่เธอไม่ใช่แม่ที่ใจร้ายถึงขั้นยกลูกให้พวกเขาเลี้ยงหรอกน่ะ…. เธอต้องอุ้มท้องตั้งเก้าเดือนไหนจะคลอดเขาอีก ถ้าเธอไม่อยากมีเขาสู้เธอเอาเขาออกตั้งแต่ตอนนี้ไม่ดีกว่าหรอ อีกอย่างลูกคนเดียวเธอมั่นใจว่าสามารถเลี้ยงเขาได้อยู่แล้ว แต่ที่เธอกังวลก่อนหน้านี้ เพราะไม่อยากมีบ่วงผูกมัดกับผู้ชายคนนั้นต่างหาก “หนูนันลูก…. แม่ยอมทุกอย่างเลย หนูจะให้แม่ทำอะไร แม่ทำให้หนูได้หมด แต่แม่ขอแค่หนูให้โอกาสหลานของแม่ได้ลืมตาดูโลกได้ไหมลูก แม่ทำใจที่จะเสียหลานไปไม่ได้จริงๆ” “หนูเข้าใจนะคะว่าทุกคนอยากได้หลาน แต่หนูก็อยากให้ทุกคนเข้าใจความรู้สึกของหนูด้วย การมีลูกกับผู้ชายที่เกือบทำให้ตัวเองตายมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หนูไม่ต้องการมีพันธะกับเขา เขาคือคนที่ทำร้ายชีวิตของหนู ที่ทุกอย่างต้องลงเอยแบบนี้เพราะเขาค่ะ ทุกคนไม่เป็นนันก็คงไม่เข้าใจหรอกว่าความรู้สึกของคนที่โดนทำร้ายซ้ำๆ มันเป็นยังไง” “พอทำผิดก็มาขอโทษ ร้องไห้ ขอโอกาส มันง่ายจังเลยนะคะ แล้
หย่ารัก สามีไร้หัวใจ เอาคืน
“นันลูก” เมื่อเข้ามาในห้องภาพที่คุณเพียงแขเห็นมันสะเทือนใจเหลือเกิน หลานสาวของท่านก้มหน้าก้มตาร้องไห้มือก็ลูบหน้าท้องตัวเอง มันไม่ต่างไปจากที่ท่านคิดเลย “คุณย่า~~~ฮื่อๆๆ ” ทุกครั้งที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจคุณย่าจะเป็นคนแรกที่เข้ามาปลอบและอยู่เคียงข้างเธอ ไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้วที่หลานสาวของท่านต้องร้องไห้แบบนี้ พึ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มาไม่นานเธอก็ต้องมาเสียน้ำตาเพราะเรื่องนี้อีก เมื่อไรผู้หญิงคนนี้จะมีความสุขเหมือนคนอื่นเขาสักที ยิ่งเห็นน้ำตาของหลานสาว ใจของท่านก็ยิ่งสงสาร “คุณย่า ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยค่ะ ฮื่อๆ” “ย่ารู้แล้วลูกย่ารู้แล้ว…. หนูไม่ต้องอธิบายอะไรเลย…. ย่ายังคงยืนยันเหมือนเดิมไม่ว่าหนูจะตัดสินใจยังไงย่าเคารพการตัดสินใจของหนูเสมอ” ตอนนี้ท่านกำลังกอดเจ้าหล่อนอยู่…. ในระหว่างที่พูดกัน ท่านก็ลูบหัวหญิงสาวด้วยความรักที่เต็มเปี่ยม “ทำไมลูกต้องมาตอนนี้ด้วยค่ะคุณย่า… ทำไมเขาต้องเกิดมาจากผู้ชายเลวๆ แบบนั้นด้วย ทำไมเรื่องของเราถึงได้ไม่จบสักที นันต้องเจ็บไปอีกนานแค่ไหนกัน ทำไมโลกนี้ใจร้ายกับหนูขนาดนี้” “หนูจะเอายังไงกับเด็กคนนี้ หื้มม…. สิ่งที่ย่าอ
