14 | แพ้น้ำตาผู้หญิง

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์แผดร้องลั่นถนนยามค่ำคืน รังสิมันต์กดคันเร่งจมมิดเหยียบทะยานมุ่งหน้าสู่คอนโดหรูใจกลางเมือง หัวใจของชายหนุ่มบีบรัดแน่นด้วยความร้อนรุ่มและรู้สึกผิด ภาพพราวฟ้าถูกลบออกจากหัวอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงภาพน้ำตาของไลลา ผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ

ทันทีที่คีย์การ์ดแตะประตูห้องเพนท์เฮาส์เปิดออก ความเงียบสงบภายในห้องกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันหนักอึ้ง ไลลานั่งร้องไห้อยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ดวงตาคู่สวยบวมแดง ร่างบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร รังสิมันต์ไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ มือหนากุมมือบางที่เย็นเฉียบไว้แน่น

"ไลฟังพี่นะ เรื่องเมื่อครู่พี่แค่ต้องการแกล้งยายดารานั่นให้กลัวจนถอนหมั้นไปเอง พี่ไม่ได้คิดจะยุ่งเกี่ยวกับเธอจริงๆ"

"พี่รามคิดว่าไลเป็นคนโง่เหรอคะ? ในสายตาพี่ ไลคงจะโง่มากใช่ไหมคะ"

ไลลาสะบัดมือออกอย่างรุนแรง น้ำตาไหลรินเปรอะแก้มเนียน เธอร้องไห้ฟูมฟายเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายแพ้น้ำตาผู้หญิง สิ่งเดียวที่ทำให้ผู้ชายเข้มแข็งคนนี้แตกสลายได้คือน้ำตาของเธอ

"คำพูดประจานกลางโต๊ะอาหารขนาดนั้น ถ้าคุณแม่ไม่โทรมาบอก ไลคงไม่รู้ว่าพี่เปลี่ยนกฏการทำเด็กใหม่ พี่อยากนอนกับเธอเหรอคะ ไหนพี่บอกว่าจะไม่แตะต้องตัวเธอไงคะ"

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปม แม่ของเธอโทรมาบอกอย่างนั้นเหรอ แล้วทำไมต้องโทรมาบอกให้เกิดเรื่อง ทั้งๆที่ตกลงกันไว้แล้ว นี่เขาต้องคุยเรื่องนี้และง้อเธออีกกี่ครั้งถึงจะจบ ขนาดยังไม่แต่งงานยังรู้สึกเหนื่อยขนาดนี้

"พี่แค่อยากทำให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าเธอไม่ได้สำคัญ"

ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แน่น แม้ไลลาจะพยายามดิ้นรนในตอนแรก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่สั่นเทาและความอ้อนวอนของชายหนุ่ม เธอจึงยอมสงบลงในที่สุด รังสิมันต์จรดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของแฟนสาวอย่างอ่อนโยน นุ่มนวลแตกต่างจากสัมผัสป่าเถื่อนที่เขาเพิ่งทำกับพราวฟ้าอย่างสิ้นเชิง

"พี่รักแค่ไลคนเดียว... ผู้หญิงคนนั้นไม่มีค่าพอที่จะมาแทนที่ไลได้เลยสักนิด ที่พี่ทำไปทั้งหมดก็เพื่ออนาคตของเราสองคน พี่สัญญาว่าทันทีที่แก้ปัญหาเรื่องนี้จบ พี่จะหย่าและประกาศเรื่องของเราทันที"

"จริงหรอคะ" ไลลาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง รังสิมันต์โอบกอดเธอไว้แน่นพร้อมกับรับปากจะอยู่ค้างกับเธอทั้งคืนเพื่อไถ่โทษ โดยที่ไม่รู้เลยว่า ความกดดันและความแค้นเคืองที่เขาทิ้งไว้ให้พราวฟ้าที่บ้านใหญ่ กำลังจะกลายเป็นชนวนเหตุสำคัญที่จะเปลี่ยนเกมระหว่างเขากับเธอไปตลอดกาล

สัมผัสอันนุ่มนวลและคำยืนยันหนักแน่นของชายหนุ่ม ค่อยๆ ซับหยาดน้ำตาและคลายความขุ่นเคืองในใจของไลลาลงจนหมดสิ้น หญิงสาวขยับกายเข้าไปซุกตัวในอ้อมกอดอุ่น ถูไถใบหน้ากับแผงอกกว้างอย่างออเซาะ ช้อนสายตาตาเชื่อมหวานขึ้นมองชายหนุ่มด้วยท่าทางออดอ้อนเหมือนแมวน้อยที่ต้องการการเอาใจ

"ถ้าพี่บริสุทธิ์ใจจริงๆ คืนนี้ต้องง้อไลลานะคะ..."

