ตอนที่ 4/2 เก็บอาการไม่เก่ง

ในส่วนของน้ำเหนือ…ได้ออกมาสูดอากาศข้างนอก ขับรถตะลอนกินของอร่อยและได้ใช้เวลาอยู่กับเพื่อนคือสิ่งที่เธอปรารถนา แม้ว่าทริปนี้จะมีแฟนเก่าอย่างศรุตทำหน้าที่เป็นสารถีหนุ่มให้ก็เถอะ

“เหนียวตัวมาก วันนี้อากาศร้อนเนอะ” สาวสองอย่างอั่งเปาบ่นตามความเป็นจริงให้อากาศเมืองไทยที่ร้อนอบอ้าวจนเมคอัพไหลเยิ้ม

น้ำเหนือผู้นั่งด้านหน้าประกบข้างคนขับได้ฟังเสียงบ่นของเพื่อนก็เกิดไอเดียหนึ่งขึ้นมา

“กลับไปเล่นน้ำที่ท้ายไร่ไหม ตรงนั้นน่ะน้ำใสมาก”

แทบจะไม่ต้องคิดซ้ำซ้อนให้เสียเวลา

ทุกคนลงความเหมือนกัน ศรุตจึงตีรถวนกลับไร่ภูพนาไพรตามที่พวกสาวๆ ต้องการ บรรยากาศร่มรื่นและค่อนข้างเป็นส่วนตัวทำให้อั่งเปาและน้ำหนาวเล่นน้ำกันอย่างสนุก ห่วงยางที่แวะซื้อมาด้วยก็นำมาใช้ นอนแช่น้ำสบายใจเหมือนลูกเป็ดแม่เป็ด

น้ำเหนือไม่ได้ลงเล่นน้ำเหมือนเพื่อนๆ สาเหตุเพราะอะไรก็น่าจะรู้ เธอนั่งห้อยขาต่องแต่งอยู่บนระเบียง หัวเราะคิกคักมองดูทั้งสองนางสาดน้ำใส่กันไปมา นึกแล้วก็อยากให้ขาหายเดี๋ยวนี้เลย

“พี่นั่งด้วยคนสิ” เสียงอบอุ่นมาพร้อมกับใบหน้าหล่อยิ้มหวานของศรุต เจ้าตัวหยิบกีตาร์มาตอนไหนน้ำเหนือไม่อาจรู้เพราะไม่ได้สังเกตตั้งแต่แรก

“พกมาด้วยเหรอคะเนี่ย”

“ก็ตั้งใจเอามาเล่นให้เหนือฟังนี่แหละ” ศรุตยิ้มมีความสุข ใบหน้าชื่นมื่นยามจับคอร์ดกีตาร์ทำให้น้ำเหนือนึกถึงวันเก่าๆ ที่อยู่ด้วยกัน ศรุตนับว่าเป็นผู้ชายอบอุ่นคนหนึ่งเลยล่ะ

“เพลงโปรดของหนูเลยนะ ตั้งใจฟังดีๆ ล่ะ” เธอยิ้มรับ เพลงโปรดของเธอเป็นเพลงเดียวกับที่เขาเคยใช้จีบกันช่วงแรกๆ เสียงนุ่มละมุนบวกกับเสียงกีตาร์ช่วยขับกล่อมบรรยากาศบ้านน้อยริมธารให้ดูมีชีวิตชีวาเพิ่มเข้าไปอีก

น้ำเหนือนั่งเคลิ้มกับความสุขรอบตัว ปากฮัมเพลงเบาๆ ตามเสียงศรุต เธอไม่กล้ามองหน้าเขานักหรอก กลัวจังหวะลึกซึ้งของเพลงนี้แล้วเราสบตากันมันจะทำให้ถลำลึกเอาได้

“เหนือ!” ฉับพลันริมฝีปากบางหยุดฮัมเพลง ศรุตที่เล่นกีตาร์ชะงักหยุด พร้อมๆ กับอีกสองสาวที่หันมามองทางเสียงเรียกโดยพร้อมเพรียง

