Novels by พาริตาParita

งานวันเกิดที่เต็มไปด้วยความสุขดำเนินไปจนดึกดื่น แขกในงานและญาติพี่น้องทยอยกลับไปจนหมดเหลือแค่คนสนิท อัศวินอนุญาตให้ลูกสาวคนเล็กนอนค้างตามสัญญา แต่ต้องมีพี่สาวและพี่ชายอยู่ด้วย ทำให้บ้านหลังเล็กมีแขกเพิ่มสามคน "เอ๊ะ ! ทำไมหนูคุ้นๆกับสร้อยพี่พราว?"เซย์ญ่าเอ่ยถามด้วยความสงสัยขณะที่่ช่วยกันจัดที่นอนเพิ่มให้กับไลลา ส่วนดีลเลอร์นั้นนอนห้องพี่ชายของพราวดาว สรุปว่าลูกสาวลูกชายของเจ้านายนอนบ้านของพราวดาวทั้งหมด เป็นความยุติธรรมที่พ่อแม่ขัดไม่ได้"หนูรู้สึกคุ้นมากเลยค่ะ แต่คิดไม่ออก""เอ่อ " พราวดาวถึงกับเสียอาการยกมือขึ้นจับที่สร้อยราวกับคนมีความผิด ใบหน้าสวยแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว " นึกออกแล้ว นี่มันสร้อยพี่ดีลใช่ไหมคะ?" " อ๋อใช่ คุณดีลไม่ได้เตรียมของขวัญมา เลยให้สร้อยเป็นของขวัญวันเกิดพี่ " " ให้สร้อยเลยเหรอคะ" เซย์ญ่าที่รู้ราคาและรู้ว่าสร้อยเส้นนี้คือเส้นโปรดของพี่ชายจึงได้แต่ทำหน้าสงสัย ส่วนพราวดาวนั้นก็ได้แต่ยิ้มแก้เขินและหาเรื่องอื่นชวนคุย เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยไปมากกว่านี้ เธอจะต้องเก็บความรู้สึกที่มีต่อดีลเลอร์เอาไว้ เพราะเธอกลับเขาไม่มีอะไรที่คู่ควรกันเลย ได้เป็นเพื่อนที่คอยอยู

# อาทิตย์ต่อมา งานวันเกิดถูกจัดขึ้นภายในบ้านหลังเล็กที่แสนอบอุ่น เป็นบ้านปูนชั้นมินิมอลสไตลทันสมัยตามที่เจ้านายสาวออกแบบให้ อีกทั้งยังเป็นบ้านที่เจ้านายให้เป็นโบนัสที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี กานดาซึ้งใจกับพระคุณของเจ้านายทั้งสองเป็นอย่างมาก ตอนแรกก็ไม่อยากจะรับแต่เจ้านายก็พูดจูงใจให้นึกถึงลูกๆที่กำลังโต ให้พวกเขาอยู่อย่างสุขสบายไม่น้อยหน้าใครเถอะ กานดาจึงยอมรับไว้ แต่ขอทำงานล่วงเวลาให้ในทุกๆวัน " นี่ค่ะของขวัญของเซย์ "ทุกคนส่งของขวัญที่เตรียมมาให้กับเจ้าของวันเกิด เว้นก็แต่คยกตัวสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ด้วยท่าทางยิ่งเฉย " พี่ดีลไม่มีของขวัญให้พี่พราวเหรอคะ?" เซญ่าเป็นฝ่ายหันไปถามพี่ชายแทนพราวดาว เพราะรู้นิสัยของพราวดาวดีว่าเป็นคนขี้เกรงใจ ไม่กล้าถามแน่นอน " ลืมเอามา"" ลืมได้ยังไงคะ วันนี้วันสำคัญของพี่พราวนะคะ ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้"" ไม่เป็นไรหรอกน้องเซย์ คุณดีลก็แค่ลืม เอามาให้วันหลังก็ได้""คุณ? " คิ้วเข้มของคนที่โดนเรียกว่าคุณขมวดเข้าหากันเป็นปม ปกติเธอจะเรียกเข้าว่าดีลเฉยๆ เพราะรุ่นเดียวกัน เรียนห้องเดียวกัน เกิดอะไรขึ้นกับเธอทำไมถึงเรียกเขาแบบนี้? " เมื่อกี้่พราวเรียกพี่ดีลว

