Novels by พาริตาParita

แอนนาเดินดูความเรียบร้อยของงานเลี้ยงตามหน้าที่ที่ได้รับความหมาย แต่นานๆที่เคยทำเรียบร้อยและผ่านไปด้วยดีตลอด เพราะเธอเป็นคนใส่ใจทุกรายละเอียดของงาน ขณะที่แอนนากำลังเดินไปเช็คไวน์ชั้นดีที่จัดเตรียมไว้เป็นของขวัญกับแขกคนสำคัญ ก็มีใครบางคนเข้ามาทักทาย " ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ?" ตึก! แค่ได้ยินเสียงแอนนาก็ตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง ถึงอย่างนั้นเธอก็สัมผัสได้ว่าคนด้านหลังกำลังเดินก้าวเข้ามาใกล้ "ไม่ได้ยินที่ถามเหรอครับ น้องแอนนา" คำถามยียวนกวนประสาทแบบนี้จะเป็นใครไปได้อีก เฮ้อ....แอนนาถอนหายใจก่อนจะหันไปมองคนตัวสูงและพยายามทำหน้าให้ปกติที่สุด ทำเหมือนว่าเขาเป็นแขกคนหนึ่งในงาน "สวัสดีค่ะ"แอนนามองปรเมศวร์ นักธุรกิจตรงไฟแรงตำแหน่งอดีตแฟนเก่าของเธอ เธอพยายามทักทายตามปกติ แล้วมองดูว่าตรงนี้มีใครอยู่บ้างตึกตักๆ หัวใจของแอนนาเต้นแรงมากเมื่อรู้ว่าตรงนี้มีแค่เธอกับเขา ไม่แปลกหรอกเพราะแขกในงานสนใจพริตตี้สาวสวยและรถคันใหม่ที่กำลังเปิดตัว แต่เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องที่เธอควรจะสนใจ เธอกลัวว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าจะเห็นความลับที่เธอเป็นบางมาตลอดมากกว่า ใช่แล้ว! ปรเมศวร์ไม่เคยรู้ว่ามีลูกชา

เวลา 16:00 น หญิงสาววิ่งวุ่นในงานเลี้ยงบริษัท แอนนาผู้ช่วยผู้จัดการที่ทำหน้าที่แทบจะทุกอย่าง เธอยอมทำหลายหน้าที่เพื่อที่จะได้เลื่อนขั้น แอนนามาทำงานได้ไม่ถึงปี แอนนาก็ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ผลงานของเธอเป็นที่ยอมรับ แต่อาจจะไม่เข้าตาของพนักงานบางคนที่ทำงานมานานกว่าเธอ "ได้เวลาไปรับลูกแล้วไม่ใช่หรอ?" มลฤดีผู้จัดการวัยสี่สิบสามบอกกับผู้ช่วยสาวที่วิ่งวุ่นจัดเตรียมงาน ทำเองคนเดียวทั้งหมด แทนที่จะใช้เพื่อนๆหรือไม่ก็ใช้ใช้เด็กฝึกงานในแผนก" งั้นแอนขอไปรับลูกก่อนนะคะ " ไม่ใช่ว่าเธอลืมลูกชาย แต่เธอเกรงใจเพื่อนร่วมงานที่จะต้องขอตัวไปรับลูกอยู่บ่อยๆ "น่าจะไปตั้งนานแล้ว ให้คนอื่นๆได้ทำบ้าง" ผู้จัดการเองก็พอจะเห็นผลงานของแอนนา มาดูมาตลอดว่าแอนนาทำเองทุกอย่าง คนอื่นๆแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย "ฝากด้วยนะคะพี่ ""ไม่ต้องเป็นห่วงน่า รีบไปรับหลานเถอะ "ท่าทางและคำพูดของผู้จัดการบ่งบอกว่าเอ็นดูสองแม่ลูกเป็นอย่างมาก ยื่นมือว่าผู้ช่วยสาวเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวก็ไม่เห็นใจ การเลี้ยงลูกคนเดียวมันไม่ง่ายเลยในยุคสมัยนี้ ค่าใช้จ่ายแต่ละอย่างแพงมาก ๆ แอนนารีบขับรถประจำตำแหน่งออกไปทันที เธอไม่ได้มีเงินม