ผู้มาใหม่จะเป็นใครไปเสียได้หากไม่ใช่เจ้าของไร่ภูพนาไพร ต้องยกความดีความชอบให้ลูกน้องคนที่เห็นรถไม่คุ้นตาขับมาทางท้ายไร่ ทำให้เขาตัดสินใจมาดูและก็เจอเข้าจนได้ หากแต่การมาของเขาทำเอาบรรยากาศที่เคยสนุกสนานหยุดกึกในทันที

ศรุตประคองตัวน้ำเหนือลงจากระเบียง มือน้อยๆ นั่นเกาะบ่าเขาอยู่ไม่ห่าง

“ทำไมมาอยู่ที่นี่” เสียงเย็นเยียบชวนขนลุกทำเอาหญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ อั่งเปาและน้ำหนาวเห็นท่าไม่ดีต่างก็พากันรีบขึ้นจากน้ำ

“เหนือพาเพื่อนมาเล่นน้ำค่ะ แล้วก็นั่งรับลมเล่นเฉยๆ”

“เที่ยวเก่งเนอะ เที่ยวเหมือนตัวเองเดินเหินเหมือนคนปกติ ขาน่ะไม่เจ็บแล้วเหรอ?” สายตาที่ภูผาใช้มองน้องสาวพ่วงตำแหน่งภรรยาค่อนไปทางตำหนิอย่างเห็นชัด ท่าทางของเขากำลังทำให้หญิงสาวรู้สึกผิดขึ้นมา

“พี่ผาอย่าไปว่าน้ำเหนือเลยค่ะ พวกเราชวนมันออกมาเอง”

“ใช่ค่ะ น้ำเหนือไม่ผิดหรอก” ทั้งอั่งเปาและน้ำหนาวต่างหาข้อแก้ตัวให้เพื่อน พอน้ำเหนือถูกดุก็ดูหน้าเจื่อนลงทันที

“คุณอย่าดุน้องเลยครับ ให้ออกมาสูดอากาศข้างนอกบ้าง อยู่บ้านคนเดียวคงอึดอัดแย่” ศรุตร่วมด้วยช่วยออกตัวปกป้องอีกคน ทว่าไม่ได้ทำให้ภูผาใจเย็นลงง่ายๆ

“กลับ” น้ำเสียงเฉียบเย็นเอ่ยสั่งแค่นั้น น้ำเหนือรู้ตัวดีว่าเธอขัดคำสั่งของเขาไม่ได้ จึงหันไปฝากเพื่อนทั้งสองคนให้ศรุตช่วยไปส่ง แต่ภูผาไม่ได้รอเธอแต่อย่างใด เขาหันหลังเดินออกไปในขณะที่เธอต้องขโยกเขยกขาเดินตาม

ศรุตเห็นแล้วจะทนดูได้อย่างไร “มา เดี๋ยวพี่อุ้มไปส่งที่รถ” แต่ก่อนชายหนุ่มจะได้ทำอย่างที่ปากพูด ภูผาได้ยินก็เกิดความขัดเคืองใจต่อประโยคนั้น พ่อเลี้ยงหนุ่มรีบหันหลังกลับมาช้อนตัวอุ้มคนน้องขึ้นแนบอก ทันท่วงทีก่อนร่างน้ำเหนือจะอยู่ในอ้อมแขนของแฟนเก่า

ไม่มีคำพูด ไม่มีแม้แต่การมองหน้า อุ้มเสร็จก็พาเดินลิ่วๆ ไปที่รถ ปล่อยให้ความงุนงงตกอยู่กับบุคคลทั้งสาม

น้ำเหนือถูกพาตัวขึ้นมาบนชั้นสองของบ้าน ลมหายใจถูกพ่นเข้าพ่นออกหนักหน่วงของภูผาจนกระทบหน้าเธอบ่งบอกให้รู้ถึงอารมณ์ไม่คงที่ของเขา ก็ยังดีที่ค่อยๆ วางร่างเธอบนเตียง ไม่ได้ใช้วิธีโยนโครมลงมาแบบใจหวั่น

