ตอนที่ 3/2 เย็นชาหรือว่าหึง

อั่งเปาและน้ำหนาวอยู่คุยกับฉันจนถึงช่วงเย็นถึงจะกลับ พรุ่งนี้เช้าสองคนนั้นรับปากว่าจะพาฉันออกไปสูดอากาศบ้าง คงต้องลองขออนุญาตจากพี่ผาอีกที กลัวเขาคิดว่าฉันจะไปซนที่ไหนแล้วได้แผลมาอีก

เสียงรถยนต์คันเก่งของพี่ผาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันอยากไปชะโงกหน้าดูตรงหน้าต่างเหมือนกันเพียงแต่การก้าวขาลงจากเตียงมันทำได้ยากเหลือเกิน

“เหนือ..”

“พี่ผา” คนที่เปิดประตูเข้ามาทำฉันยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ หากแต่เมื่อมองดูด้านหลังของเขาดีๆ จึงเห็นว่ามีผู้หญิงร่างเล็กหน้าตาสะสวยคนหนึ่งมาด้วยกัน

“เหนือเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บขามากไหม” น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยก่อนร่างสูงจะนั่งลงข้างๆ มองใบหน้าฉันและเท้าที่ใส่เฝือก ผู้หญิงคนนั้นก็ตามเข้ามาด้วย

“ยังเจ็บค่ะ” ฉันตอบเขาเสียงเบา อยากถอนหายใจแรงๆ ชะมัด จากที่ยิ้มจนแก้มแทบแตกก็หมดอารมณ์เสียดื้อๆ

“หิวหรือเปล่าล่ะ”

“นิดหน่อยค่ะ”

เขาพยักหน้าว่าเข้าใจ จากนั้นก็หันไปมองผู้หญิงที่ยืนสงบเสงี่ยมข้างๆ “นี่พี่ลูกแพร เป็นเพื่อนสนิทของพี่”

เขาแนะนำให้ฉันรู้จักผู้หญิงหน้าสวยคนนั้น เธอยิ้มหวานจ้อยในขณะที่ฉันส่งสายตาเรียบเฉยมองกัน

“สวัสดีค่ะ” และทำเพียงยกมือไหว้ตามมารยาท

“หวัดดีจ้ะ น้องน้ำเหนือน่ารักกว่าในรูปที่ผาเอาให้แพรดูอีกนะเนี่ย” เธอชมฉันด้วยรอยยิ้มกริ่ม พี่ผาน่ะเหรอจะเอารูปฉันให้คนอื่นดู

“พี่ผานินทาอะไรเหนือให้พี่แพรฟังบ้างคะ”

“เปล่าจ้ะ ผาไม่ได้นินทาอะไรเราเลย มีแต่จะอวดรูปเราให้พี่ดู อิจฉานะเนี่ยเพื่อนเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว” น้ำเสียงสดใสของพี่ลูกแพรที่ยิ้มแซวพี่ผาทำเอาคนตัวสูงเสมองไปทางอื่น ใบหน้าหล่อเหลาทำเป็นไม่สนใจ

“ไปอวดอะไรเหนือคะ” ฉันมีดีให้อวดด้วยเหรอ

“ผาอวดว่าน้องเหนือน่ารั…”

“อวดว่าดื้อไม่มีใครเกินน่ะสิ” คนตัวสูงตัดบทฉับไว แต่กลับทำให้พี่ลูกแพรยิ้มกว้างกว่าเดิม

ส่วนฉันน่ะเหรอ ยู่ปากงอนใส่เขาไปสิ จะมีสักวันไหมที่พี่ผาเห็นฉันเป็นคนเรียบร้อย ทั้งที่ทำตัวอยู่ในโอวาทแล้วนะ

“ลูกแพรหิวรึยัง ผาให้ป้าหมี่ตั้งโต๊ะไว้แล้วนะ มีของชอบแพรด้วย” ไอ้คนตัวสูงเมินใส่ฉันเสียอย่างนั้น เขาหันไปถามเพื่อนแทนทั้งที่น้องก็นั่งหัวโด่อยู่ใกล้ๆ ไม่คิดว่าฉันก็หิวเป็นเหรอ

