15 | จะตายเพราะผู้หญิง

คาร์ลอสเปลี่ยนตำแหน่งมาเป็นคนขับและเหยียบคันเร่งมุ่งตรงกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลใหญ่อย่างรีบร้อน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตัวโชกไปด้วยเลือดสดสีแดงฉานที่ไหลซึมออกจากบาดแผลบริเวณหัวไหล่ขวาของเจ้านาย น่าแปลกมากที่กระสุนถูกยิงเข้าที่หัวไหล่แต่กลับทำให้นายท่านอาการสาหัสได้ขนาดนี้ ยังไม่รู้สาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่เพียงว่าต้องรีบส่งเจ้านายไปถึงมือหมอโดยเร็ว

"ฮึก...พี่ราม ไลขอโทษ... ไลไม่ได้ตั้งใจ ไลไม่คิดว่าพวกมันจะรู้ว่าเราอยู่ที่นั่น ฮือ..."

ไลลาที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน ร่างกายสั่นเทาด้วยความขวัญเสีย มือบางพยายามถือผ้าเช็ดหน้าซับเลือดให้เขาด้วยท่าทีลนลาน รังสิมันต์กัดฟันข่มความเจ็บปวด พลางใช้มือซ้ายที่เหลืออยู่เอื้อมไปกุมมือเธอไว้เบาๆ

"พี่ไม่เป็นไร แค่นี้ไกลหัวใจ" ปากบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่อาการเหมือนจะหมดสติอยู่ตลอด เขาผ่านการโดนยิงมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้รู้สึกจะรุนแรงกว่าทุกครั้ง ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงผู้หญิงข้างๆเป็นอย่างมาก เพราะเป้าหมายของพวกมันคือเธอ ไม่ใช่เขา!

ทันทีที่รถหรูจอดเทียบจอดหน้าประตูคฤหาสน์ การ์ดนับสิบชีวิตต่างวิ่งเข้ามากระจายกำลังรักษาความปลอดภัย และช่วยกันพยุงร่างสูงเข้าไปด้านในห้องโถงใหญ่ โดยมีหมอประจำตระกูลมารออยู่แล้ว

บ้านที่เคยเงียบสงบพลันร้อนระอุขึ้นมาทันที ปู่และพ่อของรังสิมันต์ทราบข่าวก่อนใครจึงรีบมารอ รวมถึงพราวฟ้าที่ถูกเรียกตัวมาแบบกะทันหัน เธอไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไร แต่พอเห็นว่าที่เจ้าบ่าวถูกหามเข้ามาด้วยสภาพที่ชุ่มเลือดเธอก็ตกใจจนแทบจะเป็นลม เธอพยายามเก็บความกลัวเลือดไว้ในใจแล้วเดินตามเข้าไปด้านใน

สายตาของคนเป็นปู่และพ่อกลับไม่ได้หยุดอยู่แค่บาดแผลของเขา สายตาเข้มงวดของทั้งสองคนจ้องประสานไปยัง ไลลา ที่ยืนร้องไห้ตัวเกร็งอยู่ข้างกายรังสิมันต์ด้วยความประหลาดใจและไม่พอใจอย่างรุนแรง อย่าบอกนะว่าไอ้หลานชายตัวดีจะตายเพราะผู้หญิงคนนี้อีกแล้วสินะ

"เกิดอะไรขึ้น! แล้วนี่มันหมายความว่ายังไง!"

เสียงทรงอำนาจของคุณปู่ดังขึ้นก้องห้องโถง สายตาดุดันจ้องตรงไปยังหญิงสาวที่มีสถานะเป็นลูกบุญธรรมของลีน่า และเป็นหลานนอกไส้ที่ท่านเอ็นดูมาตลอด แต่พอได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังบางอย่างท่านก็เริ่มเปลี่ยนความคิดและอยากให้หลานชายอยู่ห่างจากผู้หญิงคนนี้ และห่างจากลีน่าลูกสาวเจ้าแผนการ ที่ไม่รู้ตอนนี้คิดจะทำอะไรอยู่

"ผมจะอธิบาย " ถึงตัวเองจะสาหัสเจียนตายแต่ก็ยังปกป้องผู้หญิงของตัวเอง แต่ผู้เป็นปู่และพ่อไม่ได้สนใจฟังคำพูดของเขา จ้องมองไปยังผู้หญิงที่ร้องไห้ฟูมฟายอยู่ข้างๆเตียง เขาเป็นห่วงเธอมากกว่าชีวิตของตัวเอง ทั้งสองคนจับมือกันแน่นและเป็นห่วงกันเกินกว่าพี่น้องทั่วไป จนพราวฟ้าที่ยืนอยู่แอบแปลกใจอยู่ไม่น้อย

"ไลขอโทษค่ะ ไลเป็นสาเหตุทำให้พี่รามโดนยิง..ไลขอ.."

