LOGIN“แสนดีขึ้นได้แล้วลูก เดี๋ยวต้องทำการบ้านนะ ไปอาบน้ำมากินข้าว จะได้เตรียมตัวทำการบ้าน” ตวงรักเรียกเมื่อเห็นว่าแสนดีเล่นน้ำมาสักพักแล้ว อนิรุจมองอดีตภรรยาแล้วมองหน้าลูก การบ้านคงเป็นสิ่งที่เธอเอามาใช้แยกลูกออกจากเขาสินะ “ไปกินข้าวกันพ่อ” แสนดีชวนพ่อ อนิรุจยังยืนอยู่ในสระน้ำ ตาคู่คมมองตวงรักตาละห้อย รอคอยว่าเธอจะเอายังไงกับเขา “คุณก็ขึ้นได้แล้วค่ะ จะได้มากินข้าวพร้อมลูก” หัวใจดวงโตกระตุกเมื่อเธอพูดจบประโยค “มองอะไรคะ หรือไม่อยากกินข้าว” ตวงรักถามเมื่ออนิรุจยังมองเธออยู่อย่างนั้น “ไปพ่อ ไปอาบน้ำจะได้มากินข้าวกัน” แสนดีดึงมือพ่อ ให้เดินตามมา “ขอบคุณครับตวง” เอ่ยขอบคุณ ก่อนจะนำผ้าขนหนูที่เตรียมมาเช็ดน้ำออกจากตัว ตวงรักเบือนหน้าไปทางอื่น เพราะไม่อยากเห็นร่างกายของเขา “แสนดีขึ้นไปอาบน้ำข้างบนนะลูก ให้คุณพ่อใช้ห้องน้ำข้างล่าง” สองพ่อลูกจูงมือกันเดินเข้าไปในบ้าน โดยมีตวงรักมองตามหลังไปจนลับตา ความสุขของลูกคือสิ่งที่เธออยากเห็น เขามาดีมาทำให้ลูกมีความสุข เธอก็ควรดีกับเขา มื้ออาหารผ่านไปท่ามกลางรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
“เล่นน้ำกันไหมพ่อ” เมื่อต่อเลโก้ไปนาน ๆ แสนดีก็เริ่มเบื่อ เด็กน้อยชวนพ่อเล่นน้ำเพราะอากาศร้อนเลยนึกสนุก “พรุ่งนี้ได้ไหม วันนี้แขกเต็มบ้านเลย ไว้พรุ่งนี้นะลูก” อนิรุจบอกกับลูกเพราะเห็นว่าวันนี้คงไม่เหมาะถ้าจะเล่นน้ำกับลูก “แสนดีเตรียมตัวไปอาบน้ำได้แล้วลูก เดี๋ยวเราต้องไปโรงเเรมกันนะ” ตวงรักบอกกับลูก ก่อนจะหันมาหาคนเป็นพ่อ “คุณก็กลับได้แล้วค่ะ เดี๋ยวฉันต้องพาลูกไปงานเลี้ยงที่โรงแรม” “พรุ่งนี้ผมมาหาลูกได้ไหม” อนิรุจขออนุญาตคนเป็นแม่ “พรุ่งนี้คงไม่เหมาะ ไว้อาทิตย์หน้าก็แล้วกันค่ะ” เธอตัดบทเพราะไม่อยากให้เขามาที่นี่ อีกอย่างเธอรับปากน้องไว้แล้ว น้องคงไม่สบายใจถ้าเธอให้เขาเข้ามาวุ่นวายในบ้านบ่อย ๆ “พรุ่งนี้นะครับแสนดี พรุ่งนี้พ่อจะมาเล่นน้ำด้วยนะครับ” อนิรุจบอกกับลูก แล้วหอมศีรษะลูกฟอดใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหาอดีตภรรยา ตาคู่คมจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาว ก่อนจะไล่เรื่อยไปตามเนื้อตัวของเธอ ตวงรักสวยขึ้นจากเดิมเป็น กอง เธอคงมีความสุขที่ไม่มีเขาอยู่ในชีวิต “เชิญค่ะ ออกประตูหลังนะคะ ฉันจะให้พี่แอ๋
