7.จ่ายค่าเช่าบ้าน (NC)

ภูดิศสอดมือรั้งท้ายทอยเล็กขึ้นรับจูบวาบหวาม ถึงตอนนี้ก็ยังนึกแปลกใจไม่น้อยที่เธอยังจูบเงอะงะเหมือนเด็กใหม่ ทั้งที่ก็คบกับไอ้หมอนั่นมาตั้งหลายปีแล้ว

แต่เขาไม่คิดจะถามเหตุผลแน่นอน ตอนนี้หน้าที่ฝึกฝนน้องน้อยเป็นของเขาแล้ว คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องอีกเป็นอันขาด

คนตัวโตนั่งลงบนโซฟาแล้วดึงร่างบางขึ้นมาคร่อมบนตักแกร่ง ริมฝีปากยังประกบกันแนบแน่น ไม่มีท่าทีว่าจะหลุดง่าย ๆ

เสียงหวานครางอืออาในลำคอฟังดูเชื้อเชิญไม่น้อย กระตุ้นให้คนฟังบีบบั้นท้ายงอนงามเข้าเต็มแรง ก่อนลากมือขึ้นมาเคล้นคลึงอกนุ่มผ่านเสื้อเชิ้ตพอดีตัว เท่านี้ก็ทำให้คนถูกลูบสั่นสะท้านได้เหมือนกัน

“อืม...พี่ภู”

“ครับ ยกก้นขึ้นหน่อยเด็กดี” เขาดึงกระโปรงสั้นขึ้นไปกองบนเอวคอด กดแผ่นหลังบางเข้าหาตัวให้กลางกายเสียดสีกันไปมา “พราวเรียกพี่ทำไมเหรอครับ”

“เรายังคุยกันไม่จบเลยนะคะ”

“มันจบตั้งแต่คืนนั้นแล้ว”

“คืนไหน”

“คืนที่เราเอากันจนเช้าไง”

คนตัวเล็กหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันใด พอถูกมือหนาสอดเข้าไปบดบี้กลางกายก็ยิ่งควบคุมสติไม่อยู่

“พี่ภู เบาได้เบาค่ะ”

“เบาไม่ได้ครับ พี่แข็งจนปวดไปหมดแล้ว เราก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอ”

ใบหน้าคมกดหอมแก้มนุ่มเข้าฟอดใหญ่ ก่อนเอ่ยหยอกล้อคนขี้อายต่อ

“ดีนะที่เราเครื่องติดเร็วดี บี้หน่อยก็แฉะแล้ว พี่ชอบมาก”

“คนบ้า” พริมาทุบแขนล่ำไปทีหนึ่ง “ว่าแต่พี่ภูชอบแบบนี้จริงเหรอคะ”

“นึกว่าไม่อยากรู้ซะอีก” ภูดิศกดนิ้วยาวเข้าไปในร่องชื้นแล้วงอเกี่ยวเบา ๆ “ของดีขนาดนี้จะไม่ชอบได้ไง ไอ้หมอนั่นโง่เองที่ไม่รู้จักรักษาไว้ให้ดี”

ร่างบางจ้องดวงตาสีเข้มไม่กระพริบ เพราะเขาพูดในเรื่องที่ยังค้างคาใจเธออยู่พอดี

“จริงเหรอคะ”

“พิสูจน์ไหมล่ะ”

ไม่รู้ว่าเขาล้วงอาวุธคู่กายออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ คนตัวเล็กมารู้อีกทีก็ตอนที่ถูกปลายหัวบานเต่งถูไถกับน้องสาวแล้ว

“จำได้ไหมว่าต้องขย่มยังไง”

ภูดิศถามพลางกดสะโพกผายลงกลืนกินตัวตนแข็งชัน ร่างบางจับไหล่กว้างทั้งสองข้างเป็นที่ยึดไว้ ฝืนข่มใจไม่ให้ครางเสียวจนเกินงาม

“ซี้ด แน่นจังเลย”

