12 | ทดลองเข้าหอ

# เวลา 20:00 น.

'นับจากวันนี้แกจะต้องหาเวลามาอยู่กับว่าที่ภรรยา นี่คือคำสั่ง! '

คำสั่งของคนบอกยังคงติดอยู่ในโซนประสาทและทำให้เขาหงุดหงิดเป็นอย่างมาก คุณปู่ไม่เพียงแต่ใช้อำนาจบีบบังคับให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านเลือก แต่ท่านยังบงการให้เขาใช้ชีวิตร่วมกับเธออยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าท่านกำลังกีดกันเขาจากใครบางคนอยู่ แน่นอนว่าเขาจะไม่มีวันให้ท่านได้เลยว่าเขาคบกับไลลา นอกจากศัตรูที่รายล้อมอยู่รอบกายแล้ว เขาต้องปกป้องไลลาจากครอบครัวของตัวเองอีกด้วย

หึ! รังสิมันต์ที่ทำอะไรไม่ได้มากในตอนนี้จึงได้แค่เดินออกมาดูบุหรี่และต่อสายหาไลลาผู้หญิงที่น่าจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบนี้

( ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่ทานข้าวกับครอบครัวก่อนก็ได้ ทานเสร็จค่อยกลับมาหาไล)

และเธอก็เข้าใจเขาจริงๆ เธอคือคนเดียวที่ทำให้เขายิ้มได้มีเวลาที่ต้องเจอกับเรื่องแย่ๆ ไม่ว่าเขาจะเหนื่อยจากงานหรือมีปัญหาเรื่องอะไรเธอก็จะช่วยทำให้เขาผ่อนคลายได้เสมอ เธอใช้ความเข้าใจและร่างกายผ่อนคลายให้เขามาตลอดหลายปี

( จริงๆคุณแม่บอกให้ไลไปงานเลี้ยงตอนรับภรรยาของพี่ด้วย )

" มาสิ จะได้เห็นว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น"

( ไลเชื่อค่ะว่าพี่ไม่คิดอะไร แต่ผู้หญิงคนนั้นอาจจะคิดอะไรกับพี่ถึงได้ยอมทำอะไรแบบนี้)

" ......" เขาเองก็คิดแบบนั้น หากไม่มีผลประโยชน์เธอก็คงไม่ยอมสละร่างกายอุ้มท้องให้เขาหรอก เขาจะทำให้เธอได้รู้ว่าการอุ้มท้องลูกของเขาไม่ได้ง่ายอยากให้เธอคิด และเธอไม่มีทางขึ้นมาเป็นภรรยาตัวจริงของเขาได้

( ไลกลัวพี่จะตกหลุมรักภรรยาของพี่เข้าสักวัน)

เธอยังคงพูดประโยคเดิมๆ ราวกับกำลังสะกดจิตให้อีกฝ่ายจดจำแต่เพียงคำพูดของเธอ ให้หัวใจมีแค่เธอเท่านั้น เขารู้จุดอ่อนของมาเฟียคนนี้ดี ถึงภายนอกเขาจะดูเข้มแข็งและดิบเถิดในบางเวลา จะหาเขาได้รักใครแล้วผู้ชายคนนี้ก็จะรักจริง และไม่เคยปั่นใจให้ผู้หญิงคนไหนทุ่มเทสละเวลาได้ทุกอย่าง

" ขอโทษนะครับ นายท่านเรียกพบด่วนครับ"

รังสิมันต์จำใจต้องวางสายจากคนรัก ก่อนวางสายก็ไม่ลืมที่จะบอกกับคนรักว่าที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อเธอ เขายอมปู่ทุกอย่างก็เพื่อไม่ให้เธอเดือดร้อน แน่นอนว่าการแต่งงานครั้งนี้ เป็นแค่การแสดงละครเพื่อให้ศัตรูไม่พุ่งเป้าไปที่เธอ ศัตรูจะพุ่งเป้าไปที่พราวฟ้าแทน เขาทำเพื่อเธอขนาดนี้ หวังว่าเธอจะเห็นถึงความรักที่เขามีให้