“วันนี้ที่บ้านฉันมีงาน กรุณาให้เกียรติน้องฉันและแขกที่มาในงานด้วยค่ะ” ตวงรักบอกกับเขา เพราะไม่อยากให้งานของน้องสะดุด แสนดีกำแขนเสื้อแม่พร้อมเขย่าไปมา การกระทำของลูกทำให้ตวงรักเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก ลูกคงดีใจที่ได้เจอเขา แต่เธอไม่อยากให้อนิรุจมาวุ่นวายกับลูกตอนนี้ ห้าปีแล้วเธอทำใจได้แล้ว อนิรุจกลับมาตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ อนิรุจมองหน้าลูก ก่อนจะหันหลังกลับ บอกตัวเองไม่ให้ยอมแพ้ วันนี้ไม่ได้กอดไม่ได้หอมลูกก็ไม่เป็นไร วันหน้าเขาจะมาใหม่จะมาจนกว่าตวงรักจะใจอ่อนอนุญาตให้เขาเข้าใกล้ลูก จังหวะที่ก้าวเดิน แสนดีก็ดิ้นลงจากอ้อมแขนแม่ แล้ววิ่งไปกอดขาอนิรุจเอาไว้ ท่ามกลางความตกใจของทุกคน อนิรุจเองก็ตกใจไม่น้อย ร่างสูงย่อตัวลงกับพื้น แล้วกอดลูกไว้ในอ้อมแขน น้ำตาพากันไหลออกมาเมื่อได้กอดและหอมลูก “พ่อ! พ่อจะไปไหนครับ!” แสนดีถามตาคู่เล็กมองหน้าพ่อ แขนเล็กกอดลำคอแกร่งแล้วซบหน้าลงกับอกของพ่อ “พ่อ...” อนิรุจตอบคำถามลูกไม่ได้ เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะไปไหน ตวงรักยกมือปิดปากเมื่อเห็นแสนดีกอดคนเป็นพ่อ “ปล่อยแสนดีเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ศรันภพร้องบอกพร้อมกับเดินเข้าไปดึงแสน
ในที่สุดสีตะลาก็ใจอ่อนยอมตกลงแต่งงานกับธนิก ท่ามกลางความสุขและความยินดีของทุกคนในครอบครัว โดยเฉพาะศรันภพที่ดีใจจนออกนอกหน้า เพราะเชียร์คู่นี้มานานและไม่อยากให้พี่สาวปฏิเสธคนดี ๆ งานแต่งงานถูกจัดขึ้นที่บ้านเจ้าสาวและมีงานเลี้ยงฉลองที่โรงแรมของฝ่ายเจ้าบ่าว บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความสุข ตวงรักช่วยดูแลงานในครัวเป็นส่วนใหญ่ ไม่อยากเข้าไปในงานของน้องเพราะเป็นแม่หม้ายหย่าสามี ถึงจะไม่ถือสาแต่ก็เกร็งใจญาติฝ่ายเจ้าบ่าว แสนดีเล่นสนุกตามประสาเด็ก เด็กน้อยตื่นเต้นที่เห็นคนมาเต็มบ้าน ตวงรักต้องคอยปรามลูกเพราะกลัวลูกจะไปขวางแขกเหรื่อที่มาในงาน “พี่ตวงมาถ่ายรูปกัน” สีตะลาเข้ามาเรียกพี่สาว “ทำไมหน้ามันแบบนี้ล่ะพี่ ให้ช่างแต่งหน้าเติมแป้งหน่อยนะ ทำไมมาอยู่ในครัวล่ะ วันสำคัญของเตย เตยอยากให้พี่ตวงอยู่ข้าง ๆ เตยนะคะ” “พี่อยู่ในครัวดีแล้ว แสนดีหายไปไหนนะ” ตวงรักบอกกับน้อง ก่อนจะมองหาลูก “อยู่กับคุณนิกน่ะค่ะ เตยเห็นคุณนิกอุ้มอยู่” “ซนจริงแสนดี” “อย่าดุหลานเลยพี่หลานคงมีความสุข ที่เห็นเตยแต่งงาน ไปค่ะไปถ่ายรูปกัน แล้วไม่ต้อง
