เข้าสู่ระบบ# วันต่อมา
พราวฟ้าสูดลมหายใจลึกๆก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องไปพบกับย่าแคทเธอลีน เธอรู้ว่าการพบกับรังสิมันต์ในวันนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และเธอจำเป็นต้องแสดงความกล้าหาญเพื่อเผชิญหน้ากับเขา ถึงแม้ว่าภาพอันน่ากลัวในนั้นวานยังคงฉายวนซ้ำๆอยู่ในหัวก็ตาม ตึก! ตึก! ตึก! เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบไปตามทางเดินยาวที่ทอดไปยังห้องประชุมใหญ่ สิ้นสุดทางเดินจะเป็นห้องทำงานประจำตัวของผู้นำคนปัจจุบันอย่างรังสิมันต์ พราวหน้ารู้สึกประหม่าเมื่อทางเดินในคฤหาสน์ใหญ่ช่างดูเงียบสงัด ผนังสีเข้มและแสงไฟสลัวทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน่ากลัวโดยไม่ต้องมีคำบรรยายเพิ่มเติม หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกก้าวที่เข้าใกล้ประตูบานใหญ่ที่ไม่รู้ว่ามีใครรออยู่ในนั้นบ้าง เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นคือรังสิมันต์กำลังคุยงานกับชายอีกคนที่ดูเหมือนจะเป็นลูกน้องคนสนิทโดยข้างกายมีพ่อและปู่ของเขา ท่าทางดูตรึงเครียดมากจนเธอไม่กล้าจะเดินเสียงดัง " ไว้จัดการทีหลัง" เสียงพูดคุยของพวกเขาเงียบลงทันทีเมื่อพราวฟ้าก้าวเข้ามาในห้อง รังสิมันต์มองมายังร่างบาง ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องเธอด้วยสายตาที่นิ่งและน่ากลัวจนเธอรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงแค่สายตานั้นก็ทำให้เธอรู้สึกถึงอำนาจและความเย็นชาในตัวเขา ความดุดันและเหตุการณ์บนรถทำให้เธอรู้สึกขนลุก ภาพความใหญ่โตตรงส่วนนั้นของเขายิ่งปรากฏขึ้นมายังห้ามไม่ได้ จะกลายเป็นคนลามกที่กำลังคิดถึงสิ่งที่ไม่ควรคิด ในเวลาที่กำลังจะคุยเรื่องสำคัญ พราวฟ้าพยายามสลัดความคิดออกจากหัวไม่ให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้ว่าเธอกำลังคิดถึงส่วนนั้นของเขา " มานั่งนี่สิ" คุณย่าแคทเธอรีนเห็นฝ่ายเรียกว่าที่หลานสะใภ้เข้ามาหา ท่านถูกชะตากับผู้หญิงที่กล้าเสียสละตัวเองเพื่อครอบครัว ทั้งๆที่ตัวเองสามารถเอาตัวรอดได้ จะมีกี่คนที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อครอบครัว การขึ้นเป็นดาราเบอร์ต้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่พราวฟ้าเลือกทิ้งทุกอย่างแทบจะทันทีที่รู้ว่าครอบครัวกำลังประสบปัญหา " สวัสดีค่ะ" พราวฟ้ายกมือไหว้ทุกคนตามมารยาทและนั่งลงยังที่ว่างที่เตรียมไว้ แน่นอนว่าข้างกายเธอจะต้องเป็นที่ของรังสิมันต์ ตอนนี้เขายังคงยืนคุยกับพ่อของเขาอยู่ เป็นการคุยที่ดูเคร่งเครียดไม่ใช่น้อย ดูจากใบหน้าที่เอาแต่ขมวดคิ้วเป็นปม " ตัวจริงสวยกว่าในจออีกนะจ๊ะ " เป็นคำชมจากอรอุมาภรรยาคนที่สองของริคาร์โด้ วันนี้หล่อนตั้งจะมาตีสนิทกับพราวฟ้าว่าที่ภรรยาของผู้นำอย่างรังสิมันต์ ถึงแม้ว่าข้อตกลงจะไม่ได้จดทะเบียนกัน แต่พราวฟ้าก็มีสิทธิ์ในหลายๆอย่าง รวมถึงเงินก้อนโตที่จะได้แบบรายเดือน ไม่รวมจำนวนเงินและทรัพย์สมบัติมหาศาลที่เธอจะได้รับในตอนที่ตั้งท้องลูกคนแรก " ขอบคุณค่ะ" พราวฟ้ายิ้มเล็กน้อยเพราะเคยชินกับคำชมที่ไม่จริงใจเหล่านี้ เธอพอจะดูออกว่าใครชมจากใจหรือใครหวังผล "รอพ่อแม่หนูมาก่อนก็แล้วกัน จะได้คุยเรื่องฤกษ์แต่งงาน" " ได้ค่ะ" พราวฟ้าตอบเพียงแค่นั้นทั้งๆที่ในใจอยากจะบอกไปว่า ฤกษ์แต่งงานไม่ได้สำคัญอะไร เพราะยังไงก็ต้องหย่า แต่จะเรียกว่าหย่าได้ไหมนะ ในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน แต่จะจดทะเบียนหรือไม่จด เธอก็ไม่ได้สนใจหรอกนะ ทรัพย์สมบัติที่เขามีเธอก็ไม่ได้สนใจ เธอสนใจแค่อำนาจบารมีที่เขามีก็เท่านั้น เธออยากใช้อำนาจของเขาในการจัดการพวกสาระเลวนั่น พวกนักการเมืองที่ชอบทำตัวอยู่เหนือกฎหมาย จะต้องเจอคนที่เหนือกฎหมายกว่า " หนูอยากได้อะไรเพิ่มหรืออยากจัดงานแบบไหน บอกได้เลยนะ" ท่านหมายถึงตรีมงานแต่งเหรอ หรือเธอต้องทำอะไร? พราวฟ้าที่กำลังคิดเรื่องแก้แค้น จำเป็นต้องพักเรื่องงานไว้ก่อน แล้วมาสนใจเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นเร็วๆนี้ พรึ่บ! พราวฟ้าที่กำลังคิดหาคำตอบกับคำถามก่อนหน้านี้ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อร่างสูงเดินมานั่งข้างอย่างหัวเสีย ทั้งท่าทางและน้ำเสียงของเขาบ่งบอกว่าเขากำลังหงุดหงิด ผู้ชายอะไรหงุดหงิดได้ตลอดเวลา หรือการทำหน้าหงุดหงิดเป็นคาแรคเตอร์ประจำตัวของเขา ตอนมีความสุขเขาทำหน้ายังไงกัน? " มีอะไรรีบคุยเถอะครับ ผมมีงานต้องทำ" ทั้งคำพูดและการกระทำของรังสิมันต์ดูขวางหูขวางตาสำหรับคนแก่ไปหมด ท่านอุตส่าห์หาเมียที่เพียบพร้อมให้ แต่ดูไอ้หลานตัวดีทันทำสิ เมื่อคืนก็ทีนึงแล้ว ทิ้งว่าที่ภรรยาให้อยู่คนเดียวแล้วไปเสพสุขกับคนต้องห้าม ตอนนี้ยังจะหนีไปอีก คิดว่าคนอาบน้ำร้อนมาก่อนไม่รู้หรือไงว่าในหัวหลานชายกำลังคิดจะทำอะไร หากคิดจะสละตำแหน่งได้หนีไปอยู่กับผู้หญิงแบบนั้น ท่านบอกได้เลยว่า..หลานชายตัวดีกำลังคิดผิด! " มีงานอะไรสำคัญไปกว่าเรื่องแต่งงานงั้นเหรอ?" น้ำเสียงอันทรงพลังของปู่ไม่ได้ทำให้หลานชายตัวดีกลัวได้เลย หลานที่ถอดแบบมาจากปู่อย่างร้อยเปอร์เซนต์มีหรือจะยอมง่ายๆ " ถ้าจะหาฤกษ์แต่งงาน ผมคิดว่าไร้สาระ " สายตาคมมองไปยังร่างบางที่เอาแต่เงียบ คงจะอยากแต่งกับเขามากสินะ ถึงยังอยู่ที่นี่ ทั้งๆที่โดนเขากระทำขนาดนั้น หรือจริงๆแล้วก็อยากโดนเอา จะได้เป็นภรรยาของเขาอย่างเต็มตัว หึ! ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจเหมือนที่ไลลาบอกจริงๆ ผู้หญิงดีๆที่ไหนจะยอมอุ้มท้องให้ผู้ชายที่ไม่ใช่สามี ยอมทำตามข้อตกลงแบบง่ายได้เพื่อเงิน เรื่องความปลอดภัยของครอบครัวคงจะเป็นข้ออ้างและมารยาของเธอสินะ จุดประสงค์จริงๆของครอบครัวเธอก็คงอยากจะให้ลูกสาวมาจับผู้ชายรวยๆ " หาฤกษ์ดีแค่ไหน ก็ต้องหย่าอยู่ดี " " หย่าได้ยังไง ในเมื่อไม่ได้จดทะเบียนกัน" เป็นลีน่าที่พูดขึ้นมา หล่อนมาทันประเด็นสำคัญพอดี ถ้าไม่ติดว่าไปจัดการนังลูกไม่รักดี จะมาเร็วกว่านี้ แผนการที่วางไว้เสียหายเพราะนังลูกไม่รักดีคนนี้หลายครั้งแล้ว ถ้าครั้งนี้ทำให้สำเร็จอีกละก็ จะส่งขายให้มาเฟียเถื่อนให้จบๆไป "งั้นก็แต่งงานวันนี้เลยไหม ถ้าแกไม่ติดเรื่องฤกษ์แต่งงาน" ใครไม่ตกใจ แต่พราวฟ้าตกใจ เธอรู้สึกเหมือนนั่งอยู่กลางสมรภูมิรบที่มีแต่ผู้บ้าอำนาจ เธอมองไปรอบห้องที่มีคนอยู่มากมาย แต่ทุกคนกลับนิ่งมาก " รอพ่อแม่หนูพราวฟ้าก่อนดีกว่าคุณ" คุณย่าหันไปบอกสามี " แกคิดว่ายังไง" ปู่หันไปถามลูกชายบ้าง เพราะหลานตัวดีต่อปากต่อคำเหลือเกิน " ผมไม่คิดอะไร เอาตามความเหมาะสม ตามใจทางฝั้งพ่อแม่ผู้หญิงได้เลย" พราวฟ้าที่คิดว่ารังสิมันต์เหมือนปู่ ตอนนี้เธอคิดว่าเหมือนทั้งปู่ทั้งพ่อ แต่พ่อเหมือนจะมีเหตุผลมากกว่า เธอนั่งสังเกตการณ์และเก็บรายละเอียดเกี่ยวกับตระกูลเซลล์ตันให้มากที่สุดเหมือนศึกษาบทละคร เพราะเธอจะต้องอย่างที่นี้อีกนาน "เรื่องลูกล่ะ หนูพราวพร้อมจะทำเลยไหม จะได้ไม่เสียเวลา" อรอุมาพูดแทนใจคุณย่าที่กำลังหาโอกาสคุย ในเมื่อข้อตกลงชัดเจนอยู่แล้วก็ไม่มีอะไรต้องอ้อมค้อม " ฉันมอบหมายให้เธอหาหมอที่เก่งที่สุดมาแล้วหนิ" " อรคุยกับอาจารย์หมอไว้แล้วค่ะคุณแม่ ถ้าหนูพราวพร้อม ก็ทำได้เลย" " หมอคนไหน เชื่อถือได้ไหม" " ได้แน่นอนค่ะ คุณแม่เชื่อใจได้" " ทำแบบธรรมชาติไม่ดีกว่าเหรอครับ ผมรับประกันว่าติดแน่นอน ไม่ต้องลุ้นว่าจะได้หมอดีไหม" คำพูดของรังสิมันต์ที่ตั้งใจจะแกล้งคนข้างๆกลับทำให้ผู้ใหญ่พอใจเป็นอย่างมาก นี่คือสัญญาณที่ดีสำหรับการแต่งงาน 00 พราวฟ้าที่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการที่จะกลั่นแกล้งเธอก็แทบจะเก็บอาการไว้ไม่ไหว หากเขาคิดจะแกล้งเธอทุกวันชีวิตของเธอคงไม่สงบสุขอย่างแน่นอน จากที่เคยคิดว่าต่างคนต่างอยู่ ก็ชักจะไม่มั่นใจแล้วว่าเขาจะอยู่ในที่ของตัวเองอย่างที่ตกลงกันไว้คาร์ลอสเปลี่ยนตำแหน่งมาเป็นคนขับและเหยียบคันเร่งมุ่งตรงกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลใหญ่อย่างรีบร้อน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตัวโชกไปด้วยเลือดสดสีแดงฉานที่ไหลซึมออกจากบาดแผลบริเวณหัวไหล่ขวาของเจ้านาย น่าแปลกมากที่กระสุนถูกยิงเข้าที่หัวไหล่แต่กลับทำให้นายท่านอาการสาหัสได้ขนาดนี้ ยังไม่รู้สาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่เพียงว่าต้องรีบส่งเจ้านายไปถึงมือหมอโดยเร็ว "ฮึก...