11 | คาดโทษ

" เจอตัวหรือยัง?"

รังสิมันต์ที่ยืนดูดบุหรี่อยู่ข้างรถได้เอ่ยถามคนสนิทอย่างหัวเสีย หลังจากตามหาหลายชั่วโมง หากเรื่องไปถึงหูคนของปู่คงจะเกิดเรื่องแน่ๆ เขาคิดภาพออกเลยว่าท่านจะพูดว่ายังไง

'แค่ผู้หญิงคนเดียวยังดูแลไม่ได้ แล้วจะไว้ใจให้ดูแลอะไรได้'

ประโยคคลาสสิคที่ใช้พูดเมื่อหลานชายอย่างเขาทำพลาดไป เขาได้ยินมาจนชิน หากไม่ติดว่าปู่กำลังป่วยอยู่ เขาจะไม่สนใจประโยคนั้นเลย

"ยังไม่เจอครับ ผมให้คนของเราตรวจสอบบริเวณร้านและพื้นที่ใกล้เคียงหมดแล้ว "

น่าแปลกมากที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยทั้งที่มีลูกน้องมาเฟียเฝ้าอยู่ตั้งหลายคน และคนของพวกเขาก็ยืนไม่รู้เรื่องอยู่หน้าร้าน ไม่รู้แม้กระทั่งว่าพราวฟ้าออกไปตอนไหน

"ในร้านมีใครน่าสงสัยไหม? "

" ไม่มีครับ คนเข้าออกที่ร้านส่วนมากจะเป็นผู้หญิง มีสาวLGBT อยู่ไม่กี่คน"

รังสิมันต์เริ่มหัวเสีย เขาไม่ได้ห่วงเธอหรอกนะ แต่เรารู้สึกเสียดายเวลาอันมีค่าของตัวเอง เวลาที่เขาควรจะได้อยู่กับคนรัก แต่กลับต้องมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้

" บ้านเพื่อนล่ะ"

"คุณพราวฟ้าไม่มีเพื่อนสนิทที่ไหนครับ"

ไม่ใช่ว่าไม่มีเพื่อน แต่พราวฟ้าตั้งใจจะปิดเรื่องส่วนตัวมาตลอด ยิ่งตอนมีปัญญากับผู้มีอิทธิพลก็ยิ่งต้องปกปิดเรื่องส่วนตัว เธอไม่อยากจะให้ใครมาเดือดร้อนด้วย

" ไปหาที่บ้านหรือยัง?"

" ยังครับ"

ทุกคนมองหน้ากันโดยมิได้นัดหมายเพราะมัวแต่คิดไปว่าอาจจะเป็นศัตรูของว่าที่นายหญิง คิดไปทางแง่ลบตามสไตล์ลูกน้องมาเฟีย ไม่มีใครคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะกลับไปรอที่บ้านโดยไม่งอแง เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้หญิงในตระกูลคนไหนที่จะทำอะไรด้วยตัวเอง ทุกคนย่อมใช้อำนาจที่มีอยู่ในมือ ชีวิตแต่ละวันแทบจะไม่ได้ทำอะไรเองเลย แม้กระทั่งใส่เสื้อผ้าก็ยังให้แม่บ้านคอยบริการ พวกเขาเหมารวมคิดว่าพรางฟ้าว่าที่นายหญิงก็คงจะเป็นแบบนั้น

#เวลาต่อมา

รังสิมันต์ลงจากรถทันทีที่มาจอดหน้าเรือนเล็กที่ตอนนี้เป็นที่อยู่ชั่วคราวของครอบครัวพราวฟ้า ทันทีที่เดินเข้ามาในบ้านเขาก็เจอคนที่กำลังตามหาโดยไม่ต้องเดินตามให้เสียเวลาไปมากกว่านี้

สายตาคมมองไปยังร่างบางที่กำลังจัดดอกไม้ใส่แจกันอย่างอารมณ์ดี ต่างจากเขาที่หัวเสียสุดๆ

หมับ!

รังสิมันต์เข้าไปกระชากแขนเรียวที่ในมือมีดอกไม้อย่างแรงจนร่างบางเซเข้าตัว แล้วยังตะคอกใส่เธออย่างเหลืออด

"ทำแบบนี้ทำไม!"

" ทำอะไรคะ?"

พราวฟ้าที่ตั้งหลักได้ก็เชิ่ดหน้าขึ้นถามอย่างไม่เกรงกลัว เธอคิดไตร่ตรองดูแล้วว่าเธอควรจะจะมีจุดยืนของตัวเองบ้าง ถ้าเขาเลือกที่จะให้เธอใช้ชีวิตด้วยตนเอง เธอก็ควรจะมีสิทธิ์ทำหรือพูดในสิ่งที่เธอคิด

" ที่หนีกลับมาก่อน คิดจะทำอะไรกันแน่!"

ถึงจะไม่มีความห่วงใยให้คนตรงหน้า แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเธออาจจะถูกศัตรูจับไป เขามีความรับผิดชอบมากพอที่จะไม่ให้เธอตายขณะที่เป็นเมียเขาอยู่ เขาสัญญากับปู่ว่าจะดูแลเธอในช่วงเวลาที่เธอตั้งท้องลูกของเขา

"เป็นอะไรของคุณ ฉันลองชุดเสร็จก็กลับ"

พราวฟ้ามองคนตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า เธอพยายามเก็บซ่อนความกลัวไว้ในใจ ตอนนี้มีเพียงแค่ความสงสัยว่าเขากำลังแสดงท่าทางโกรธเธอเพราะอะไร

หมับ!

"อยากลองดีเหรอพราวฟ้า!"