คำอุทานเบา ๆ ทำให้คนที่ได้รับคำชมยกยิ้มไม่หุบ

แค่นี้ก็รู้แล้วว่าใครใหญ่กว่า ฮ่ะ ๆ ๆ

ภูมิใจแล้วก็ต้องโชว์ลีลากันหน่อย ชายหนุ่มจึงเด้งเอวสอบเสยกระแทกตามจังหวะที่น้องน้อยทิ้งตัวลงมา พอได้สักพักเอวเล็กก็เปลี่ยนเป็นหมุนควงเบา ๆ แล้วขย่มต่อเนื่องสลับกันไป

สองร่างโรมรันใส่กันอย่างโหยหา เสียงตับ ๆ ดังลั่นบ้านสองชั้นหลังน้อย ยังดีที่เสียงครางไม่ดังเท่าไรนัก ไม่อย่างนั้นคุณยายข้างบ้านอาจหัวใจวายเอาได้

“อื้อ พี่ภู อย่าบี้”

ร่างบางดิ้นเร่าหนีนิ้วโป้งที่บดกระตุ้นจุดอ่อนไหวบวมเป่ง แต่ก็ถูกแขนยาวกอดรัดไว้แน่นไม่ให้ขยับไกล ใบหน้าคมฟัดอกนุ่มอย่างเมามันในอารมณ์จนขึ้นริ้วแดงหลายรอย

ห่างกันไปแค่คืนเดียวยังคิดถึงขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาติดเมียมากเพียงใด

ส่วนเธอจะติดเขาหรือเปล่าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะอีกไม่นานต้องหลงผัวจนโงหัวไม่ขึ้นแน่นอน

นั่นแหละแผนการอันยิ่งใหญ่ของเขา และถ้าจะให้สำเร็จแน่ย่อมต้องใช้ของใหญ่ ๆ ช่วยด้วย

ภูดิศพลิกร่างบางลงนอนบนโซฟา จับขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นพาดบ่า อีกข้างกางออกกว้างอ้ารับแรงกระแทกกระทั้นถี่ยิบ เพียงไม่นานความสาวถึงกับขึ้นสีแดงระเรื่อ

คนตัวเล็กดิ้นพล่านไปกับลีลารักที่จู่ ๆ ก็เร่าร้อนขึ้นกะทันหัน

“พี่ภูเบาหน่อยค่ะ พราวจะไม่ไหว อื้อ”

ยังไม่ทันขาดคำร่องชื้นก็ตอดรัดถี่รัว ร่างสูงขบกรามอดกลั้นไม่ให้คล้อยตามไป

เขาอยากทำให้เธอเสร็จคาลำซ้ำ ๆ จะได้ติดใจจนหนีไปไหนไม่รอด เพื่อลบภาพไอ้แฟนเก่านั่นออกไปจากใจเธอให้หมดสิ้น

ชายหนุ่มจับร่างบางลงมายืนโก้งโค้งเอาสองมือยันพนักโซฟาไว้ แอ่นก้นงอนรับบทเรียนรักอย่างต่อเนื่องไม่ให้พักหายใจ

พอน้องน้อยเสร็จสมอีกรอบ ภูดิศก็จับเปลี่ยนท่าไปนั่งกางขาอ้ารับบ้าง ส่วนตัวเองยืนย่อเข่าสาวเอวสอบระรัว จนโซฟาเขยื้อนไปชนกับกำแพงบ้านตามจังหวะเสียงดังตึง ๆ ถ้าใครผ่านมาอาจนึกว่าคนในบ้านกำลังตีกันอยู่ก็ได้

พริมาตัวเบาขึ้นสวรรค์ไปไม่รู้กี่รอบจนตาลอย สติเตลิดเปิดเปิงไปหมดแล้ว แต่คนตัวโตยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดเลย

“พี่ภู พราวจะไม่ไหวแล้วนะคะ”

“ใกล้แล้วเด็กดี อดทนอีกนิดนะ”

เขาเองก็ไม่คิดว่ารอบสองจะอึดได้ขนาดนี้ ส่วนรอบแรกแตกเต็มท้องน้องไปนานแล้ว

“มาครับ ช่วยขย่มให้พี่หน่อย” ภูดิศเปลี่ยนไปนั่งพักบ้าง มือประคองร่างบางให้อ้าคร่อมกลางกายเข้าหา

