บทที่ 3

เมื่อเจียงหวยซวี่เงยหน้ามองเห็นหญิงสาวตรงทางเข้า เขาชะงักไป เพราะชั่วขณะนั้นจำไม่ได้ จนกระทั่งหรงซูเอ่ยปาก “ศาสตราจารย์เจียง”

เจียงหวยซวี่เก็บสายตาอย่างแนบเนียน “มาแล้วเหรอ”

หรงซูดึงหน้ากากอนามัยออกแล้วเข้าไปในห้องทำงาน

“ศาสตราจารย์เจียงไม่พบกันนานแล้วนะคะ”

เจียงหวยซวี่ยิ้มอ่อนโยน “ไม่พบกันนานแล้วนะ เกือบจะจำไม่ได้”

หรงซูยิ้มมุมปากเยาะเย้ยตัวเอง “ฉันในสภาพนี้ เกือบจะไม่กล้ามาพบคุณแล้วค่ะ”

เจียงหวยซวี่ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะทำงาน “พอท้องแล้วรูปร่างเปลี่ยนเป็นเรื่องปกติ รอให้ลูกคลอดก็จะดีขึ้นเอง”

“นั่งสิ”

หรงซูนั่งลงบนโซฟา

เจียงหวยซวี่รินน้ำอุ่นให้เธอหนึ่งแก้ว “อบอุ่นร่างกายหน่อย”

หรงซูรับมา “ขอบคุณค่ะ”

เจียงหวยซวี่กวาดมองท้องน้อยที่นูนขึ้นของเธอแวบหนึ่ง “กี่เดือนแล้ว?”

หรงซูตอบ “ยี่สิบห้าสัปดาห์แล้วค่ะ”

เจียงหวยซวี่ “ถ้างั้นปีหน้าเดือนหนึ่งตอนเปิดเทอม ถึงจะเป็นกำหนดคลอดของเธอ”

หรงซูขอร้องอย่างจริงจัง “ฉันอยากไหว้วานให้ศาสตราจารย์ช่วย ให้ฉันเลื่อนเวลาเข้าเรียนได้ไหม?”

การคลอดลูกเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเลือก แต่เธอก็ไม่อยากพลาดโอกาสนี้จริง ๆ

เจียงหวยซวี่ถามจริงจัง “ทำไมถึงอยากไป?”

หรงซูหลุบตาลง “รอให้ลูกคลอดออกมา เซิ่งถิงเชินเตรียมจะหย่ากับฉัน เวรกรรมแบบนี้ฉันก็ไม่อยากให้ดำเนินต่อไป ฉันอยากเริ่มต้นชีวิตของฉันใหม่ค่ะ”

เวลาหกเดือนจะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น แต่สำหรับเธอยาวนานเหมือนผ่านมาทั้งชีวิต

เจียงหวยซวี่ขมวดคิ้วอย่างลืมตัว หญิงสาวที่เคยสดใสน่ารัก ภายในเวลาสั้น ๆ สภาพเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เห็นได้ว่าเธอทรมานทั้งกายใจมากขนาดไหน

“เธอคิดได้และลุกขึ้นใหม่ได้อีกครั้ง ฉันดีใจมาก เธอไม่เหมาะกับเซิ่งถิงเชินจริง ๆ ต่อไปต้องได้เจอคนที่รักเธออย่างจริงใจแน่นอน”

หรงซูหลุบตาแล้วพยักหน้า

ตอนแรกเจียงหวยซวี่ก็ไม่เห็นด้วยที่เธอจะไปเป็นผู้ช่วยเซิ่งถิงเชิน แต่เห็นเธอยืนกราน สุดท้ายก็ลงเอยด้วยความเจ็บปวดพังพินาศ

เธอถามกะทันหัน “ในสายตาศาสตราจารย์ ตกลงเซิ่งถิงเชินเป็นคนยังไงเหรอคะ?”

เจียงหวยซวี่เงียบไปสักครู่ พูดเชื่องช้า “เป็นคนที่บรรลุเป้าหมายโดยไม่สนใจวิธีการ ผลประโยชน์สำคัญที่สุด น่าจะไม่มีความรัก”

“ใช่ไหมคะ”

แต่ความอ่อนโยนที่เขามีต่อหญิงสาวคนนั้นไม่ได้เสแสร้ง อาจเพราะรักมากก็เลยยอมทำให้สินะ!

มีเพียงหญิงสาวที่งดงามถึงจะคู่ควรกับเขา

หรงซูไม่ได้ถามต่อ

“ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ถึงตอนนั้นฉันสามารถช่วยขอเลื่อนการเข้าเรียนได้”

“ขอบคุณค่ะศาสตราจารย์”

เจียงหวยซวี่ให้เธอกรอกใบสมัครชุดหนึ่ง

หรงซูเขียนเสร็จแล้ว

“พอลูกคลอดแล้วจะให้อยู่ที่ตระกูลเซิ่งเหรอ?” อยู่ ๆ เจียงหวยซวี่ก็ถามขึ้น

หรงซูยิ้มมุมปากอย่างจนใจ ต่อให้เธออยากพาลูกไปก็คงเป็นไปไม่ได้ เธอคงต้องผิดต่อลูกคนนี้แล้ว “ตระกูลเซิ่งน่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดี”

เจียงหวยซวี่ไม่ถามต่อ “พอดีฉันต้องการผู้ช่วยคนหนึ่ง ทำแค่หนึ่งเดือนก็พอ เธอจะลองดูไหม?”