“นิดหนึ่ง น้องเหนือหิวไหมคะ”

“หิวค่ะ” ฉันพูดได้เต็มปากแม้เมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาจะพึ่งกินขนมที่เพื่อนซื้อมาให้จนเกลี้ยงก็เถอะ

“เหนือคงเดินลงไปเองไม่ได้” พี่ผาพูดพร้อมกับมองขาฉัน แหงอยู่แล้ว…ฉันจะลงไปเองได้ยังไง พี่ผานั่นแหละต้องพาลงไป

“งั้นเดี๋ยวพี่ให้น้าหมี่เอาขึ้นมาให้นะ เหนือก็นั่งทานข้างบนพอ” อย่างนี้ก็ได้เรอะ ฉันคิดว่าเขาจะอุ้มลงไปข้างล่างอีกนะเนี่ย

ขณะที่ยังนั่งขมวดคิ้วหน้างง พี่ผาจูงมือพี่ลูกแพรออกไปจากห้องเพื่อลงไปทานอาหารเย็นด้วยกัน เยี่ยมเลยพี่ชาย อยากรู้ว่าเพื่อนประสาอะไรถึงได้ดูแลเทคแคร์ดีขนาดนั้น

เพื่อนแหละ…เพื่อนจริงๆ

เสียงหัวเราะต่อกระซิกของพวกเขาดังมาถึงห้องฉัน คนที่นั่งกินข้าวเหงาๆ คนเดียวมันเจ็บหัวใจนะรู้ไหม ยิ่งเสียงหัวเราะพี่ผาดังเท่าไร บอกให้รู้ว่าเขาคงมีความสุขมากตอนอยู่กับพี่ลูกแพร ฉันก็ยิ่งซึมจนกินข้าวไปได้แค่ไม่กี่คำ อาหารรสชาติอร่อยกลายเป็นกร่อยในทันที

ตกค่ำหลังจากพี่ผาไปส่งพี่ลูกแพรที่รีสอร์ท เขากลับมาอาบน้ำและนั่งทำงานของตัวเองเงียบๆ ตรงมุมเดิม คงมีแค่ฉันที่นั่งทำงานของตัวเองไปด้วยและลอบมองเขาอยู่ตลอด

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความของใครสักคนดึงความสนใจฉันให้มองมือถือ ชื่อแอคเคาท์ทำเอาหายใจพรืด

ศรุต : พรุ่งนี้พี่เข้าไปเยี่ยมหนูที่ไร่นะ

ศรุต : หนูอยากได้อะไรไหม พี่จะได้ซื้อไปให้

ศรุต : อ่านแล้วช่วยตอบพี่หน่อยสิคะ

Namnuea : พี่จะมาพรุ่งนี้เหรอ

ศรุต : ใช่ค่ะ คิดถึงหนูจะแย่

ศรุต : พิมพ์ไม่สะดวกเลย พี่ขอโทรได้ไหม

เขาไม่ปล่อยให้ฉันได้มีเวลาคิดคำตอบเลย เสียงมือถือที่แผดร้องลั่นทำเอาพี่ผาเหลือบมองกันเล็กน้อยก่อนตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ

ฉันลังเลว่าจะรับสายดีไหม แต่ในเมื่อฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่ศรุตแล้ว การพูดคุยของเราก็คงเป็นแค่การถามไถ่อาการและความเป็นอยู่มากกว่า พี่ผาคงไม่ว่าอะไร…เขาออกจะเฉยๆ ซะขนาดนั้น

“ฮัลโหลค่ะพี่ศรุต” ฉันกรอกน้ำเสียงทักทายปลายสายปกติ เขาดีใจมากที่ฉันยอมรับสายสักทีถึงได้พ่นลมหายใจอย่างตื่นเต้น

(ดีใจจังที่เหนือยอมคุยกับพี่)