 แต่พอพริมาคุกเข่าลงขนาบข้างต้นขาแกร่งก็มีเสียงไม้หักดังขึ้น แขนยาวรีบโอบเอวคอดลุกขึ้นยืน เธอเองก็ผวากอดคอคนตัวโตไว้แน่นเช่นกัน

นี่พวกเขาจัดหนักกันจนทำโซฟาหักเชียวหรือ

สองคนจ้องตากันไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขำออกมา

“ขอโทษครับ พี่จะเอาไปซ่อมให้นะ”

ข้าวของทุกชิ้นในบ้านหลังนี้ย่อมมีความทรงจำของเธอกับพ่อแม่อยู่ เขาจึงอยากคงสภาพเดิมเอาไว้ให้ แต่เจ้าของกลับส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรค่ะ มันเก่ามากแล้ว ถือโอกาสนี้เปลี่ยนใหม่ดีกว่า”

หญิงสาวยกมือเช็ดหางตาเพราะขำจนน้ำตาเล็ด

“อุ้ยพี่ภู จะทำอะไรคะ”

“พาอุ้มไปเข้าห้องน้ำไงครับ ท่านี้ลึกดีไหม ซี้ด ตอดเบา ๆ หน่อย จะขาดแล้ว”

ภูดิศพาน้องน้อยเดินไปทางหลังบ้าน แต่กว่าจะถึงก็จับกดกับผนังแถวนั้นแล้วตอกอัดจนเสร็จเสียก่อน มันอดใจไม่ไหวแล้วจริง ๆ

พอเขาถอนแก่นกายออกก็ย่อตัวลงไปนั่งคุกเข่า ยกมือลูบเนินสาวที่บวมแดงเบา ๆ

“เจ็บไหมครับ”

“อื้อ รู้สึกแสบ ๆ ด้วยค่ะ” ก็เล่นกระแทกมาราธอนขนาดนั้น ใครจะไปเหลือ

“ขอโทษครับ งั้นเดี๋ยวพี่เป่าให้นะ”

“ไม่ต้องเลยค่ะ ขอพักสักหน่อยก็คงหาย”

ภูดิศเลยจัดการอุ้มเธอเข้าไปอาบน้ำ พริมารีบจัดการตัวเองแล้ววิ่งหนีขึ้นชั้นสอง แต่ยังไม่ทันได้เปิดตู้เสื้อผ้าก็เห็นชีเปลือยเดินไปทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงของเธอ

“พี่ภูไม่กลับบ้านเหรอคะ”

ที่จริงอยากถามว่าทำไมไม่ใส่เสื้อผ้ามากกว่า แต่กลัวว่าจะเป็นการหาเรื่องใส่ตัวเสียเปล่า ๆ

“บอกไปแล้วนี่ว่าพี่จะอยู่กับเมีย” ชายหนุ่มตบที่ว่างข้างกายเบา ๆ “มามะที่รัก มานอนกอดกันดีกว่าครับ เสื้อผ้าไม่ต้องใส่หรอก แค่เนื้อแนบเนื้อก็อุ่นแล้ว”

“ใครจะไปแนบกับพี่อีกคะ บอกแล้วไงว่าขอพัก ๆ”

“พี่ก็ไม่ได้บอกว่าจะทำต่อสักหน่อย หรือเราอยากได้ก็โอเคนะ พี่ตามใจเมียอยู่แล้ว”

“พราวไม่ได้อยากได้สักหน่อยค่ะ”

พริมากอดอกจ้องคนหน้าไม่อายอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนความง่วงไม่ไหว ยอมเดินไปนอนให้อีกคนกอดรัดฟัดเหวี่ยงได้ตามใจ

ภูดิศกดหอมกระหม่อมบางเข้าเต็มปอด “พี่จะเช่าบ้านพราวอยู่นะครับ จ่ายด้วยเงินเดือนทั้งหมดของพี่เลย”

“เดี๋ยวก่อนสิคะ” เธอคิดจะเถียงกลับ แต่ก็ถูกมือหนาลูบหัวจนชักจะเคลิ้มอ้าปากหาวหวอด “ทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ”

“ได้สิครับ พี่ยกของของพี่ให้พราวได้หมด” ชายหนุ่มกดจูบหน้าผากมน “นอนนะครับเด็กดี พรุ่งนี้เราจะได้ไปทำงานพร้อมกัน”