น้ำเหนือเหลือบตามองคนตัวสูงก่อนจะมองขาของตัวเองที่มีอาการปวดเล็กน้อย คงเพราะแสดงสีหน้าออกไปถึงทำให้ร่างสูงตั้งคำถามแกมดุ

“เจ็บขาใช่ไหมล่ะ” คิ้วเข้มเลิกสูง สีหน้าเหนื่อยหน่ายใจคงปวดหัวกับพฤติกรรมของเธอมาก

“แล้วใครใช้ให้เหนือพาคนอื่นไปท้ายไร่แบบนั้น นั่นมันพื้นที่ส่วนตัวของพี่ พี่ไม่ชอบให้คนอื่นไปยุ่งวุ่นวาย” คนตัวสูงกดเสียงเข้ม สายตาเอาเรื่องทำน้ำเหนือใจสั่นหวิวขึ้นมา

น้อยครั้งที่เขาจะดุเธอ แต่พอลองได้ดุก็เล่นเอาใจดวงนี้ สั่นกลัว น้ำเหนือไม่ชอบพี่ภูผาเวอร์ชันนี้เลย

“เหนือขอโทษค่ะ ก็แค่อยากให้อั่งเปากับน้ำหนาวได้เล่นน้ำเฉยๆ” หญิงสาวก้มหน้าหรุบตามองต่ำ สำนึกผิดให้กับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป อันที่จริงเธอก็น่าจะส่งข้อความบอกเขาสักหน่อยว่าจะไปไหนมาไหนบ้าง แต่เพราะเห็นวี่แววของอีกคนตั้งแต่เมื่อคืนที่ทำเป็นเฉยๆ ไปเสียทุกเรื่อง คิดว่าคงไม่มีอะไร น้ำเหนือก็เลยไม่คิดจะบอกกล่าว สุดท้ายความซวยตกมาหาเธอเต็มๆ

“พี่ไม่ได้หมายถึงสองคนนั้น” น้ำเสียงอ่อนลงเอ่ยออกมาอีกครั้ง คราวนี้น้ำเหนือชำเลืองสายตามองหน้าอีกคน หากแต่เป็นภูผาที่หลบหน้าเธอแทน

ไม่ได้หมายถึงเพื่อนเธอเหรอ…งั้นคนอื่นที่เขาว่าก็เหลือแค่แฟนเก่าเธอคนเดียวน่ะสิ

“อย่าให้เห็นว่าพาไปอีก พี่ไม่ชอบ” ความโกรธค่อยๆ ลดลงทีล่ะเล็กล่ะน้อย กลายเป็นว่าการที่โดนคนตัวเล็กจ้องมองแบบนั้น ภูผารู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาแทน

“ค่ะ เหนือเข้าใจแล้ว” คนตัวเล็กเม้มปากกลั้นยิ้มเมื่อความคิดดันไหลไปไกลเหมือนแม่น้ำหลาก จะเป็นไปได้ไหมนะที่อาการเหล่านี้ของพี่ผาคือหึงหวงเธออยู่ มโนเองแต่มีความสุขชะมัด…

“พี่ต้องเข้ารีสอร์ตต่อ เดี๋ยวจะให้ป้าหมี่เข้ามาดูแล อย่าดื้ออีกล่ะ วันนี้พี่เจ็บหัวกับเรามามากพอแล้ว”

“ค่ะ เหนือจะไม่ดื้อ” เธอรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่ในใจกลับรู้สึกหวิวๆ ขึ้นมานิดหน่อยที่เขาจะออกไปจากบ้านอีกแล้ว

ตอนนี้น้ำเหนือรู้สึกอยากให้ขาหายไวๆ เธออยากตามเขาไปที่ไร่บ้าง อยากดูแลเขาในฐานะภรรยาไม่ใช่น้องสาวแบบเมื่อก่อน