6|อารมณ์ค้าง

" ไปที่ไหนครับ"

สิงหาเอ่ยถามหลังจากที่พาเจ้านายไปรับตัวของไลลาออกมาจากคอนโดหรูที่เป็นของตระกูลเมอร์ริช โชคดีที่ไลลาลงมารอที่หน้าคอนโดจึงไม่เกิดการปะทะขึ้น ไลลาที่รู้นิสัยของผู้นำมาเฟียดีจึงอ้อนให้รังสิมันต์พาออกมาเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่อง

" ไลไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ ถ้ากลับไปตอนนี้ คุณแม่ต้องตีไลแน่ๆ "

ไลลาถูกทำโทษด้วยการตีมาตั้งแต่เด็ก จึงทำให้เธอกลัวลีน่าและอยู่ในกรอบมาตลอด เป็นกรอบที่ลีน่าเป็นคนวางแผนและจัดการทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น ตั้งแต่วันที่รับไลลามาเลี้ยงแล้ว แผนการอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครคาดคิด กำลังจะเกิดขึ้นกับตระกูล

" ไปเพ้นเฮ้าส์ "

สิ้นคำสั่งที่ดุดันรถของรังสิมันต์ก็ขับตรงไปยังที่พักที่เขาซื้อไว้เสพสุขกับไลลา พื้นที่ที่ไลลาชอบและหวังจะสร้างครอบครัวด้วยกัน พวกเขามีความคิดที่อยากจะใช้ชีวิตร่วมกันตั้งแต่วันที่ไลลารู้ว่ารังสิมันต์จะขึ้นเป็นผู้นำมาเฟีย ได้ถูกลีน่าผู้เป็นแม่บอกมาตลอดว่าไลลาจะต้องเป็นเจ้าสาวของเราสิมันในอนาคตให้ได้ ไม่ใช่เพื่อแม่ แต่เพื่อยกระดับของตัวไลลาเอง ในวันที่ไม่มีแม่ ไลลาก็จะยังมีผู้ชายที่รักอยู่เคียงข้างและอำนาจบารมีอยู่ในมือ

ไลลาเข้าใจแบบนั้นมาโดยตลอด..จนกระทั่งวันที่รู้ว่าผู้ชายที่เธอรักจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น และเธอมีสิทธิ์เป็นได้แค่น้องสาวของเขา ความกลัวเกิดขึ้นมาภายในจิตใจ จนเธอต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขารักเธอแต่เพียงผู้เดียวตามคำสัญญาที่เคยให้มาต่อกัน ฉันบางครั้งเธออาจจะเผลอทำตัวงี่เง่าไปบ้าง และตัดสินใจอะไรผิดพลาดไป อย่างเช่นเมื่อคืนนี้...ที่เธอยอมไปกับผู้ชายคนอื่นเพื่อประชดเขา

" พี่โกรธไลเหรอคะ?"

ไลลาถามเสียงเศร้าเมื่อรังสิมันต์เอาแต่เงียบ และไม่แตะต้องตัวเธอเหมือนที่ผ่านมา ปกติเขาจะกอดจะหอมเธออยู่ตลอด เขาติดสกิลชิปเธอราวกับของสำคัญที่ขาดไม่ได้ แตกต่างจากตอนนี้ที่เขาเอาแต่นิ่ง แล้วยังมีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงติดตัวเขามาด้วย

" พี่ควรจะโกรธไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเราตกลงกันแล้ว"

รังสิมันต์ตอบเสียงเข้มแสดงท่าทางประชดประชันออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาตกลงกับเธอไว้แล้วว่าจะแต่งงานแค่ในนาม เธอยังเป็นเมียตัวจริงของเขา ห้ามยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนไหนโดยเด็ดขาด แต่เมื่อคืนนี้เธอกลับไปกับผู้ชายอีกคน

"ไลขอโทษค่ะ ไลอ่อนแอเอง ไลกลัวว่าพี่จะทิ้งไลไปอยู่กับภรรยา ไลกลัวว่าไลจะไม่เหลือใคร ไลก็เลยไปกับ...."

หมับ!

