13 | แค่ลองขึ้นเตียง

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสงบลงฉับพลัน มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ ที่พราวฟ้าพยายามกลบความตื่นตระหนก สายตาคมกริบของรังสิมันต์ยังคงจับจ้องที่ใบหน้าหวานไม่ลดละ รอยยิ้มหยันจุดขึ้นตรงมุมปากเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย สายตาของเขาบ่งบอกว่าเขาคิดร้ายกับเธอตลอดเวลา

"คนจะแต่งงานกันอยู่แล้ว ลองขึ้นเตียงกันก่อนสักรอบ ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร"

ประโยคที่พูดออกมาแต่ละอย่าง ทำเอาคนแก่ที่ฟังหัวใจจะวาย ปู่ย่ากุมขมับกับหลายชาย

"หนูพราว... ไม่ต้องไปฟังตารามเขานะลูก ตารามแค่ชอบแกล้ง"

ผู้เป็นย่าเอ่ยปรามเสียงเข้ม พยายามคลายความอึดอัดให้ฝั่งครอบครัวของหญิงสาว หลานชายตัวดีพูดอะไรไม่เห็นหัวผู้ใหญ่เลย

"ตรงไหนที่บอกว่ามีแกล้งครับ ผมแค่อยากจะ 'สร้างความคุ้นเคย' ให้เร็วที่สุด ตามที่คุณปู่ต้องการก็เท่านั้นเอง"

รังสิมันต์รวบช้อนส้อมลงบนจานก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างอันสมบูรณ์แบบในชุดเชิ๊ตดำพับแขนยังคงความดูน่าเกรงขาม

"อิ่มแล้วใช่ไหมครับ... คุณว่าที่ภรรยา"

พราวฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูง ดวงตาคู่สวยฉายแววไหววูบเล็กน้อยก่อนจะปรับให้เรียบตึง เขาคิดอะไรถึงได้พูดกับเธอแบบนี้ ท่าทางแบบนี้คงจะหาเรื่องแกล้งอะไรเธออีกใช่ไหม ถ้าเป็นการกระทำเหมือนที่เขาทำในรถแบบคืนนั้น เธอไม่เอาด้วยนะ !

"ว่าไง อิ่มหรือยัง"

" อิ่มแล้วค่ะ" เรียกว่ากินอะไรไม่ลงน่สจะเหมาะสมกว่า

"งั้นตามมา จะพาไปทัวร์บ้าน ให้ครบทุกซอกทุกมุม"

เขาเน้นเสียงพร้อมกับเดินนำออกไปก่อน เขายืนดูดบุหรี่และคุยเรื่องสำคัญกับลูกน้องคนสนิท

"รามมีความเป็นสุภาพบุรุษพอ หนูพราวฟ้าไม่ต้องกลัว"

ถ้าย่าของเขาบอกแบบนั้น พราวฟ้าก็จำเป็นต้องก้าวเดินตามร่างสูงออกมาจากห้องอาหารที่เต็มไปด้วยสายตาห่วงใยของครอบครัวเธอ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงโถงทางเดินชั้นสองอันเงียบสงบและปราศจากผู้คน

ทันทีที่พ้นสายตาผู้ใหญ่ รังสิมันต์ก็ดันร่างบางเข้าหาผนังปูนอย่างรวดเร็ว!

กึก!

แผ่นหลังของพราวฟ้าชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ โดยมีเรือนกายหนาของเขายืนตระหง่านกั้นทางออกไว้ มือทั้งสองข้างของรังสิมันต์ยันกำแพงไว้ข้างศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขากระจายไปทั่วบริเวณ

"คิดว่าการแสดงละครเป็นเด็กดีต่อหน้าผู้ใหญ่ มันจะช่วยให้เธอรอดพ้นจากฉันไปได้เหรอ... พราวฟ้า"

เขาเอียงหน้าลงมาประชิด ใบหน้าคมคายห่างจากเธอไม่ถึงคิว กลั้นแกล้งส่งลมหายใจอุ่นร้อนรดข้างแก้มเนียน มือที่เคยยันกำลังแพงก็มาแปรเปลี่ยนมาบีบรัดเบาๆที่ลำคอระหง แล้วค่อยๆเลื่อนลงมาที่เนินอกอวบขาว

"ฉันไม่ได้แสดง..." พราวฟ้าพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น เบือนหน้าหนีสายตาที่เต็มไปด้วยความกดดัน

"และคุณควรจะให้เกียรติฉันมากกว่านี้"

"เกียรติ?"