พริมานึกว่าเอ่ยถามไปว่าเขาทำงานที่ไหน แต่ที่จริงเธอพูดในความฝันต่างหาก

“ตื่นได้แล้วครับเด็กดี”

เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับแรงกดจูบหนัก ๆ ที่ปากนุ่ม

ร่างบางตื่นขึ้นมาเห็นแสงสว่างจ้าก็สะดุ้งผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว จนหัวเกือบกระแทกเข้ากับคนที่ยืนโน้มตัวอยู่ด้านบน

ภูดิศถึงกับต้องยกมือลูบอกเรียกขวัญตัวเอง ดีนะที่เขาว่องไวพอ ไม่อย่างนั้นคงได้ไปโรงพยาบาลกันแต่เช้า

“กี่โมงแล้วคะเนี่ย ทำไมพี่ภูไม่ปลุกพราวให้เร็วกว่านี้” เมื่อวานถูกเขาสูบพลังไปหมดจนลืมตั้งนาฬิกาปลุกเลย “ตาย ๆ ต้องไปหาอะไรกินข้างนอกแล้วมั้ง”

ปกติเธอชอบตื่นมาทำอาหารเช้ากินเองมากกว่า แต่วันนี้คงไม่ทันแล้ว

“ใจเย็น ๆ เราไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน พี่ทำอาหารไว้ให้แล้ว”

“อะไรนะคะ”

“ยังจะเหม่ออีก ไหนว่ากลัวสายไง”

“จริงด้วย”

เพียงไม่นานสองหนุ่มสาวก็พร้อมไปทำงาน พริมาถือกล่องถนอมอาหารเดินไปเปิดประตูรั้ว ส่วนภูดิศก็ขับรถออกมารอให้ร่างบางตามขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับ พร้อมแล้วค่อยออกเดินทางกัน

“พี่ภู...”

“ป้อนหน่อยครับ”

เธอว่าจะถามเขาเรื่องที่ทำงาน แต่พอเห็นชายหนุ่มอ้าปากรอเป็นลูกนกก็ต้องรีบเปิดกล่อง คีบข้าวปั้นลูกพอดีคำป้อนให้

“พอพราวกินแล้วช่วยบอกด้วยนะว่าพี่ทำอร่อยไหม”

ประโยคนั้นกระตุ้นความสงสัยให้คนตัวเล็ก พริมาจึงรีบคีบใส่ปากตัวเองบ้าง

พอเริ่มเคี้ยวไปสองหยับ ตากลมโตก็เป็นประกายขึ้นมาทันใด

“อร่อยจังเลยค่ะ พี่ภูทำเองแน่เหรอคะ”

“ใช่สิ ชอบไหม”

หญิงสาวพยักหน้าระรัว มือก็คีบกินเองอีกลูกจนเกือบลืมป้อนให้สารถีบ้าง

“อร่อยจริง ๆ ค่ะ ถ้าพราวทำกินเองคงไม่อร่อยขนาดนี้แน่”

“พอจะเป็นค่าเช่าบ้านได้ไหม พ่วงไปกับเซ็กส์ร้อน ๆ ที่พี่จะเสิร์ฟให้ทุกวัน

“พูดอะไรก็ไม่รู้ กิน ๆ เข้าไปเลยค่ะ” เธอรีบยัดข้าวปั้นปิดปากคนหน้าไม่อาย

“ยังจะเขินอะไรอีก ทำกันจนโซฟาหักไปตัวนึงแล้ว” พอเห็นแก้มนวลขึ้นสีแดงจัดเขาก็ยิ่งอยากแกล้งหนักขึ้น “คราวนี้สั่งโซฟาพิเศษเลยไหม เอาแบบที่รองรับได้ทุกกระบวนท่าไม่มีขาดตอน”

“หยุด ๆ พี่ภูอ้าปากทีไรพูดแต่เรื่องหื่น ๆ ตลอด เอาไปกินอีกลูกเลยค่ะ”

“ฮ่ะ ๆ ได้ครับ ๆ ถ้าเมียป้อนพี่ก็กินหมดแหละ”

ภูดิศหัวเราะอย่างอารมณ์ดีมาก ชอบใจที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างนี้