ร่างบางถูกฉุดรั้งเข้าไปในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว เป็นความดุดันที่อบอุ่นแตกต่างจากที่เขาทำกับพราวฟ้า มือหนาค่อยๆลูบแผ่นหลังของคนรักอย่างอ่อนโยน เขารู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไร เธอจะบอกว่าไปกับคนอื่นเพื่อประชดเขา

"อย่าทำแบบนี้อีกนะ ไม่มีใครรักไลเท่าพี่อีกแล้ว"

เขาพูดออกมาจากใจจริง บนโลกนี้ไม่มีใครรักเธอเท่าเขาอยู่แล้ว แม้กระทั่งพ่อแม่แท้ๆของตัวเองทิ้งเธอไปตั้งแต่แรกเกิด นับประสาอะไรกับแม่บุญธรรมที่เลี้ยงดูเธอมาเพื่อเป็นของประดับบารมี คิดว่าเขาไม่รู้หรือไงว่าลีน่าพยายามที่จะใช้ไลลาเป็นการต่อรองกับเขา ที่เขายอมเพราะเขารักไลลาไม่อยากปกป้องเธอจากคนเห็นแก่ตัว เขากำลังคิดหาวิธีที่ดีที่สุดสำหรับรักเขาและเธอ ไม่ให้เธอหลบซ่อนอยู่แบบนี้

" ไลก็รักพี่ รักมากจนกลัวว่าพี่จะทิ้งไล"

" พี่บอกแล้วไงว่าพี่รักไล พี่ไม่มีวันทิ้งไล"

"ไลกลัวค่ะ ไลไม่มีอะไรสู้พราวฟ้าว่าที่ภรรยาของพี่ได้เลย ถ้าวันหนึ่งพี่หลงเสน่ห์เธอขึ้นมา ไลจะอยู่ยังไง อีก! " ไลลาร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น น้ำตาของเธอทำเอาหัวใจแกร่งสั่นไหว ถ้าเจ็บปวดแค่ไหน เขาเจ็บปวดมากกว่าเธอเป็นพันเท่า เจ็บหัวใจที่ไม่สามารถทำอะไรเพื่อคนที่รักได้เลย

" ไม่มีวันนั้นแน่นอน เชื่อใจพี่นะ"

เขาได้แต่ยืนยันคำเดิมว่าสิ่งที่เธอคิดไม่มีวันเกิดขึ้น พิสูจน์ได้จากที่เขาสามารถทิ้งผู้หญิงคนนั้นมาอย่างไม่ลังเล ความบริสุทธิ์ของเธอไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหว ไม่ว่าจะมีพราวฟ้าอีกสักกี่คน ก็ไม่สู้ไลลาเพียงคนเดียว

"คืนนี้อยู่กับพี่นะครับ" มือหนาเริ่มจะลูบไล้ร่างสวย อารมณ์ที่ยังค้างคาอยากที่จะปลดปล่อย

" ไลยังไปนอนบ้านพี่ได้เหรอคะ"

ไลลาเอ่ยถามเสียงสั่นราวกับกลัวว่าจะเสียคนรักไป เห็นอย่างนั้นรังสิมันต์ก็ยิ่งใจอ่อน

" ได้ทุกเมื่อ บ้านหลังนั้นเป็นของไล "

" ไลรักพี่นะคะ" สิ้นประโยคบอกรัก แขนเรียวก็ยกขึ้นไปโอบคอแกร่งรี้งใบหน้าหล่อลงมาจูบอย่างดูดดื่ม คนที่อารมณ์พลุกพล่านก็ตอบสนองอย่างไม่ลังเล

แต่อยู่ๆเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้

" มันได้ทำอะไรไหม?"

"ไม่ค่ะ ไลออกมาก่อน ถ้าพี่ไม่เชื่อ พี่ก็ลองพิสูจน์ดูสิคะ"

มือเรียวนำทางจับมือของเขาไปสัมผัสกับเนินเนื้อสาวอย่างไม่เขินอาย ต่างจากที่หน้าและลุคสาวเรียบร้อย แน่นอนว่าเรื่องบนเตียงของไลลานั้นถึงใจจนรังสิมันต์เองก็ติดใจ เขาและเธอเข้ากันได้ดีจนเขาไม่สามารถปล่อยเธอไปได้

" อ๊ะ!..... " ไลลาส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างไม่อาย เธอแหกขาออกกว้างให้นิ้วยาวเข้าออกในร่องรักที่เยิ้มน้ำได้อย่างถึงใจ อารมณ์ของเธอก็ค้างคามาจากผู้ชายตายด้านก่อนหน้า

ที่ไม่ได้มีอะไรกันกับผู้ชายคนก่อนหน้า เพราะเขาไม่ทำอะไรเธอ เขาบอกเธอตามตรงว่าเขามีคนที่รักอยู่แล้วไม่ได้อยากจะแต่งงานกับเธอ ที่มาออกเดทเพราะมาตามคำสั่งของพ่อแม่เพียงเท่านั้น และมาเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ คำว่าผลประโยชน์ทางธุรกิจทำให้ไลลาหมดอารมณ์และรีบลงมาทันที เธอจะหนีไม่พ้นคำว่าธุรกิจเลยหรือไง ไม่ว่าจะผ่านไปทางไหนก็เจอแต่ผลประโยชน์ทางธุรกิจ