หลังจากเคลียร์เอกสารเสร็จ ตวงรักก็เปิดโน๊ตบุ๊คเพื่อเช็คงานในอีเมล หญิงสาวเปิดเมลเก่าที่เคยสมัครใช้งานตอนที่เป็นนักศึกษา ก่อนจะร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นข้อความที่ส่งเข้ามา เธอไม่ได้ใช้เมลนี้มานานมากแล้ว โชคดีที่ยังไม่ลืมรหัสผ่าน “รุจ!” อุทานออกมาเมื่อกวาดสายตาไปตามตัวหนังสือในข้อความนั้น ‘ตวงรัก หวังว่าคุณจะเปิดอีเมลนี้อ่านสักวัน ผมกำลังจะเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศ ผมคิดถึงคุณกับลูกเหลือเกิน อยากไปหาอยากกอดคุณกับลูกอีกสักครั้ง แต่รู้ว่าคงไม่มีโอกาส ผมขอโทษ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่ทำแบบนี้เลย ผมจะรักคุณให้มากที่สุดให้สมกับที่คุณรักผม ผมมันเลวเอง สมแล้วที่คุณเกลียดผม ฝากลูกด้วยนะครับ ผมรักคุณกับลูกมากนะ ถ้ามีโอกาสเราคงได้กลับมาเจอกันอีก ขอให้คุณโชคดีสุดท้ายนี้คงไม่มีอะไรจะบอกนอกจากคำว่ารัก ผมรักคุณนะครับรักมากและจะรักตลอดไป มือบางยกขึ้นปิดปาก เมื่อก้อนสะอื้นตีตื้นขึ้นมา ถึงจะไม่คิดถึงเขาแล้ว แต่พอเจอข้อความนี้ก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ มือบางพิมพ์ข้อความตอบกลับ ก่อนจะกดลบเมื่อพิมพ์จบประโยค ผ่านมาห้าปีแล้วเธอไม่ควรรื้อฟื้นมันอีก ถึงจะอยู่ในสถานะเดิมไม่ได้ แต่ก็เป็นเพื่
เมื่อถึงกำหนดเดินทางอนิรุจอยากไปหาตวงรักอีกครั้ง แต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้ ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความแล้วส่งอีเมลให้เธอ ที่เลือกส่งอีเมลเพราะไม่อยากให้ตวงรักเปิดอ่านตอนนี้ หวังว่าหลังจากนี้ชีวิตของตวงรักจะมีแต่ความสุข ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเขาจะอวยพรให้เธอเสมอ วีนัสยังตามเขาไม่เลิก เขาตัดสินใจตัดขาดจากเธอ อยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่นั่นคงทำให้เขาลืมตวงรักกับลูกได้ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่นอกใจ และจะรักเธอให้สมกับที่เธอรักเขา จากกันครั้งนี้ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้เจอกัน เขาจะเก็บเธอไว้ในใจตลอดไป ตวงรักออกจากโรงพยาบาลในช่วงสายของวัน ศรันภพทำหน้าที่เป็นคนขับรถ สีตะลาอาสากลับมาจัดเตรียมบ้านเพื่อต้อนรับหลาน ตั้งแต่เช้าอาการของพี่สาวก็แปลกไป เขาเห็นตวงรักเหม่อลอยและมองโทรศัพท์มือถือบ่อยครั้ง “มีอะไรหรือเปล่าพี่ตวง” ถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นพี่นั่งเหม่อและมองแต่มือถือ “ไม่มีอะไรจ้ะ ไปเถอะพี่อยากกลับบ้านแล้ว” บอกกับน้อง เมื่อลืมตัวจนน้องจับสังเกตได้ “กลับบ้านเรานะลูก” บอกกับคนในอ้อมแขน เมื่อศรันภพเคลื่อนรถออกจากโรงพยาบาล น้ำตาไหลลงมาอีกครั้