งานวันเกิดที่เต็มไปด้วยความสุขดำเนินไปจนดึกดื่น แขกในงานและญาติพี่น้องทยอยกลับไปจนหมดเหลือแค่คนสนิท อัศวินอนุญาตให้ลูกสาวคนเล็กนอนค้างตามสัญญา แต่ต้องมีพี่สาวและพี่ชายอยู่ด้วย ทำให้บ้านหลังเล็กมีแขกเพิ่มสามคน "เอ๊ะ ! ทำไมหนูคุ้นๆกับสร้อยพี่พราว?"เซย์ญ่าเอ่ยถามด้วยความสงสัยขณะที่่ช่วยกันจัดที่นอนเพิ่มให้กับไลลา ส่วนดีลเลอร์นั้นนอนห้องพี่ชายของพราวดาว สรุปว่าลูกสาวลูกชายของเจ้านายนอนบ้านของพราวดาวทั้งหมด เป็นความยุติธรรมที่พ่อแม่ขัดไม่ได้"หนูรู้สึกคุ้นมากเลยค่ะ แต่คิดไม่ออก""เอ่อ " พราวดาวถึงกับเสียอาการยกมือขึ้นจับที่สร้อยราวกับคนมีความผิด ใบหน้าสวยแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว " นึกออกแล้ว นี่มันสร้อยพี่ดีลใช่ไหมคะ?" " อ๋อใช่ คุณดีลไม่ได้เตรียมของขวัญมา เลยให้สร้อยเป็นของขวัญวันเกิดพี่ " " ให้สร้อยเลยเหรอคะ" เซย์ญ่าที่รู้ราคาและรู้ว่าสร้อยเส้นนี้คือเส้นโปรดของพี่ชายจึงได้แต่ทำหน้าสงสัย ส่วนพราวดาวนั้นก็ได้แต่ยิ้มแก้เขินและหาเรื่องอื่นชวนคุย เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยไปมากกว่านี้ เธอจะต้องเก็บความรู้สึกที่มีต่อดีลเลอร์เอาไว้ เพราะเธอกลับเขาไม่มีอะไรที่คู่ควรกันเลย ได้เป็นเพื่อนที่คอยอยู

# อาทิตย์ต่อมา งานวันเกิดถูกจัดขึ้นภายในบ้านหลังเล็กที่แสนอบอุ่น เป็นบ้านปูนชั้นมินิมอลสไตลทันสมัยตามที่เจ้านายสาวออกแบบให้ อีกทั้งยังเป็นบ้านที่เจ้านายให้เป็นโบนัสที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี กานดาซึ้งใจกับพระคุณของเจ้านายทั้งสองเป็นอย่างมาก ตอนแรกก็ไม่อยากจะรับแต่เจ้านายก็พูดจูงใจให้นึกถึงลูกๆที่กำลังโต ให้พวกเขาอยู่อย่างสุขสบายไม่น้อยหน้าใครเถอะ กานดาจึงยอมรับไว้ แต่ขอทำงานล่วงเวลาให้ในทุกๆวัน " นี่ค่ะของขวัญของเซย์ "ทุกคนส่งของขวัญที่เตรียมมาให้กับเจ้าของวันเกิด เว้นก็แต่คยกตัวสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ด้วยท่าทางยิ่งเฉย " พี่ดีลไม่มีของขวัญให้พี่พราวเหรอคะ?" เซญ่าเป็นฝ่ายหันไปถามพี่ชายแทนพราวดาว เพราะรู้นิสัยของพราวดาวดีว่าเป็นคนขี้เกรงใจ ไม่กล้าถามแน่นอน " ลืมเอามา"" ลืมได้ยังไงคะ วันนี้วันสำคัญของพี่พราวนะคะ ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้"" ไม่เป็นไรหรอกน้องเซย์ คุณดีลก็แค่ลืม เอามาให้วันหลังก็ได้""คุณ? " คิ้วเข้มของคนที่โดนเรียกว่าคุณขมวดเข้าหากันเป็นปม ปกติเธอจะเรียกเข้าว่าดีลเฉยๆ เพราะรุ่นเดียวกัน เรียนห้องเดียวกัน เกิดอะไรขึ้นกับเธอทำไมถึงเรียกเขาแบบนี้? " เมื่อกี้่พราวเรียกพี่ดีลว