" แล้ววันนี้ไรจะไปไหน "

เขาเองก็ห่วงเธอไม่อยากให้เธอออกไปไหน อยากให้เธออยู่ในพื้นที่ที่เขาเป็นคนกำหนดไว้ อยากให้เธอเชื่อฟัง เหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา

( คุณแม่บอกให้ไลไปทานข้าวที่บ้าน แต่ไลไม่อยากไปค่ะ ) น้ำเสียงของเธอดูเศร้าสลด ราวกับว่ากำลังเสียใจหากไปเห็นภาพบาดตา

" ถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องมา เดี๋ยวพี่จะรีบกลับ"

( ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ เดี๋ยวคุณปู่จะไม่พอใจเอา) เธอยังคงแสดงท่าทางเข้าใจ แล้วไม่หัวร้อนอย่างที่เขาคิด

" พี่ไม่อยากอยู่นาน อยากกลับไปหาไล มากกว่า"

( ปากหวานจริงๆเลยนะคะ งั้นไลจะทำอะไรอร่อยๆรอนะคะ)

" ไม่ต้องทำหรอก พักผ่อนให้สบายเถอะ " เขาคิดว่าคุณปู่คุณย่าคงบังคับให้เขาทานฝีมือครอบครัวพราวฟ้าอย่างแน่นอน

( โอเคค่ะ งั้นพี่เข้าไปข้างในเถอะค่ะ ไลจะเข้าไปหาอะไรทำในบ้านรอพี่กลับมานะคะ)

เขาไม่อยากวางสายเลยแม้แต่น้อย อยากอยู่กับเธอแทบอยู่ตลอดเวลา แต่ติดตรงที่เขาต้องทำตามที่คุณปู่บอก เพื่อลดปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต เขารู้ดีว่าปู่กับย่ากำลังคิดจะทำอะไร ที่ให้เขาแต่งงานก็เพื่อกดดันเขาไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับไลลา ผู้หญิงที่ท่านเคยมองว่าไม่คู่ควรกับเขา แต่ท่านกลับไปคว้าดารานักแสดงที่ไม่ได้มีเกียรติอะไรเลยมาเป็นภรรยาของเขา

หึ! สิ่งที่ทำช่างย้อนแย้งเหลือเกิน พอนึกถึงหน้าผู้หญิงที่คุณปู่คุณย่าพยายามยัดเยียดให้เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในทันที อยากเป็นภรรยาของเขานักเขาก็จะให้เธอเป็นได้สมใจ

' อยากเป็นเมียนักจะพาเข้าหอให้สมใจ!'

# เวลาต่อมา

บนโต๊ะอาหารปกคลุมไปด้วยความเงียบ มีเพียงสายตาของรังสิมันต์ที่มองไปยังว่าที่ภรรยาสาวด้วยสายตาหงุดหงิดอยากเห็นได้ชัด เธอเข้ามาเพียงไม่กี่วันก็ทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวายจนไม่เป็นอันทำงาน ผู้หญิงคนนี้คือตัวปัญหาอย่างที่ไลลาบอกจริงๆ ในตัวเธอน่าจะไม่มีอะไรดีเลยนอกจากความสวย ที่ทำใบหน้าเศร้าสลดอยู่ตอนนี้ก็คงจะเป็นการแสดงของเธอเหมือนอย่างที่เธอชอบทำสินะ

พระเจ้ากำลังกลั่นแกล้งอะไรเขาอยู่หรือเปล่า ? เขาไม่ชอบผู้หญิงเสแสร้งและมารยาแต่เขากลับได้ภรรยาที่เป็นตัวท็อปของการแสดง เธอคือนักแสดงมืออาชีพที่อาจจะแสดงละครอยู่ตลอดเวลา แค่คิดก็รู้สึกหงุดหงิดหากต้องเดาว่าคนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกำลังแสดงละครหรือเป็นคนแบบนี้จริงๆ