รังสิมันต์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นฟังดูเย็นชาและประชดมากกว่าที่ใส่ใจ

"คนอย่างเธอที่ยอมตกลงแต่งงาน เอาตัวเองเข้าแลกเพื่อเงินและผลประโยชน์ของครอบครัว... ยังเรียกร้องหาเกียรติอีกเหรอ? เธอน่าจะรู้อยู่แล้วว่าการเป็นเมียจะต้องโดนผัวทำอะไรบ้าง ยังจะแสดงท่าทางต่อต้านอยู่ทำไม "

นิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้เธอสบตา รังสิมันต์กดน้ำหนักลงบนปลายคางเบาๆ เป็นเชิงขู่เข็ญ ขณะที่สายตาจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น

"ไหนลองแสดงฝีมือนักแสดงตัวท็อปให้ฉันดูหน่อยสิ... ว่าเวลาถูกกดดัน เธอจะแกล้งทำเป็นไร้เดียงสาได้นานแค่ไหน"

สายตาคมกริบไล่มองใบหน้าเนียนละเอียดอย่างถือดี ยิ่งเห็นพราวฟ้าพยายามเกร็งตัวและเบือนหน้าหนี เขาก็ยิ่งได้ใจ โน้มตัวลงต่ำซุกไซ้ใบหน้าเข้าหาซอกคอหงส์ของเธออย่างจงใจ ใช้ฟันคมงับลฃที่คอของเธอจนเกิดรอย

"อื้อ... ปล่อยนะคุณรังสิมันต์!"

พราวฟ้าใช้สองมือยันแผงอกกว้างของเขาไว้แน่น พยายามออกแรงดันสุดกำลัง แต่เรือนกายกำยำกลับไม่สะท้อนสะท้านเลยสักนิด เขากลับยิ่งก้มลงประทับริมฝีปากอุ่นจัดลงบนผิวนุ่มบริเวณลำคอเบาๆ สร้างความเสียวซ่านผสมความหวาดหวั่นให้เธอจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ทำไมล่ะ? อวดเก่งนักไม่ใช่เหรอ..."

เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดผิวกายเนียน มือหนาข้างหนึ่งย้ายมาเกาะกุมเอวบางแล้วรั้งร่างของเธอให้ขยับเข้ามาชิดแนบแน่นกับเรือนกายของเขามากขึ้น "อยากเป็นภรรยาฉันจนตัวสั่น แค่ถูกสัมผัสแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้?"

"ฉันไม่ได้..."

ไม่ทันที่เธอจะพูดจบ รังสิมันต์ก็ฉวยโอกาสฉาบฉวยใช้ริมฝีปากบดเบียดลงมาบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเร่าร้อนและรุนแรงเพื่อลงโทษเด็กดื้อ รสสัมผัสที่จู่โจมอย่างรวดเร็วทำให้พราวฟ้าเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจ สองมือพยายามข่วนและดันไหล่หนาให้ถอยห่าง แต่แรงของเธอหรือจะไปสู้อีกฝ่ายได้ ร่างสูงกักขังเธอไว้แน่นจนแทบไร้อิสรภาพ ความบีบคั้นและความชิดใกล้เริ่มลุกลามจนบรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นทุกขณะ...

ครืดๆๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของรังสิมันต์แผดเสียงดังแหวกความเงียบขึ้นมาทันที!

รังสิมันต์ชะงักกึก ริมฝีปากผละออก เขากดอารมณ์ดิบที่กำลังพุ่งสูงให้สงบลง สายตาคมละจากใบหน้าสวยที่บัดนี้ริมฝีปากเจ่อบวมและขึ้นสีระเรื่อ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ

>> สายเรียกเข้าจาก ไลลา

ชื่อของหญิงสาวผู้เป็นที่รักปรากฏอยู่บนหน้าจอ เหมือนกระตุกสติให้รังสิมันต์ดึงตัวเองกลับมาจากเหตุการณ์ก่อนหน้า เขาผละออกจากตัวพราวฟ้าทันทีราวกับถูกของร้อน

พราวฟ้ารีบยกมือขึ้นกุมริมฝีปากและทรุดตัวพิงกำแพง หอบหายใจเหนื่อยอ่อน มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาโกรธเคืองและตัดพ้อ เมื่อไหร่เขาจะเลิกหื่นกามและหยุดใช้อำนาจกับเธอสักที

การเดินชมคฤหาสน์จบลงเพราะอีกฝ่ายมีสายเข้ามา แล้วรีบร้อนออกไปจนพราวฟ้าเองก็ยังตั้งตัวไม่ทัน

...

อีกด้านที่เต็มไปด้วยความอึดอัพ รังสิมันต์อยากจะกัดลิ้นตัวเองกับสิ่งที่ได้พูดออกไป เขาแค่อยากแกล้งผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้คิดจริงจัง

( คุณแม่บอกว่า พี่เปลี่ยนข้อตกลงขอร่วมเตียงกับผู้หญิงคนนั้น หมายความว่ายังไงคะ?)

"คือพี่...."

(พี่จะบอกว่าพี่แกล้ง ไม่ได้อยากนอนกับเธอจริงๆใช่ไหมคะ ?)

"ใช่.."

(ใครจะเชื่อลงคะพี่ ผู้หญิงสวยระดับดารา ที่มาแค่วันเดียวก็ถูกขอขึ้นเตียงด้วย )

ปลายสายเริ่มสะอื้นไห้ออกมา ทำเอารังสิมันต์อยู่ไม่ไหวรีบนั่งรถออกไปหาเธอไม่สนใจว่าใครจะพูดอะไร ไม่ห่วงแม้กระทั่งความปลอดภัยของตัวเอง