เสียงหวานละมุนเอ่ยกระซิบ ชูนิ้วก้อยขึ้นตรงหน้าเขา

"แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ว่าไลต้องการให้พี่ทำอะไร พี่ก็จะทำ"

"ไลลาหิวค่ะ พี่พาไลลาไปกินบะหมี่เกี๊ยวหมูกรอบร้านเจ๊จู เจ้าเก่าข้างคลองที่พวกเราเคยแอบหนีผู้ใหญ่ไปกินตอนเด็กๆได้ไหมคะ"

รังสิมันต์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ความตึงเครียดผ่อนคลายลงทันตา เขายื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวสัญญา พร้อมคลี่ยิ้มอบอุ่นที่น้อยคนนักจะมีโอกาสได้เห็น

"ได้สิครับ สำหรับไลต่อให้ต้องขับรถไปซื้อถึงขอบฟ้าพี่ก็จะพาไป"

ร่างสูงประคองดาราสาวลุกขึ้น ก่อนจะเดินจับมือกันออกจากคอนโดหรู มุ่งหน้าสู่ร้านอาหารริมทางในความทรงจำที่เปิดขายจนดึกดื่น

ภายในร้านบะหมี่เล็กๆ ที่ตกแต่งแบบเรียบง่าย ไร้ซึ่งความหรูหรา เสียงน้ำซุปเดือดปุดๆ และกลิ่นหอมของหมูกรอบจางๆ ช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย รังสิมันต์คอยคีบหมูกรอบชิ้นโตใส่ชามให้แฟนสาว มองดูเธอกินอย่างมีความสุขพลางระบายยิ้ม ตอนนี้อยู่กับไลลาทำให้เขาลืมความวุ่นวายในชีวิตไปจนหมดสิ้น เขาอยากหยุดเวลาไว้เพียงเท่านี้จริงๆ

ทว่า... ท่ามกลางความอบอุ่นหวานชื่น สายตาคมกริบของรังสิมันต์กลับเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ ชายฉกรรจ์สองคนในชุดแจ็กเก็ตสีเข้มเดินเข้ามาในร้าน ท่าทางลุกลี้ลุกลน มือข้างหนึ่งซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อตลอดเวลา และสายตาคู่นั้นไม่ได้จ้องมองหาโต๊ะนั่ง... แต่กำลังจับจ้องมาที่ "เป้าหมาย" อย่างเขา!

"พี่รามเป็นอะไรไปคะ?" ไลลาทักขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มนิ่งเงียบไป

ยังไม่ทันที่รังสิมันต์จะได้ตอบ เสียงจานชามตกแตกก็ดังลั่น พร้อมกับการปรากฏกายของปืนสั้นติดกระบอกเก็บเสียงที่ถูกชักออกมาจากใต้เสื้อแจ็กเก็ต!

ปัง! ปัง!

วิถีกระสุนสังหารพุ่งตรงเป้าหมายไปที่ร่างบางของไลลาอย่างแม่นยำ!

"ไลระวัง!"

สัญชาตญาณไวเหนือความคิด รังสิมันต์โถมกายเข้าบังร่างหญิงสาวไว้มิดชิด แรงปะทะจากหัวกระสุนปืนสั้นสับเข้าที่ไหล่หนาอย่างจังจนเสื้อเชิ้ตเนื้อดี ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ชายหนุ่มกลับไม่ร้องสักคำ เขาใช้แขนข้างที่เหลือรวบร่างไลลาลงไปตระกองกอดไว้บนพื้น กอดบังเธอไว้ด้วยชีวิตท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดของผู้คนรอบข้าง

"พี่! พี่รามโดนยิง! กรี๊ดดด!" ไลลาร้องไห้ออกมาอยากผลเสียสติและมองหาบอดี้การ์ดที่ก่อนหน้านี้เป็นคนบอกเองว่าไม่ต้องมาอยู่แถวนี้ เธออยากมีพื้นที่ส่วนตัวกับคนรัก แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นคนทำให้เขาตกอยู่ในอันตราย

ปัง! ปัง! ปัง!

ก่อนที่คนร้ายจะทันได้เหนี่ยวกลไกยิงซ้ำ เสียงปืนอีกชุดก็ดังสนั่นมาจากทางหน้าร้าน คาร์ลอสลูกน้องคนสนิทที่ก่อนหน้านี้ถูกไล่ให้ไปนั่งไกลๆได้ยกปืนจ่อยิงชายทั้งสองคนจนแน่นิ่งไปอย่างรวดเร็ว ลูกน้องคนที่เหลือรีบจัดการเคลียร์พื้นที่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ไปที่รถ!" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งอย่างยากลำบาก และก้าวเดินไปที่รถโดยที่ยังมีหญิงสาวคนรักในอ้อมแขน แผลแค่นี้ไม่เป็นไร เอากระสุนออกก็จบ แต่เขาเป็นห่วงเธอเสียมากกว่า เพราะเห็นว่าคนพวกนั้นเล็งปืนมาที่เธอ

ภายในรถตู้ที่เงียบสงบ รังสิมันต์เอนกายพิงเบาะหนังนุ่ม ลมหายใจเริ่มหอบระทวย กระสุนชนิดพิเศษที่อาบยาพิษทำเอามาเฟียร่างโตแทบหมดสติ ดวงตาคมกริบมองใบหน้าของไลลาที่ร้องไห้จนตาบวมช้ำ ชายหนุ่มยกมือขึ้นแตะแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม

"พี่ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ถึงมือหมอแล้ว"