และผู้ชายที่จะตอบสนองความต้องการให้เธอได้อย่างถึงใจ คงจะไม่พ้นรังสิมันต์ ผู้ชายรักเธอมากกว่าใครบนโลกใบนี้ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรเขาก็ยอมเชื่อฟังและทำตามที่เธอบอก เธอจะไม่มีวันยอมให้ผู้ชายคนนี้ไปตกอยู่ใต้อำนาจของผู้หญิงคนอื่นโดยเด็ดขาด

>>> อีกด้าน

พราวฟ้ารีบเข้าห้องน้ำจัดการชำระร่างกายตัวเองทันทีที่มาถึงที่พัก เป็นเรือนเล็กที่อยู่ในบริเวณคฤหาสน์เวสล์ตัน คุณย่าเคทเธอลีนตั้งใจจะให้หลานสะใภ้อยู่ในสายตา เพราะข้อตกลงที่คุนกันไว้ คือพราวฟ้าต้องอุ้มท้องลูกชายให้รังสิมันต์โดยใช้เทคนิคทางการแพทย์ คุณย่าจะดูแลและจัดการเรื่องทุกอย่างเอง รวมถึงเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นกับครอบครัวของพราวฟ้าด้วย

เจ็บชะมัด!

พราวฟ้าบ่นอุบอิบหลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเรียบง่ายแต่ดูสง่างาม เป็นความสวยที่ปกติของพราวฟ้า จะผิดปกติก็ตรงท่าเดินนี่แหละที่ดูติดขัด

" พี่เป็นอะไรคะ ประจำเดือนมาเหรอ?"

พลอยขวัญมองพี่สาวที่ทำตัวแปลกๆ ใบหน้าไม่สู้ดีนักแะ เอาแต่มองตรงกลางลำตัว

" น่าจะใช่นะ " พราวฟ้าตอบไปด้วยท่าทางเลิ่กลัก เธอคืดว่าน้องสาวจะนอนแล้วซะอีก

" มีผ้าอนามัยหรือยังคะ พลอยมีติดกระเป๋ามาด้วย เดี๋ยวพลอยไปเอามาให้ค่ะ"

" มีแล้วๆ ขอบใจนะ"

" ค่ะ"

" พ่อกับแม่ล่ะ นอนแล้วเหรอ"

" ใช่ค่ะ ท่านคงจะเพลียหรือไม่ก็สบายใจขึ้น พลอยไม่เห็นพ่อกัยแม่นอนเต็มอิ่มมานานแล้วค่ะ"

พลอยขวัญทำหน้าเศร้าอีกครั้ง เพราะตัวเธอคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ถ้าเธอไม่อ่อนต่อโลกก็คงไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้้ พี่สาวก็จะมีอนาคตสดใสดังไปไกลทั่วโลก เธอมันตัวซวยของครอบครัวจริงๆ

" หยุดคิดเลยนะ พี่รู้ว่าพลอยกำลังคิดอะไรลบๆอยู่ "

พราวฟ้าแกล้งทำหน้าดุ แล้วเข้าไปจับมือย้องสาวให้กำลังใจ

" พี่เต็มใจทำเพื่อครอบครัว และพี่เชื่อว่าพ่อแม่ก็เต็มใจทำเพื่อพลอย อย่าให้ความพยายามของพี่เสียเปล่า เข้มแข็งนะ เราจะผ่านไปด้วยกัน"

"ค่ะพี่ พลอยรักพี่นะคะ"

พราวฟ้าที่ร่างกายยังบอบช้ำ สภาพกจิตใจก็ย่ำแย่ ยังมีแรงกอดปลอบใจน้องสาว เธอต้องเข้มแข็งเพื่อครอบครัว ไม่ว่าจะเจออะไรก็ไม่กลัว เว้นแต่คนบ้าอำนาจชอบใช้กำลังคนนั้น คนบ้าไร้เหตุแบบนั้นต้องอยู่ห่างๆไว้

" จะไปไหนเหรอครับ?"

"ไปเดินเล่น ต้องขออนุญาตเหรอ? "

"เปล่าครับ ผมแค่ถาม เพื่อรายงานนายท่าน" คาลอสตอบตามตรง เขาไม่ได้เก่งเจรจาหรือใช้คำพูดที่ลื่นหูเหมือนสิงหา

" เดินในบริเวณบ้านได้ไหม?"

"ได้ครับ"

จะบ้า! นี่ฉันเป็นนักโทษหรือว่าที่เมียมาเฟียเนี่ย พราวฟ้าหันหลังเดินออกไปยังสวนหน้าบ้าน เธอแค่อยากสูดเอาอากาศบริเวณหน่อย ขอนั่งคิดอะไรเพลินเพื่อเตรียมตัวเตรียมใจรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้