"เดี๋ยวพลอยไปคุยกับกานดาเองนะคะ ถ้าพี่ไปจะเป็นการบังคับจนเกินไป "พลอยไพลินรู้ดีว่าพนักงานทุกคนเกรงใจอัศวิน ถ้าเขาไปบอกกับกานดาจะขอให้พราวดาวมาเรียนกับน้องและเรียนกับลูกๆของเจ้านายก็คงจะไม่กล้าปฏิเสธแน่ๆ ซึ่งเธอไม่อยากจะบีบบังคับจิตใจของพนักงานมากขนาดนั้น ไม่ใช้อำนาจเจ้านายทำให้พนักงานลำบากใจ"ดีเหมือนกันครับ พี่ก็ไม่รู้จะคุยยังไง " ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักเท่าไหร่ที่จะให้พนักงานรับรู้ว่าเขาตามใจลูกจนเคยตัว อ้อนขออะไรมาพ่อก็จัดการให้หมด เดี๋ยวจะกลายเป็นประธานที่จัดการได้แค่งานบริหาร แต่จัดการลูกและครอบครัวตัวเองไม่ได้ คงจะเป็นคนที่ล้มเหลวในสายตาคนอื่นน่าดู พลอยไพลินเดินไปหากานดาที่กำลังตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนจะส่งงานต่อให้ผู้ช่วยที่เข้ากะต่อไป ร้านของพลอยไพลินเปิดทำงานยี่สิบชั่วโมง เป็นความคิดของอัศวินที่ไม่อยากให้พนักงานต้องไปหางานพิเศษเพิ่ม เปิดโอกาสให้คนขยันได้ทำงานอย่างเต็มที่ "ตอนนี้พราวดาวได้เรียนพิเศษที่ไหนไหม" "ตอนนี้ยังไม่ได้เรียนค่ะ " ที่ยังไม่ได้ให้เรียนเพราะรายจ่ายที่บ้านค่อยข้างเยอะ พราวดาวเองก็ค่อนข้างที่จะฉลาด แม่อย่างเธอเลยเลือกที่จะให้พี่ชายที่เริ่มจะติดเพื่อนเรี

# หลายปีต่อมาตั้งแต่วันนั้นวันที่พลอยไพลินตัดสินใจลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดและให้โอกาสพ่อของลูก ความสัมพันธ์ของเขาและเธอก็ดีขึ้นเป็นทวีคูณ ดีจนตอนนี้เขาและเธอมีลูกด้วยกันถึงสามคน จากที่เคยทำงานหนักส่งขนมเช้าเย็นก็มีหน้าที่แค่เช้าไปตรวจงาน ตอนนี้พลอยไพลินมีร้านเบเกอรี่เป็นของตัวเอง มีกานดาเป็นผู้จัดการร้าน กานดาทำทุกอย่างแทนพลอยไพลินได้ทั้งหมดทำให้พลอยไพลินไว้ใจได้จนตัวเธอนั้นไม่ต้องเข้าร้านบ่อยก็ได้ ส่วนตัวพลอยไพลินนั้นมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยสามีอีกที ช่วยในทุกๆเรื่องที่ช่วยได้ ทั้งเรื่องงานและเรื่องผ่อนคลายอารมณ์ประธานตอนที่เครียดจากงาน หมับ! พอพูดถึงสามี เขาก็เดินเข้ามาสวมกอดเธอทันที แต่เป็นการกอดที่ทำเอาร่างบางขนลุกไปทั้งตัว ใบหน้าหล่อซุกไซร้ที่ซอกคอมือไม้ก็อยู่ไม่นิ่งลูบไล้บีบเค้นหน้าอกจนปวดหนึบ บ่งบอกว่าคนทำกำลังหมั่นเขี้ยวเมียมากๆ "วันนี้แต่งตัวสวยเกินไปแล้ว"ไม่ได้เป็นค่ะชมจนเกินไป แต่ภรรยาของเขานั้นสวยขึ้นจริงๆ คลอดลูกไม่ทันไรหุ่นก็กลับมาสวยเหมือนเดิม ทำเอาสามีอย่างเขาอยู่ไม่สุขเลย หวงเมียเด็กจนไม่อยากให้เธอออกไปพบเจอใคร "ชมแบบนี้อยากได้อะไรคะ" ใบหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มที่รู้ท

