ตอนที่ 4/1 เก็บอาการไม่เก่ง

การตื่นเช้าก่อนฟ้าสางกลายเป็นนิสัยติดตัวภูผาไปแล้ว ชายหนุ่มในวัยใกล้แตะเลขสามดูดีในชุดไปรเวทที่สวมใส่เป็นประจำ กางเกงยีนส์เข่าขาดสีเข้มๆ และเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลตามด้วยหมวกคาวบอยเสริมลุคให้ดูเท่ กร้าวอกกร้าวใจสาวๆ มีความเป็นพ่อหนุ่มบ้านไร่เต็มตัว

ภูผาเป็นผู้ชายเนื้อหอมที่มีสาวเล็กสาวน้อยรอต่อคิวเพียบ แต่ฝันของสาวๆ เหล่านั้นพลันดับสบาย หัวใจแตกดังโพล๊ะเมื่อชายในฝันดันจับพลัดจับผลูแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนสนิทพ่อตัวเองที่รับเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ

แถวที่เคยต่อกันเหยียดยาวเป็นอันแยกย้ายกลับบ้านใคร บ้านมัน ให้เหล่าผู้ชายในซีรีส์คอยปลอบใจกันไปยาวๆ

ภูผาขับรถคู่ใจเข้ารีสอร์ตเนื่องด้วยมีนัดกับเพื่อนสาวคนสนิทนั่นก็คือลูกแพร เธอยิ้มแฉ่งมาแต่ไกลเมื่อเห็นรถของเขา

“ทานอะไรรึยัง”

“ยังเลย แพรรอผาอยู่นี่ไง หรือว่าทานกับน้องเหนือมาแล้ว”

“ยังหรอก กว่าเหนือจะตื่นอีกหลายชั่วโมง” ภูผายิ้มตอบพลางนึกถึงคนนอนหลับอุตุที่บ้าน รายนั้นไม่รู้หลับหรือซ้อมไปเฝ้าพระอินทร์กันแน่ กว่าจะตื่นคงอีกนาน

“หน้าตาผาดูไม่สดชื่นเลย เมื่อคืนนอนดึกเหรอ” ลูกแพรเอ่ยทักตามที่เห็น ปกติเพื่อนชายคนสนิทจะยิ้มแย้มมากกว่านี้

“อ๋อ คงงั้นมั้ง” ภูผาตอบไม่เต็มเสียงนัก

“ไปทานอาหารเช้ากันเถอะ กว่าจะไปถึงน้ำตกเดี๋ยวก็บ่นหิวอีก” ก่อนชักชวนเพื่อนสาวไปห้องอาหารของรีสอร์ตด้วยกัน

ระหว่างทานอาหาร จะโทษฟ้าหรือโทษดวงก็คงต้องเลือกสักอย่างเมื่ออากาศยามเช้าที่เคยสดใสเริ่มมีเค้าเมฆฝนลอยทะมึนปกคลุมบริเวณรอบไร่จนดูขมุกขมัว บรรยากาศไม่เป็นใจให้ออกไปทำกิจกรรมที่ต้องการ

“ฝนตกแน่เลยแพร” ชายหนุ่มมองความอึมครึมผ่านกระจกบานใส ลมเย็นพัดโชยเข้ามาต้องกายพาให้รู้สึกหนาวจนขนลุกชัน “ผาว่าเราค่อยไปน้ำตกวันอื่นดีกว่าไหม”

“อืมมม…” หากแต่คนตัวเล็กตรงข้ามภูผาทำท่าวิเคราะห์ สายตากวาดมองท้องฟ้าก่อนคลี่ยิ้มจางๆ

“แพรว่าฝนไม่น่าจะตกหรอก เดี๋ยวเมฆก็เคลื่อนตัวไปทางอื่น ผาดูนั่นสิ แดดเริ่มออกแล้ว” นิ้วเรียวชี้ให้ภูผาดู เขาเป็นคนสัญญากับลูกแพรว่าจะพาไปเที่ยวน้ำตก แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้ภาวนาให้เมฆฝนอยู่ในไร่นานๆ นะ

ลูกแพรที่สังเกตเห็นว่าภูผาดูไม่เออออกับสิ่งที่เธอพูด เมื่อมองตาเขาก็เห็นว่าชายหนุ่มกำลังใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เผลอๆ เขาอาจไม่ได้ฟังเธอพูดด้วยซ้ำ