“พี่จะมาเยี่ยมเหนือพรุ่งนี้เหรอคะ” ปากพูดกับปลายสายหากแต่สายตาฉันมันเอาแต่จ้องคนนั่งทำงานไม่ห่างจากเตียงนอน ท่าทางของเขามันเรียบเฉยเป็นปกติเหลือเกิน

(ครับ หนูจะเอาอะไรไหม สั่งมาได้เต็มที่เลยนะ)

“เหนือ…” ฉันเว้นวรรคชั่วครู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองต้องการอะไร เงียบอยู่อึดใจหนึ่งเลยล่ะ

(ว่าไงคะน้ำเหนือ)

“เหนืออยากกินชูโรสร้านที่เราเคยไปถ่ายรูปกันน่ะค่ะ พี่ศรุตจำได้ไหม”

(จำได้สิคะ อะไรที่เหนือชอบพี่จำได้หมดแหละ) น้ำเสียงอารมณ์ดีเอื้อนเอ่ยตอบ

ฉันและพี่ศรุตคุยต่อกันอีกสักพักก่อนจะต้องขอวางสายเมื่อเห็นว่าพี่ผาปิดโน๊ตบุ๊คเตรียมตัวเข้านอน เขาแทบไม่มองหน้าฉันเลย ไม่คุยด้วย ไม่ถามไถ่ว่าต้องการอะไรอีกไหม

ไฟในห้องดับสนิทลง เสียงลมหายใจของคนด้านล่างก็ดังผะแผ่วในความมืด แต่ฉันนี่สิที่ข่มตานอนหลับไม่ลง

“พี่ผา เหนือปวดฉี่” กลั้นใจพูดออกไป คิดว่าคนตัวสูงอาจไม่ได้ยินเพราะหลับไปแล้วก็ได้ แต่ไม่กี่วินาทีถัดมา เสียงเคลื่อนไหวของเขามาพร้อมกับไฟในห้องที่สว่างจ้า

พี่ผาเข้ามาพยุงตัวฉัน ยังคงไม่พูดไม่จาสักคำ ใบหน้าเรียบเฉยนั้นคล้ายคนสื่ออารมณ์ไม่เป็น

เขาไม่ได้ล็อคประตูห้องน้ำแต่อย่างใด เพราะเมื่อฉันทำธุระเสร็จจะได้เข้ามาพยุงกลับไปนอนที่เตียงอีก อันที่จริงฉันไม่ได้ปวดฉี่อะไรหรอก แค่หาเรื่องคุยกับเขาเพียงแต่เขาไม่คุยด้วย

“พี่ผาโกรธอะไรเหนือรึเปล่า” ไม่อยากให้มันคาราคาซัง ฉันเลยตัดสินใจถามตรงๆ

“ไม่นิ” เสียงเข้มตอบกลับสั้นๆ

“ถ้าพี่ผาไม่พอใจอะไร บอกเหนือตรงๆ ก็ได้”

“…”

“ถ้าเรื่องที่เหนือคุยกับพี่ศรุตมันไม่มีอะไรหรอกค่ะ เขาแค่จะซื้อของมาเยี่ยมเฉยๆ”

“พี่จะไม่พอใจไปทำไม เหนือทำอะไรมันก็สิทธิ์ของเหนือ พี่ไม่เข้าไปจุ้นจ้านหรอก” คำตอบที่โคตรชัดเจนตรงไปตรงมา ไม่มีอ้อมไม่มีเลี้ยว มันตีแสกหน้าฉันให้เลิกสำคัญตัวเองและกลับมาอยู่กับความเป็นจริง

“อ๋อค่ะ พี่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” เป็นประโยคที่พูดบอกเขาแต่เจ็บจี๊ดที่หัวใจดีจัง

ใครบอกว่ามีทะเบียนสมรสแล้วจะได้ยกระดับเป็นคนสำคัญ มันก็แค่กระดาษไร้ค่าแผ่นหนึ่งเท่านั้น ฉันควรจะสำเหนียกตัวเองไว้ให้เยอะๆ

น้ำเหนือ | Part Ended