หรงซูตอบรับโดยไม่ลังเล

“ค่ะ”

ตั้งแต่เธอตั้งท้อง เซิ่งถิงเชินก็ย้ายเธอไปฝ่ายเลขาในตำแหน่งที่ไม่มีความสำคัญ จากผู้ช่วยท่านประธานไปเป็นคนไร้ตัวตนในชั่วข้ามคืน ความพยายามทั้งหมดของเธอพังทลาย

ตอนนี้เธอจำเป็นต้องการงานใหม่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง เพื่อให้ชีวิตของตัวเองขับเคลื่อนต่อไปอีกครั้ง

พอดีจะได้เตรียมตัวสำหรับการเรียนในอนาคต

ยังไงวันนี้เธอก็ลางานแล้ว

หรงซูเลยอยู่ที่นี่ต่อแล้วเริ่มทำงานผู้ช่วยของศาสตราจารย์ เดิมทีเธอก็เป็นนักเรียนของเจียงหวยซวี่อยู่แล้ว บวกกับช่วงก่อนที่อยู่กับเซิ่งถิงเชินได้ทำงานที่มีความยากสูงมาระยะหนึ่ง ต่อให้หมดไฟไปหลายเดือน แต่เธอก็กลับมาคล่องอย่างรวดเร็ว จัดการงานได้อย่างสบาย

วินาทีนี้

หรงซูเหมือนได้กลับไปเป็นตัวเองอีกครั้ง เหมือนได้พบคุณค่าของการดำรงอยู่อย่างแท้จริง

เหมือนที่เจียงหวยซวี่บอก เธอควรจะเฉิดฉายในหน้าที่การงาน ความรักไม่ใช่สิ่งเดียวในชีวิต

คืนนั้น

เซิ่งถิงเชินไม่กลับบ้านเหมือนที่แล้วมา เขาแค่กลับบ้านเป็นครั้งคราวเท่านั้น

เพียงแต่เธอไม่สนใจแล้ว

วันรุ่งขึ้น

เธอเตรียมจดหมายลาออกเรียบร้อย

เซิ่งถิงเชินรับช่วงดูแลกิจการด้านการเงินภายใต้เซิ่งซื่อกรุ๊ป รวมถึงธนาคารและบริษัทบริหารกองทุน เมื่อต้องอยู่ในสังคมที่แก่งแย่งชิงดีแสวงหาผลประโยชน์ เขาใช้ความสามารถของตัวเองรับช่วงกิจการที่เป็นหัวใจสำคัญของเซิ่งซื่อกรุ๊ป หนำซ้ำยังรวบและขยายกิจการไม่หยุด จะเห็นได้ว่าเขาไม่เพียงมีมันสมองที่ฉลาดและฝีมือที่เด็ดขาด ยิ่งต้องมีหัวใจที่เย็นชาเลือดเย็น

ตอนหรงซูมาถึงบริษัท พอดีเจอกับเซิ่งถิงเชินที่กำลังลงรถ

รูปร่างสง่า สวมสูทภูมิฐาน หน้าตาหล่อเหลาเข้มงวด บวกกับทรัพย์สินและหน้าที่ตำแหน่ง ทำให้เขาเต็มไปด้วยเสน่ห์อย่างผู้ใหญ่ไม่มีสิ้นสุด

“ประธานเซิ่ง”

พนักงานต่างพยักหน้าทักทาย

หรงซูได้สติ จึงรีบก้มหน้าลง แล้วถอยหลังไปสองก้าว

ชายหนุ่มทำเหมือนไม่เห็นเธอ ก้าวเข้าไปในบริษัท

หรงซูยื่นจดหมายลาออกให้โจวซาน

โจวซานเป็นเลขาของเซิ่งถิงเชิน

ก่อนหน้านี้เป็นลูกน้องเธอ

ชีวิตคนเราไม่แน่นอน

ตอนนี้หรงซูกลายเป็นลูกน้องเธอ

ตอนแรกที่หรงซูถูกลดตำแหน่ง คนในแผนกแปลกใจกันมาก พอจบมหาวิทยาลัยหรงซูก็เป็นผู้ช่วยท่านประธาน

งานผู้ช่วยไม่เพียงแต่ต้องมีความสามารถ เงื่อนไขภายนอกก็สำคัญเหมือนกัน ส่วนหรงซูไม่ว่าหน้าตาหรือรูปร่างก็แสนจะธรรมดา แต่เธอก็ยังคงถูกเลือก นี่เพียงพอจะยืนยันว่าความสามารถของเธอ ทำให้มองข้ามเงื่อนไขภายนอกของเธอได้

ท่านประธานที่เข้มงวดมาตลอดยังเคยกล่าวชมเธอ

แต่โจวซานรู้ดี

หรงซูเป็นคางคกที่อยากกินเนื้อห่านฟ้า อยากใช้เรือนร่างไต่เต้า ต่อให้มีความสามารถขนาดไหนก็ไม่ใช่คนดี

เป็นเพราะเหตุนี้

ประธานเซิ่งจึงเกลียดเธอมาก

โจวซานมองจดหมายลาออกแวบหนึ่ง สายตากวาดมองท้องของเธอ มุมปากยกขึ้นแบบถากถาง “คนเรามีค่าเพราะรู้จักฐานะของตัวเอง ถ้าว่างมากก็ไปส่องกระจกดู อย่าคิดว่ามีลูกแล้วจะใฝ่สูงได้ เธอก็ไม่หัดดูซะบ้างว่าตระกูลเซิ่งเป็นที่แบบไหน แล้วตัวเธอมีฐานะยังไง”

ส่วนเรื่องที่เธอกับเซิ่งถิงเชินจดทะเบียนกันแล้ว ในบริษัทไม่มีใครรู้