"พอได้แล้ว!" คุณปู่ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ท่านรู้ว่าเด็กสาวต้องการที่จะพูดอะไร สิ่งที่กำลังทำอยู่คือการประกาศตัวให้กับพาฟ้าได้รู้ว่าเธอเป็นอะไรกับรังสิมันต์ แต่แผนนี้ไม่ได้ผลหรอกนะ!

"เดี๋ยวให้คนไปส่ง กลับไปพักซะ " ผู้เป็นปู่บอกกับไลลา และไม่พูดถึงเรื่องสถานะของทั้งสองคนให้กับพราวฟ้าที่ยืนฟังอยู่ได้รับรู้

"พี่ราม..ไลอยากอยู่ดูแลพี่ราม ไลขออยู่ได้ไหมคะคุณปู่" ไลลามองรังสิมันต์ด้วยสายตาละห้อยและหวาดกลัว

"ไม่ได้ หน้าที่นั้นเป็นของหนูพราวฟ้า "

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ไลลาไม่เอ่ยอะไรออกมามีเพียงแค่หยดน้ำตาที่มองคนรัก ก่อนจะถูกการ์ดเชิญตัวออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

รังสิมันต์มองตามร่างของคนรักด้วยความแค้นเคืองแน่นอก แต่บาดแผลที่ไหล่เริ่มส่งผลให้เขาหน้าซีดลง และความโกรธแค้นนั้นตกไปอยู่ที่บพราวฟ้า ว่าที่ภรรยาที่กำลังถูกคุณปู่มอบหมายให้ดูแลเขา โดยที่เขาไม่ได้ต้องการอะไรสักนิด

หลังจากหมอจัดการเอากระสุนและทำแผลให้เรียบร้อย ทุกคนก็ออกไปจากห้อง เหลือเพียงแค่คุณปู่คุณพ่อและพราวฟ้า

"หนูพราวฟ้าจะมาเป็นคนดูแลแก และล้างทำแผลให้ในทุกๆวัน ช่วงนี้แกต้องพักผ่อนอยู่ที่บ้าน"

"อะไรนะครับปู่!"

รังสิมันต์โพล่งขึ้นทันที นัยน์ตาคมกริบฉายแววไม่ยอมรับและต่อต้านอย่างรุนแรง

"ผมมีหมอประจำเป็นคนทำแผล ไม่จำเป็นต้องให้ผู้หญิงคนนี้มารบกวน!" น้ำเสียงแหบแห้งและเหนื่อยล้าอยากจะพักผ่อนเต็มทน แต่กลับมีเรื่องให้ต้องพูด เพราะเขาไม่อยากอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้

"แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ!" คุณปู่กดเสียงต่ำทรงพลัง

"หนูพราวฟ้ากำลังจะแต่งงานเข้าบ้านเราในเร็วๆ นี้ เธอคือว่าที่ภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย และการดูแลสามีเวลาบาดเจ็บมันเป็นหน้าที่ที่เธอต้องเรียนรู้ไว้! อีกอย่าง... ถือซะว่าเป็นการลงโทษที่แกพาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายเพราะเรื่องไร้สาระ!"

รังสิมันต์ชะงัก คำว่า 'เรื่องไร้สาระ' ทำเอาเขาแทบสติแตก แต่ความเจ็บแปลบที่หัวไหล่บวกกับสายตากดดันของทั้งพ่อและปู่ ทำให้เขาทำได้เพียงแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาขึงขังเบนไปมองพราวฟ้าที่ยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกล

ด้านพราวฟ้า ลึกๆ แล้วเธอไม่ได้อยากขยับเข้าไปใกล้ผู้ชายอันตรายคนนี้เลยสักนิด ภาพเหตุการณ์ที่โถงทางเดินเมื่อหัวค่ำยังคงติดตาและทำให้เธอหวาดระแวง แต่ในเมื่อผู้ใหญ่เอ่ยปากสั่ง มีหรือที่เธอจะปฏิเสธได้

"ค่ะคุณปู่ เดี๋ยวพราวช่วยดูแลคุณรามให้เองค่ะ"

หญิงสาววางตัวนอบน้อม ตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบราบรื่น ทั้งที่ในใจจำใจอย่างที่สุด

"ดีมากหนูพราว ช่วยอบรมสั่งสอนให้มันเข้าที่เข้าทางหน่อยนะ ไอ้ลูกชายคนนี้มันดื้อ บอกไม่ค่อยจะฟังหรอก"

ผู้เป็นพ่อเสริมขึ้น ก่อนจะพยักหน้าให้การ์ดช่วยพยุงรังสิมันต์ขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่ เพื่อให้ว่าที่ภรรยาได้ดูแลต่อ บางทีการบาดเจ็บครั้งนี้อาจจะเป็นผลดีทำให้ทั้งสองคนได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น ก่อนที่จะแต่งงานภายในอาทิตย์หน้า