"เดี๋ยวพลอยไปคุยกับกานดาเองนะคะ ถ้าพี่ไปจะเป็นการบังคับจนเกินไป "พลอยไพลินรู้ดีว่าพนักงานทุกคนเกรงใจอัศวิน ถ้าเขาไปบอกกับกานดาจะขอให้พราวดาวมาเรียนกับน้องและเรียนกับลูกๆของเจ้านายก็คงจะไม่กล้าปฏิเสธแน่ๆ ซึ่งเธอไม่อยากจะบีบบังคับจิตใจของพนักงานมากขนาดนั้น ไม่ใช้อำนาจเจ้านายทำให้พนักงานลำบากใจ"ดีเหมือนกันครับ พี่ก็ไม่รู้จะคุยยังไง " ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักเท่าไหร่ที่จะให้พนักงานรับรู้ว่าเขาตามใจลูกจนเคยตัว อ้อนขออะไรมาพ่อก็จัดการให้หมด เดี๋ยวจะกลายเป็นประธานที่จัดการได้แค่งานบริหาร แต่จัดการลูกและครอบครัวตัวเองไม่ได้ คงจะเป็นคนที่ล้มเหลวในสายตาคนอื่นน่าดู พลอยไพลินเดินไปหากานดาที่กำลังตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนจะส่งงานต่อให้ผู้ช่วยที่เข้ากะต่อไป ร้านของพลอยไพลินเปิดทำงานยี่สิบชั่วโมง เป็นความคิดของอัศวินที่ไม่อยากให้พนักงานต้องไปหางานพิเศษเพิ่ม เปิดโอกาสให้คนขยันได้ทำงานอย่างเต็มที่ "ตอนนี้พราวดาวได้เรียนพิเศษที่ไหนไหม" "ตอนนี้ยังไม่ได้เรียนค่ะ " ที่ยังไม่ได้ให้เรียนเพราะรายจ่ายที่บ้านค่อยข้างเยอะ พราวดาวเองก็ค่อนข้างที่จะฉลาด แม่อย่างเธอเลยเลือกที่จะให้พี่ชายที่เริ่มจะติดเพื่อนเรี

# หลายปีต่อมาตั้งแต่วันนั้นวันที่พลอยไพลินตัดสินใจลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดและให้โอกาสพ่อของลูก ความสัมพันธ์ของเขาและเธอก็ดีขึ้นเป็นทวีคูณ ดีจนตอนนี้เขาและเธอมีลูกด้วยกันถึงสามคน จากที่เคยทำงานหนักส่งขนมเช้าเย็นก็มีหน้าที่แค่เช้าไปตรวจงาน ตอนนี้พลอยไพลินมีร้านเบเกอรี่เป็นของตัวเอง มีกานดาเป็นผู้จัดการร้าน กานดาทำทุกอย่างแทนพลอยไพลินได้ทั้งหมดทำให้พลอยไพลินไว้ใจได้จนตัวเธอนั้นไม่ต้องเข้าร้านบ่อยก็ได้ ส่วนตัวพลอยไพลินนั้นมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยสามีอีกที ช่วยในทุกๆเรื่องที่ช่วยได้ ทั้งเรื่องงานและเรื่องผ่อนคลายอารมณ์ประธานตอนที่เครียดจากงาน หมับ! พอพูดถึงสามี เขาก็เดินเข้ามาสวมกอดเธอทันที แต่เป็นการกอดที่ทำเอาร่างบางขนลุกไปทั้งตัว ใบหน้าหล่อซุกไซร้ที่ซอกคอมือไม้ก็อยู่ไม่นิ่งลูบไล้บีบเค้นหน้าอกจนปวดหนึบ บ่งบอกว่าคนทำกำลังหมั่นเขี้ยวเมียมากๆ "วันนี้แต่งตัวสวยเกินไปแล้ว"ไม่ได้เป็นค่ะชมจนเกินไป แต่ภรรยาของเขานั้นสวยขึ้นจริงๆ คลอดลูกไม่ทันไรหุ่นก็กลับมาสวยเหมือนเดิม ทำเอาสามีอย่างเขาอยู่ไม่สุขเลย หวงเมียเด็กจนไม่อยากให้เธอออกไปพบเจอใคร "ชมแบบนี้อยากได้อะไรคะ" ใบหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มที่รู้ท