พี่ราม ไลขอโทษ... ไลไม่ได้ตั้งใจ ไลไม่คิดว่าพวกมันจะรู้ว่าเราอยู่ที่นั่น ฮือ..."ไลลาที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน ร่างกายสั่นเทาด้วยความขวัญเสีย มือบางพยายามถือผ้าเช็ดหน้าซับเลือดให้เขาด้วยท่าทีลนลาน รังสิมันต์กัดฟันข่มความเจ็บปวด พลางใช้มือซ้ายที่เหลืออยู่เอื้อมไปกุมมือเธอไว้เบาๆ "พี่ไม่เป็นไร แค่นี้ไกลหัวใจ" ปากบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่อาการเหมือนจะหมดสติอยู่ตลอด เขาผ่านการโดนยิงมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้รู้สึกจะรุนแรงกว่าทุกครั้ง ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงผู้หญิงข้างๆเป็นอย่างมาก เพราะเป้าหมายของพวกมันคือเธอ ไม่ใช่เขา!ทันทีที่รถหรูจอดเทียบจอดหน้าประตูคฤหาสน์ การ์ดนับสิบชีวิตต่างวิ่งเข้ามากระจายกำลังรักษาความปลอดภัย และ
เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์แผดร้องลั่นถนนยามค่ำคืน รังสิมันต์กดคันเร่งจมมิดเหยียบทะยานมุ่งหน้าสู่คอนโดหรูใจกลางเมือง หัวใจของชายหนุ่มบีบรัดแน่นด้วยความร้อนรุ่มและรู้สึกผิด ภาพพราวฟ้าถูกลบออกจากหัวอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงภาพน้ำตาของไลลา ผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ ทันทีที่คีย์การ์ดแตะประตูห้องเพนท์เฮาส์เปิดออก ความเงียบสงบภายในห้องกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันหนักอึ้ง ไลลานั่งร้องไห้อยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ดวงตาคู่สวยบวมแดง ร่างบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร รังสิมันต์ไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ มือหนากุมมือบางที่เย็นเฉียบไว้แน่น"ไลฟังพี่นะ เรื่องเมื่อครู่พี่แค่ต้องการแกล้งยายดารานั่นให้กลัวจนถอนหมั้นไปเอง พี่ไม่ได้คิดจะยุ่งเกี่ยวกับเธอจริงๆ""พี่รามคิดว่าไลเป็นคนโง่เหรอคะ? ในสายตาพี่ ไลคงจะโง่มากใช่ไหมคะ" ไลลาสะบัดมือออกอย่างรุนแรง น้ำตาไหลรินเปรอะแก้มเนียน เธอร้องไห้ฟูมฟายเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายแพ้น้ำตาผู้หญิง สิ่งเดียวที่ทำให้ผู้ชายเข้มแข็งคนนี้แตกสลายได้คือน้ำตาของเธอ "คำพูดประจานกลางโต๊ะอาหารขนาดนั้น ถ้าคุณแม่ไม่โทรมาบอก ไลคงไม่รู้ว่าพี่เปลี่ยนกฏการทำเด็กใหม่ พี่อยากน