“ถ้าผาไม่อยากไป ไว้วันหลังก็ได้”

“ไม่เป็นไร ผาไปได้” ชายหนุ่มดึงสติมาอยู่กับตัว เขาคลี่ยิ้มให้เพื่อนสาว อย่างไรเสียตัวเขาเองก็รับปากเธอแล้วว่าจะพาไปเที่ยวผ่อนคลายที่น้ำตก ไม่อยากให้ลูกแพรต้องอยู่คนเดียวเพราะสภาพจิตใจของเธอมันคงยังไม่เต็มร้อยนัก

ลูกแพรอาจคิดมาก คิดถึงแฟนเก่าอีกก็ได้ เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเธอพึ่งโดนผู้ชายที่คบกันมาหลายปีหนีงานแต่งไปกับผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องมาเจออะไรแบบนี้ ภูผาสงสารเพื่อนพอสมควร

เขาเป็นคนขอให้เธอมาเที่ยวที่ไร่ภูพนาไพร ตั้งมั่นกับตัวเองว่าจะต้องเอาความสดใสของเพื่อนคืนกลับมาให้ได้ ลูกแพรจะต้องเลิกฟูมฟายถึงไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้น

“เดี๋ยวรอดูให้ฟ้าสว่างกว่านี้สักหน่อยนะ แล้วเราค่อยไปกัน”

“ไม่เป็นไรหรอกผา แพรว่าไปวันอื่นดีกว่า แพรอยากไปถ่ายรูปที่คาเฟ่แล้วน่ะ” หญิงสาวยิ้มพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธ ภูผารู้ว่าถ้าเป็นแบบนี้ลูกแพรเลือกชัดแล้ว เขาจึงไม่เซ้าซี้ให้เธอไปน้ำตกด้วยกันอีก

“ให้ผาไปคาเฟ่เป็นเพื่อนไหม”

“ไม่ต้อง ผาไปอยู่เป็นเพื่อนน้องเหนือเถอะ ขาเจ็บไปไหนไม่ได้ต้องอยู่คนเดียวแบบนั้นน่าสงสารอยู่นะ” เมื่อลูกแพรเอ่ยจบเธอมองท่าทีของเพื่อนชาย พบถึงความผิดปกติของเขาจริงๆ

เสียงถอนหายใจช้าๆ และแววตาที่มีแต่ความกังวล เพราะแบบนี้ไงล่ะ ทำไมลูกแพรจะมองไม่ออกว่าภูผาเป็นห่วงภรรยาของตัวเอง อาจเป็นความปากแข็งไม่ชอบพูดตรงๆ แต่การกระทำมันตรงกันข้ามสิ้นเชิง

ภูผาตัดสินใจบึ่งรถกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ขายังไม่ทันก้าวเข้าในตัวบ้านก็ได้ยินเสียงร้องเรียกของน้าหมี่ดังขึ้นเสียก่อน

“ป้อเลี้ยงปิ๊กมาหาคุณเหนือก่าเจ้า คุณเหนือออกไปแอ่วกับเปื้อนตั้งแต่งายแล้วเจ้า” (พ่อเลี้ยงมาหาคุณเหนือเหรอคะ คุณเหนือออกไปเที่ยวกับเพื่อนตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ)

“ไปเที่ยวเหรอครับ ไปกับเพื่อนผู้หญิงผู้ชาย?”

“หลายคนเจ้า” ก็แสดงว่ายังมีคนอื่น ไม่ได้ไปกันตามลำพัง

“แล้วน้ำเหนือบอกไหมครับว่าจะกลับตอนไหน” ภูผาสูดลมหายใจลึก นึกถึงเด็กแสบที่ขาไม่เอื้ออำนวยแต่ยังหาทางไปตะลอนๆ ได้อีก

“น้าบ่าหู่เตื่อเจ้า คุณเหนือบ่าได้บอกไว้” (น้าไม่รู้เลยค่ะ คุณเหนือไม่ได้บอกไว้)

ภูผาพยักหน้าเข้าใจก่อนให้น้าหมี่กลับเข้าไปทำงานที่เหลือต่อ ส่วนตัวเขาคงอยู่เฝ้าบ้านไม่ได้ หรือจะให้เข้าไปทำงานในไร่ก็กระวนกระวายใจเป็นห่วงน้ำเหนืออีก

ขนาดขาเจ็บยังหนีเที่ยว ให้มันได้แบบนี้สิ