"แกจะจ้องหน้าหนูพราวอีกนานไหม "

เสียงของคุณปู่เคยถามหลานชายที่เอาแต่มองหน้าผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาของหลานชายดุดันจนอีกฝ่ายรู้สึกประหม่า

" ตกลงอยากกินข้าว หรืออยากกินอะไร หลานชาย "

เสียงของผู้เป็นอาที่ดูออกว่าหลานชายกำลังคิดอะไร ผู้หญิงสวยอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ใครไม่มองก็แย่แล้ว ดาราตัวท็อปเลยนะ

"หลังจากทานข้าวเสร็จ ผมต้องทำอะไรต่อ "

เขาพูดจาเหมือนประชดประชัน แน่นอนว่าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ไม่ได้อยากนั่งอยู่ตรงไหนโทรศัพท์ ใจอยากจะกลับบ้านถึงทน

" แกจะรีบไปไหน วันนี้ไม่มีนัดที่ไหนนิ"

ผู้เป็นปู่พูดอย่างรู้ทันและเช็คตารางงานของหลานชายมาเรียบร้อยแล้ว สายตาของคนมีประสบการณ์มองหลานชายด้วยสายตาจับผิด คิดว่าคนอย่างรังสิมันต์คงจะอดทนได้ไม่นานหรอก แต่คนผ่านประสบการณ์มาย่อมรู้ดีว่าผู้ชายล้วนแต่ผู้หญิงสวยโดยเฉพาะเท่าฟ้าที่สวยไม่มีที่ติขนาดนี้

" ทานข้าวเสร็จก็พาหนูพาไปเดินชมคฤหาสน์ของเราด้วย "

" ผมดูว่างนักหรือไง ถึงให้ผมไปทำอะไรแบบนั้น"

"หนูพราวฟ้าเป็นว่าที่ภรรยาของแก สร้างความคุ้นเคยกันไว้ดีที่สุด"

" แล้วผมต้องทำยังไงครับ ทำหน้าที่สามีหรือเปล่า "

คำพูดของรังสิมันต์ทำให้ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบ โดยเฉพาะพราวฟ้าที่ยังคงก้มหน้าทานข้าว ถึงแม้ว่าเธอแทบจะกลืนอาหารไม่ลงคอ

"ไหนๆปู่ก็อยากให้ผมพาเธอเดินชมบ้านและสร้างความคุ้นเคยกัน งั้นคืนนี้ผมขอทดลองเข้าหอเลยได้ไหมล่ะครับ"

00!

พราวฟ้าแทบสำลักน้ำกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา คนในห้องนี้มีตั้งมากมาย เขาพูดอะไรออกมาไม่อายบ้างหรือไง พ่อแม่และน้องสาวของเธอยังอายจนแทบจะไม่กล้าพูดอะไร นี่เราต้องมาเจอกับผู้ชายอะไรเนี่ย?

"พูดอะไรให้เกียจว่าที่ภรรยา พราวฟ้าเป็นลูกมีพ่อมีแม่ และพ่อแม่เขาก็นั่งอยู่ตรงนี้ แกควรจะให้เกียรติหนูพราวบ้าง"

"ผมไม่ให้เกียรติตรงไหนครับ ในเมื่อผมกำลังขออนุญาตอย่างถูกต้อง"

สายตาคมมองไปใบหน้าสวยของตัวปัญหา เธอยังคงทำหน้านิ่งไม่แสดงท่าทางโกรธ แต่เขาสัมผัสได้จากใบหูที่แดงระเรื่อของเธอ ว่าเธอกำลังโกรธเขาอยู่ เห็นอย่างนั้นก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุกขึ้นมาบ้าง

บางทีพระเจ้าอาจจะส่งผู้หญิงคนนี้มาเป็นของเล่นใกล้มือให้กับเขาก็ได้ เพราะฉะนั้น....เขาจะเล่นของเล่นชิ้นนี้ให้สมกับราคาที่จ่ายไปตั้งมากมาย