คาร์ลอสเปลี่ยนตำแหน่งมาเป็นคนขับและเหยียบคันเร่งมุ่งตรงกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลใหญ่อย่างรีบร้อน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตัวโชกไปด้วยเลือดสดสีแดงฉานที่ไหลซึมออกจากบาดแผลบริเวณหัวไหล่ขวาของเจ้านาย น่าแปลกมากที่กระสุนถูกยิงเข้าที่หัวไหล่แต่กลับทำให้นายท่านอาการสาหัสได้ขนาดนี้ ยังไม่รู้สาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่เพียงว่าต้องรีบส่งเจ้านายไปถึงมือหมอโดยเร็ว "ฮึก...พี่ราม ไลขอโทษ... ไลไม่ได้ตั้งใจ ไลไม่คิดว่าพวกมันจะรู้ว่าเราอยู่ที่นั่น ฮือ..."ไลลาที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน ร่างกายสั่นเทาด้วยความขวัญเสีย มือบางพยายามถือผ้าเช็ดหน้าซับเลือดให้เขาด้วยท่าทีลนลาน รังสิมันต์กัดฟันข่มความเจ็บปวด พลางใช้มือซ้ายที่เหลืออยู่เอื้อมไปกุมมือเธอไว้เบาๆ "พี่ไม่เป็นไร แค่นี้ไกลหัวใจ" ปากบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่อาการเหมือนจะหมดสติอยู่ตลอด เขาผ่านการโดนยิงมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้รู้สึกจะรุนแรงกว่าทุกครั้ง ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงผู้หญิงข้างๆเป็นอย่างมาก เพราะเป้าหมายของพวกมันคือเธอ ไม่ใช่เขา!ทันทีที่รถหรูจอดเทียบจอดหน้าประตูคฤหาสน์ การ์ดนับสิบชีวิตต่างวิ่งเข้ามากระจายกำลังรักษาความปลอดภัย และ

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์แผดร้องลั่นถนนยามค่ำคืน รังสิมันต์กดคันเร่งจมมิดเหยียบทะยานมุ่งหน้าสู่คอนโดหรูใจกลางเมือง หัวใจของชายหนุ่มบีบรัดแน่นด้วยความร้อนรุ่มและรู้สึกผิด ภาพพราวฟ้าถูกลบออกจากหัวอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงภาพน้ำตาของไลลา ผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ ทันทีที่คีย์การ์ดแตะประตูห้องเพนท์เฮาส์เปิดออก ความเงียบสงบภายในห้องกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันหนักอึ้ง ไลลานั่งร้องไห้อยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ดวงตาคู่สวยบวมแดง ร่างบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร รังสิมันต์ไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ มือหนากุมมือบางที่เย็นเฉียบไว้แน่น"ไลฟังพี่นะ เรื่องเมื่อครู่พี่แค่ต้องการแกล้งยายดารานั่นให้กลัวจนถอนหมั้นไปเอง พี่ไม่ได้คิดจะยุ่งเกี่ยวกับเธอจริงๆ""พี่รามคิดว่าไลเป็นคนโง่เหรอคะ? ในสายตาพี่ ไลคงจะโง่มากใช่ไหมคะ" ไลลาสะบัดมือออกอย่างรุนแรง น้ำตาไหลรินเปรอะแก้มเนียน เธอร้องไห้ฟูมฟายเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายแพ้น้ำตาผู้หญิง สิ่งเดียวที่ทำให้ผู้ชายเข้มแข็งคนนี้แตกสลายได้คือน้ำตาของเธอ "คำพูดประจานกลางโต๊ะอาหารขนาดนั้น ถ้าคุณแม่ไม่โทรมาบอก ไลคงไม่รู้ว่าพี่เปลี่ยนกฏการทำเด็กใหม่ พี่อยากน