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสงบลงฉับพลัน มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ ที่พราวฟ้าพยายามกลบความตื่นตระหนก สายตาคมกริบของรังสิมันต์ยังคงจับจ้องที่ใบหน้าหวานไม่ลดละ รอยยิ้มหยันจุดขึ้นตรงมุมปากเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย สายตาของเขาบ่งบอกว่าเขาคิดร้ายกับเธอตลอดเวลา"คนจะแต่งงานกันอยู่แล้ว ลองขึ้นเตียงกันก่อนสักรอบ ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร" ประโยคที่พูดออกมาแต่ละอย่าง ทำเอาคนแก่ที่ฟังหัวใจจะวาย ปู่ย่ากุมขมับกับหลายชาย"หนูพราว... ไม่ต้องไปฟังตารามเขานะลูก ตารามแค่ชอบแกล้ง" ผู้เป็นย่าเอ่ยปรามเสียงเข้ม พยายามคลายความอึดอัดให้ฝั่งครอบครัวของหญิงสาว หลานชายตัวดีพูดอะไรไม่เห็นหัวผู้ใหญ่เลย "ตรงไหนที่บอกว่ามีแกล้งครับ ผมแค่อยากจะ 'สร้างความคุ้นเคย' ให้เร็วที่สุด ตามที่คุณปู่ต้องการก็เท่านั้นเอง" รังสิมันต์รวบช้อนส้อมลงบนจานก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างอันสมบูรณ์แบบในชุดเชิ๊ตดำพับแขนยังคงความดูน่าเกรงขาม "อิ่มแล้วใช่ไหมครับ... คุณว่าที่ภรรยา"พราวฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูง ดวงตาคู่สวยฉายแววไหววูบเล็กน้อยก่อนจะปรับให้เรียบตึง เขาคิดอะไรถึงได้พูดกับเธอแบบนี้ ท่าทางแบบนี้คงจะหาเรื่องแกล้งอะไรเธออีกใช
# เวลา 20:00 น. 'นับจากวันนี้แกจะต้องหาเวลามาอยู่กับว่าที่ภรรยา นี่คือคำสั่ง! ' คำสั่งของคนบอกยังคงติดอยู่ในโซนประสาทและทำให้เขาหงุดหงิดเป็นอย่างมาก คุณปู่ไม่เพียงแต่ใช้อำนาจบีบบังคับให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านเลือก แต่ท่านยังบงการให้เขาใช้ชีวิตร่วมกับเธออยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าท่านกำลังกีดกันเขาจากใครบางคนอยู่ แน่นอนว่าเขาจะไม่มีวันให้ท่านได้เลยว่าเขาคบกับไลลา นอกจากศัตรูที่รายล้อมอยู่รอบกายแล้ว เขาต้องปกป้องไลลาจากครอบครัวของตัวเองอีกด้วย หึ! รังสิมันต์ที่ทำอะไรไม่ได้มากในตอนนี้จึงได้แค่เดินออกมาดูบุหรี่และต่อสายหาไลลาผู้หญิงที่น่าจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบนี้ ( ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่ทานข้าวกับครอบครัวก่อนก็ได้ ทานเสร็จค่อยกลับมาหาไล) และเธอก็เข้าใจเขาจริงๆ เธอคือคนเดียวที่ทำให้เขายิ้มได้มีเวลาที่ต้องเจอกับเรื่องแย่ๆ ไม่ว่าเขาจะเหนื่อยจากงานหรือมีปัญหาเรื่องอะไรเธอก็จะช่วยทำให้เขาผ่อนคลายได้เสมอ เธอใช้ความเข้าใจและร่างกายผ่อนคลายให้เขามาตลอดหลายปี ( จริงๆคุณแม่บอกให้ไลไปงานเลี้ยงตอนรับภรรยาของพี่ด้วย ) " มาสิ จะได้เห็นว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรกับผู้ห