"เล่ามาเถอะ เผื่อเราจะช่วยอะไรได้ "พลอยไพลินเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เธอดูออกว่าปรีชญาทีเรื่องกังวลใจ ถ้าจะให้เดาก็คงจะเป็นเรื่องของพราวฟ้า " ฉันไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับยัยพราว แต่รู้แค่ว่าเป็นเรื่องไม่ดีแน่นอน "ปรีชญาเริ่มเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้าให้ฟังพร้อมกับความน่าจะเป็นที่เธอนึกสงสัยให้กับพลอยไพลินฟังโดยมีอัศวินยืนฟังอยู่ด้วย เขาไม่ออกความเห็นหรือตัดสินอะไรกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ถ้าพลอยไพลินขอความช่วยเหลือเขาก็พร้อมจะช่วยเธออย่างเต็มที่ " บางทีเราอาจจะคิดมากไปเอง ยัยพราวอาจจะมีงานด่วนจริงๆก็ได้ "พลอยไพลินพยายามคิดไปในทางที่ดี ที่ผ่านมาพราวฟ้าก็มีงานอยู่ตลอด ถึงจะมีข่าวเสียหายเรื่องผู้ชายบ้าง แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ข่าวลือ เธอรู้ดีว่าเพื่อนของเธอเป็นคนยังไง " ฉันก็อยากจะให้เป็นแบบนั้น ถ้าไม่ติดว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้ยินว่ายัยพราวมีปัญหากับลูกชายนักการเมือง " พราวฟ้าบอกว่าไม่อยากมาเจอบ่อยเพราะไม่อยากให้เพื่อนมีปัญหา ที่ผ่านมาใครที่สนิทและรู้จักกับพราวฟ้าเดือดร้อนแทบจะทุกคน "คงจะเป็นเหตุผลนี้สินะที่ยัยพราวไม่ค่อยมาเจอเรา ""แต่ฉันคิดว่ามีอะไรมากกว่านั้น… " ปรีชญาเองก็รู้จักเพื่อนสนิท

ทุกงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา แขกเหรื่อในงานทยอยกลับกันจนเกือบหมดแล้ว เหลือแค่คนสนิทอย่างปรเมศว์และผู้หญิงของเขาที่ยังต้องอยู่เพราะลูกชายหลับ เด็กน้อยสองคนวิ่งเล่นหยอกล้อกันจนหลับไปพร้อมกันในห้องรับแขก "นอนที่นี่ไหมลูก ตัวเล็กหลับปุ๋ยเชียว "อารีรัตน์หันไปถามพลอยไพลินกับลูกชาย ท่านอยากให้หลานชายนอนค้างที่นี้ ยังไม่อยากจะให้หลานกลับบ้าน ยิ่งเห็นหลานหลับยิ่งเอ็นดู "เมศว์ก็ด้วย นอนบ้านแม่สักคืนไหมลูก ""ว่าไง …ลองเปลี่ยนบรรยากาศก็ดีเหมือนนะ "คำพูดสองแง่สองง่ามของปรเมศว์ทำเอาอัศวินรีบหันไปมองเมียรักในทันที สายตาของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าอยากนอนที่นี่เหมือนกัน " แล้วแต่คุณเลยค่ะ" แอนนาไม่มีสิทธิ์ที่จะขัดใจพ่อของลูกอยู่แล้ว เขาถามเพื่อกลั่นแกล้งให้เธออับอายมากกว่าอยากได้ความเห็นจากเธอ ถ้าเธอปฏิเสธเขาก็แค่เอาเงินฟาดหัว เพราะเขารู้ว่าเงินสำคัญกับชีวิตเธอมาก และที่ทนอยู่แบบนี้ก็เพราะเงิน " ผมนอนที่นี่ก็ได้ครับ " สายตาของปรเมศว์ดูร้ายกาจจนแอนนาไม่อยากมอง เธอเบือนหน้าไปทางอื่นแทน ทำให้คนรอบข้างรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของทั้งสองคน "ดีเลย แล้วลูกล่ะวิน "ถามลูกชายแต่สายตากลับมองอดีตลูกสะใภ้