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสงบลงฉับพลัน มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ ที่พราวฟ้าพยายามกลบความตื่นตระหนก สายตาคมกริบของรังสิมันต์ยังคงจับจ้องที่ใบหน้าหวานไม่ลดละ รอยยิ้มหยันจุดขึ้นตรงมุมปากเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย สายตาของเขาบ่งบอกว่าเขาคิดร้ายกับเธอตลอดเวลา"คนจะแต่งงานกันอยู่แล้ว ลองขึ้นเตียงกันก่อนสักรอบ ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร" ประโยคที่พูดออกมาแต่ละอย่าง ทำเอาคนแก่ที่ฟังหัวใจจะวาย ปู่ย่ากุมขมับกับหลายชาย"หนูพราว... ไม่ต้องไปฟังตารามเขานะลูก ตารามแค่ชอบแกล้ง" ผู้เป็นย่าเอ่ยปรามเสียงเข้ม พยายามคลายความอึดอัดให้ฝั่งครอบครัวของหญิงสาว หลานชายตัวดีพูดอะไรไม่เห็นหัวผู้ใหญ่เลย "ตรงไหนที่บอกว่ามีแกล้งครับ ผมแค่อยากจะ 'สร้างความคุ้นเคย' ให้เร็วที่สุด ตามที่คุณปู่ต้องการก็เท่านั้นเอง" รังสิมันต์รวบช้อนส้อมลงบนจานก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างอันสมบูรณ์แบบในชุดเชิ๊ตดำพับแขนยังคงความดูน่าเกรงขาม "อิ่มแล้วใช่ไหมครับ... คุณว่าที่ภรรยา"พราวฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูง ดวงตาคู่สวยฉายแววไหววูบเล็กน้อยก่อนจะปรับให้เรียบตึง เขาคิดอะไรถึงได้พูดกับเธอแบบนี้ ท่าทางแบบนี้คงจะหาเรื่องแกล้งอะไรเธออีกใช

# เวลา 20:00 น. 'นับจากวันนี้แกจะต้องหาเวลามาอยู่กับว่าที่ภรรยา นี่คือคำสั่ง! ' คำสั่งของคนบอกยังคงติดอยู่ในโซนประสาทและทำให้เขาหงุดหงิดเป็นอย่างมาก คุณปู่ไม่เพียงแต่ใช้อำนาจบีบบังคับให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านเลือก แต่ท่านยังบงการให้เขาใช้ชีวิตร่วมกับเธออยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าท่านกำลังกีดกันเขาจากใครบางคนอยู่ แน่นอนว่าเขาจะไม่มีวันให้ท่านได้เลยว่าเขาคบกับไลลา นอกจากศัตรูที่รายล้อมอยู่รอบกายแล้ว เขาต้องปกป้องไลลาจากครอบครัวของตัวเองอีกด้วย หึ! รังสิมันต์ที่ทำอะไรไม่ได้มากในตอนนี้จึงได้แค่เดินออกมาดูบุหรี่และต่อสายหาไลลาผู้หญิงที่น่าจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบนี้ ( ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่ทานข้าวกับครอบครัวก่อนก็ได้ ทานเสร็จค่อยกลับมาหาไล) และเธอก็เข้าใจเขาจริงๆ เธอคือคนเดียวที่ทำให้เขายิ้มได้มีเวลาที่ต้องเจอกับเรื่องแย่ๆ ไม่ว่าเขาจะเหนื่อยจากงานหรือมีปัญหาเรื่องอะไรเธอก็จะช่วยทำให้เขาผ่อนคลายได้เสมอ เธอใช้ความเข้าใจและร่างกายผ่อนคลายให้เขามาตลอดหลายปี ( จริงๆคุณแม่บอกให้ไลไปงานเลี้ยงตอนรับภรรยาของพี่ด้วย ) " มาสิ จะได้เห็นว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรกับผู้ห