"ลองดีอะไรคะ อะไรที่บ่งบอกว่าฉันกำลังลองดี ในเมื่อคุณบอกให้ฉันเข้าไปลองชุดเอง ฉันก็ทำให้แล้ว และฉันก็หวังดีกลับมาเอง ไม่ต้องรวบกวนให้คุณมารับ คุณควรจะขอบคุณฉันมากกว่านะคะ"

ทั้งสายตาและท่าทางของเธอบ่งบอกว่าเธอกำลังยอกย้อนกับคำพูดที่เขาเคยพูดกับเธอก่อนหน้านี้

หึ! อวดดีกว่าที่คิด รังสิมันต์มองใบหน้าสวยด้วยสายตาเกินจะคาดเดา เขานิ่งเป็นนิสัยแม้จะกำลังโกรธ เขาที่กำลังคิดหาวิธีสยบคนตรงหน้าก็ต้องถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของว่าแม่ยาย

"ไหนลูกบอกว่ารามติดงานด่วน!"

พอมีบุคคลที่สามเข้ามารังสิมันต์ก็รีบปล่อยมือจากแขนเรียวทันที เขาไมรู้ว่าเผลอใช้กำลังไปตอนไหน รู้ตัวก็ตอนที่เห็นรอยแดงที่แขนเรียว ตอนนี้เธอกำลังซ่อนไว้ข้างหลังไม่ให้แม่ของเธอเห็น เป็นการกระทำที่แปลกมาก เขาคิดว่าเธอจะฟ้องพ่อแม่หรือรายงานปู่ของเขาเสียอีก ตกลงเธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่?

" น่าจะทำเสร็จเร็วมั้งคะ ถึงได้รีบกลับมา"

คำว่าเสร็จเร็วแทงใจดำคนตัวโต เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องงาน แต่คิดว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องบนเตียงที่เสร็จเร็ว คิ้วเข้มขมวดเป็นปมมองหน้าคนตัวเล็กที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำผิดอะไร

เขาไม่ลืมหรอกนะที่เธอทำความหัวร้อนในวันนี้ !

" เหรอจ๊ะ แล้วรามได้ลองชุดหรือยัง" เป็นคำถามละลายพฤติกรรมสร้างความคุ้นเคย แม่ของพราวฟ้าพูดกับชายหนุ่มได้น้ำเสียงที่อบอุ่นมาก จนเขาไม่กล้าที่จะเสียงแข็งใส่ท่าน เขาถูกเลี้ยงมาอย่างดีและมีความเป็นคน จะทำมารยาทไม่ดีใส่เฉพาะบางคนเท่านั้น

" ยังครับ เดี๋ยวผมจะหาเวลาไป"

รังสิมันต์เองก็พยายามตอบด้วยน้ำเสียงให้ดูปกติมากที่สุด แม้จะยังรู้สึกหงุดหงิดกับตัวปัญหาอยู่ ยิ่งเห็นท่าทางไม่สำนึกผิดของเธอก็ยิ่งหงุดหงิด นึกอยากจะจับลงโทษให้ทำหน้าหวาดกลัวอีกครั้ง

" แล้วเย็นนี้รามได้มีนัดที่ไหนหรือยังจ๊ะ มาทานข้าวด้วยกันไหม น้ากลับพราวฟ้าจะทำอาหารให้คุณท่านพอดี"

รังสิมันต์หันไปมองยังแม่ดาราสาวผู้อวดดีอย่างไม่เชื่อหูว่าเธอจะทำอาหารเป็น นึกว่าจะดีแค่แต่งตัวสวยไปวันๆ ยิ่งวันนี้ยิ่งดูแต่งตัวสวยผิดปกติ จนลูกน้องเขาแอบมองอยู่หลายครั้ง คิดว่าเขาไม่เห็นหรือไง

" น้องพราวยังทำไม่เก่งหรอก แม่กำลังสอนให้ เผื่อได้ทำให้สามีทานในอนาคต"

สามีในอนาคตที่พูดถึงไม่ใช่เขาแน่นอน รังสิมันต์ตอบกลับภายในใจ เขามีแม่บ้านส่วนตัวแล้วคือไลลา เธอเป็นทั้งเมียทั้งแม่บ้าน สวยจบครบในคนเดียว แบบนี้จะไม่ให้รักได้ไง

" ว่าไงจ๊ะ อยากทานข้าวด้วยกันไหม"

"ผมมี...." เขากำลังจะบอกว่าเขามีนัดแล้ว และจะขอตัวไปตอนนี้เลย แต่ก็ไม่ทันคนเจ้าแผนการที่รู้ทันหลานชายรีบมาทันเวลาพอดี

" จะไปถามความเห็นมันทำไมกัน ทานข้าวพร้อมครอบครัวก็ต้องมาอยู่แล้ว"

ปู่กับย่าที่เป็นคนวางแผนการทั้งหมดรวมถึงการกลับมาโดยไม่บอกของพราวฟ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย ท่านรู้ดีว่าครอบครัวพราวฟ้าไม่มีทางรับมือกับหลานชายตัวดีได้แน่ๆ ท่านจึงมาช่วยจัดการให้

" ใช่ วันพิเศษขนาดนี้ ไม่มาได้ยังไง"

ย่ามองหลานชายด้วยสายตาไม่พอใจนัก แค่วันแรกก็ปล่อยให้หลานสะใภ้ต้องอยู่เพียงลำพังแล้ว จะไว้ใจให้ไปไหนด้วยกันอีกได้ยังไง เห็นทีต้องจัดการให้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดเวลาซะแล้ว

รังสิมันต์ที่ทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่มองไปยังตัวปัญหาด้วยสายตาคาดโทษ เรื่องบ้าๆที่กำลังเกิดขึ้นนี้จะต้องมีคนรับผิดชอบ และคนๆนั้นต้องเป็นเธอ !