" เจอตัวหรือยัง?" รังสิมันต์ที่ยืนดูดบุหรี่อยู่ข้างรถได้เอ่ยถามคนสนิทอย่างหัวเสีย หลังจากตามหาหลายชั่วโมง หากเรื่องไปถึงหูคนของปู่คงจะเกิดเรื่องแน่ๆ เขาคิดภาพออกเลยว่าท่านจะพูดว่ายังไง 'แค่ผู้หญิงคนเดียวยังดูแลไม่ได้ แล้วจะไว้ใจให้ดูแลอะไรได้' ประโยคคลาสสิคที่ใช้พูดเมื่อหลานชายอย่างเขาทำพลาดไป เขาได้ยินมาจนชิน หากไม่ติดว่าปู่กำลังป่วยอยู่ เขาจะไม่สนใจประโยคนั้นเลย "ยังไม่เจอครับ ผมให้คนของเราตรวจสอบบริเวณร้านและพื้นที่ใกล้เคียงหมดแล้ว " น่าแปลกมากที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยทั้งที่มีลูกน้องมาเฟียเฝ้าอยู่ตั้งหลายคน และคนของพวกเขาก็ยืนไม่รู้เรื่องอยู่หน้าร้าน ไม่รู้แม้กระทั่งว่าพราวฟ้าออกไปตอนไหน "ในร้านมีใครน่าสงสัยไหม? " " ไม่มีครับ คนเข้าออกที่ร้านส่วนมากจะเป็นผู้หญิง มีสาวLGBT อยู่ไม่กี่คน" รังสิมันต์เริ่มหัวเสีย เขาไม่ได้ห่วงเธอหรอกนะ แต่เรารู้สึกเสียดายเวลาอันมีค่าของตัวเอง เวลาที่เขาควรจะได้อยู่กับคนรัก แต่กลับต้องมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้ " บ้านเพื่อนล่ะ" "คุณพราวฟ้าไม่มีเพื่อนสนิทที่ไหนครับ" ไม่ใช่ว่าไม่มีเพื่อน แต่พราวฟ้าตั้งใจจะปิดเรื่องส่วนตัวมาตลอด ย
ถ้าได้ทำกับคนรักงั้นเหรอ ? รังสิมันต์นิ่งงันไป เขาเองก็รู้สึกแบบนั้น เขาอยากจะมีลูกมีครอบครัวกับไลลาคนที่เขารัก ไม่ใช่เธอคนนี้ที่ผู้ใหญ่หาให้ ไม่ว่าท่านจะหาผู้หญิงที่สวยสักแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ หัวใจของเขามีเพียงแค่ไลลา "ไปที่ร้านหรือไปรับคุณไลลาก่อนครับ?" คนสนิทถามเจ้านายหลังจากที่ขับรถออกมาได้สักพัก เป็นการเอ่ยถามที่มีความเกรงใจอยู่ในนั้น คงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆหากให้วพราวฟ้ารู้ว่าไลลาเป็นใคร พวกเขามีหน้าที่ทำตามคำสั่งของเจ้านายเพียงเท่านั้น "ไปร้าน" พอได้ยินคำตอบของเจ้านายอหนุ่มทุกคนก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา อย่างน้อยเจ้านายก็ให้เกียรติภรรยาไม่พาผู้หญิงของตนไปด้วยให้เสียน้ำใจ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาคิดผิด ทันทีที่รถจอดสนิทรังสิมันต์ก็หันไปบอกกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยท่าทางเย็นชา ไม่ได้มีท่าทางเห็นใจแต่อย่างใด "ลงไป ! " นอกจากจะไม่แคร์ความรู้สึกของว่าที่ภรรยาแล้ว เขายังรีบไปหาผู้หญิงอีกคนอีกด้วย เป็นการกระทำที่ทำเอาคนรอบข้างเห็นใจพราวฟ้าขึ้นมาในทันที ดาราเบอร์ต้นที่สวยเรากำลังฟ้ากำลังถูกไล่ลงจากรถเหมือนหมูเหมือนหมา "อะ..อะไรนะคะ? " พราวฟ้าแทบจะไม่เชื่อสายตากับสิ่

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