" เจอตัวหรือยัง?" รังสิมันต์ที่ยืนดูดบุหรี่อยู่ข้างรถได้เอ่ยถามคนสนิทอย่างหัวเสีย หลังจากตามหาหลายชั่วโมง หากเรื่องไปถึงหูคนของปู่คงจะเกิดเรื่องแน่ๆ เขาคิดภาพออกเลยว่าท่านจะพูดว่ายังไง 'แค่ผู้หญิงคนเดียวยังดูแลไม่ได้ แล้วจะไว้ใจให้ดูแลอะไรได้' ประโยคคลาสสิคที่ใช้พูดเมื่อหลานชายอย่างเขาทำพลาดไป เขาได้ยินมาจนชิน หากไม่ติดว่าปู่กำลังป่วยอยู่ เขาจะไม่สนใจประโยคนั้นเลย "ยังไม่เจอครับ ผมให้คนของเราตรวจสอบบริเวณร้านและพื้นที่ใกล้เคียงหมดแล้ว " น่าแปลกมากที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยทั้งที่มีลูกน้องมาเฟียเฝ้าอยู่ตั้งหลายคน และคนของพวกเขาก็ยืนไม่รู้เรื่องอยู่หน้าร้าน ไม่รู้แม้กระทั่งว่าพราวฟ้าออกไปตอนไหน "ในร้านมีใครน่าสงสัยไหม? " " ไม่มีครับ คนเข้าออกที่ร้านส่วนมากจะเป็นผู้หญิง มีสาวLGBT อยู่ไม่กี่คน" รังสิมันต์เริ่มหัวเสีย เขาไม่ได้ห่วงเธอหรอกนะ แต่เรารู้สึกเสียดายเวลาอันมีค่าของตัวเอง เวลาที่เขาควรจะได้อยู่กับคนรัก แต่กลับต้องมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้ " บ้านเพื่อนล่ะ" "คุณพราวฟ้าไม่มีเพื่อนสนิทที่ไหนครับ" ไม่ใช่ว่าไม่มีเพื่อน แต่พราวฟ้าตั้งใจจะปิดเรื่องส่วนตัวมาตลอด ย

ถ้าได้ทำกับคนรักงั้นเหรอ ? รังสิมันต์นิ่งงันไป เขาเองก็รู้สึกแบบนั้น เขาอยากจะมีลูกมีครอบครัวกับไลลาคนที่เขารัก ไม่ใช่เธอคนนี้ที่ผู้ใหญ่หาให้ ไม่ว่าท่านจะหาผู้หญิงที่สวยสักแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ หัวใจของเขามีเพียงแค่ไลลา "ไปที่ร้านหรือไปรับคุณไลลาก่อนครับ?" คนสนิทถามเจ้านายหลังจากที่ขับรถออกมาได้สักพัก เป็นการเอ่ยถามที่มีความเกรงใจอยู่ในนั้น คงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆหากให้วพราวฟ้ารู้ว่าไลลาเป็นใคร พวกเขามีหน้าที่ทำตามคำสั่งของเจ้านายเพียงเท่านั้น "ไปร้าน" พอได้ยินคำตอบของเจ้านายอหนุ่มทุกคนก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา อย่างน้อยเจ้านายก็ให้เกียรติภรรยาไม่พาผู้หญิงของตนไปด้วยให้เสียน้ำใจ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาคิดผิด ทันทีที่รถจอดสนิทรังสิมันต์ก็หันไปบอกกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยท่าทางเย็นชา ไม่ได้มีท่าทางเห็นใจแต่อย่างใด "ลงไป ! " นอกจากจะไม่แคร์ความรู้สึกของว่าที่ภรรยาแล้ว เขายังรีบไปหาผู้หญิงอีกคนอีกด้วย เป็นการกระทำที่ทำเอาคนรอบข้างเห็นใจพราวฟ้าขึ้นมาในทันที ดาราเบอร์ต้นที่สวยเรากำลังฟ้ากำลังถูกไล่ลงจากรถเหมือนหมูเหมือนหมา "อะ..อะไรนะคะ? " พราวฟ้าแทบจะไม่เชื่อสายตากับสิ่