พลาดรักเมฆินทร์

จากความประทับใจ...สู่ความผิดพลาดที่พลิกผัน!​ในค่ำคืนที่แสนเปราะบาง จี๊ด ผู้ซึ่งเข้าใจว่า เมฆินทร์ ผู้กำลังจมอยู่กับปมในอดีตที่ผ่านมาระหว่างเขากับเพื่อนรัก ได้ดื่มจนขาดสติ และเผลอปลดปล่อยความเป็นชายใส่จี๊ดอย่างไม่ได้ตั้งใจ ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้เขาอยู่แล้ว บวกกับอะไรบางอย่างในเครื่องดื่ม...ทำให้จี๊ดยอมจำนนต่อสัมผัสในคืนนั้นอย่างเต็มใจ เธอแอบหวังลึก ๆ ว่าเขาจะมีความรู้สึกดี ๆ ตอบกลับมาบ้าง...​แต่ความหวังทั้งหมดพังทลายลง เมื่อสิ่งเดียวที่เธอได้รับคือ "คำขอโทษ" ที่เย็นชา คำ ๆ นั้นกรีดลึกลงกลางใจจนกลายเป็นบาดแผลฉกรรจ์ ทำให้จี๊ดเลือกที่จะหลบหน้าเมฆินทร์อย่างสิ้นเชิง​ด้าน เมฆินทร์ แม้จะรู้สึกผิดอย่างหนักกับสิ่งที่ทำลงไป เขาก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะขอโอกาสแก้ไขและกล่าวขอโทษอย่างจริงใจ แต่เรื่องราวกลับยิ่งเลยเถิดขึ้นไปอีก จนกระทั่งถึงช่วงฝึกงานของนักศึกษาปี 4 เขาที่ใช้ 'อำนาจ' ในตำแหน่งหน้าที่ จัดการให้จี๊ดมาฝึกงานในบริษัทของเขา เพื่อหวังจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดและเยียวยาบาดแผลที่เขาก่อขึ้น​ทว่าสถานการณ์กลับเลวร้ายลง... ยิ่งเมฆรู้สึกผิดและพยายามเข้าหามากเท่าไหร่ จี๊ดยิ่

ตัดภาพมาที่ค่ำคืนวันเสาร์ ไนท์คลับของวายุ เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ แสงสีเสียงตระการตา ทว่า...ท่ามกลางความหรูหรานั้น จารวี ในชุดเดรสสวยงามกลับกำลังเดินออกมาจากไนท์คลับอย่างทุรักทุเร พยายามทรงตัวไม่ให้ทรุด...หนีตายจากห้องน้ำ!ไม่นะ! ไม่เอา! จะมาแตกตรงนี้ไม่ได้! ชุดสวย ๆ ของเรา! องค์แม่! ช่วยลูกด้วย! จากที่ตั้งใจมาโชว์สวย ๆ ฟาด ๆ ตอนนี้...กลายเป็นขี้แตก! ทำไมชีวิตนางเอกมันเศร้าขนาดนี้...เข้มแข็งไว้นะ...จารวี!ในจังหวะที่เธอกำลังจะปล่อยโฮเพราะความสิ้นหวัง รถเบนซ์สีดำเงาวับคันหรู ก็แล่นมาจอดเทียบหน้าไนท์คลับอย่างช้า ๆ เมฆินทร์ ในชุดสูทสีเข้มเพิ่งมาถึง เขาเพิ่งเลิกประชุมด่วนและกำลังจะมาสมทบกับเพื่อน ๆเขาลดกระจกลงเพื่อจะมองหาเพื่อน แต่สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างของหญิงสาวที่ดูคุ้นตา กำลังยืนก้มตัวกุมท้อง สภาพเหมือนจะพังทลายอยู่ข้างเสาไฟ..."อ้าว... น้องจี๊ด ใช่ไหมครับ?"หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ มองเห็นผู้ชายที่เพิ่งจะทำให้ใจเธอเต้นแรงเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา... เมฆินทร์!"พะ...พี่เมฆ...""น้องเป็นอะไรไปครับเนี่ย? ทำไมหน้าซีดขนาดนี้? ไม่สบายเหรอ?""มะ...ไม่รู้ค่ะ! ท้องเสียห

หลังจากที่เมฆินทร์เดินเข้าไปข้างใน จารวีมองซ้ายมองขวา ห้างขนาดเล็กใกล้ ๆ ยังไม่ได้ปิดเธอจึงรีบวิ่งเข้าไปข้างใน แต่ด้วยสถานที่บันเทิงย่านนี้ เสื้อผ้าแฟชั่นต่าง ๆ ในร้านแถวนี้ก็มีแต่ชุดที่ดูเซ็กซี่ยั่วยวน ให้เข้ากับสถานที่เธอจึงจำใจต้องซื้อชุดที่พอจะใส่ได้ พร้อมกับรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งที่ไม่ค่อยอยากจะใส่แต่ก็ต้องใส่เพื่ออำพรางรองเท้าแตะพอได้ทั้งหมดเธอก็รีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ แต่หุ่นเจ้ากรรมของเธอที่สูงเพรียวและหน้าอกใหญ่ กลับทำให้ชุดที่เธอซื้อมานั้นดู เล็กและสั้นเป็นพิเศษ เธอรีบวิ่งออกมาเพื่อจะขอเปลี่ยน แต่ก็สายไปเสียแล้ว พนักงานได้เก็บร้านและปิดเป็นที่เรียบร้อยเธอเดินกลับไปที่ห้องน้ำอีกรอบ เพื่อคิดจะเปลี่ยนชุดกลับคืน แต่เมื่อยืนมองตัวเองที่กระจก เธอจึงนึกถึงคำพูดของเมย์ที่เคยพูดไว้ว่าอิจฉาทรวดทรงองค์เอวของเธอ ความรู้สึกรังเกียจหน้าอกตัวเองค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความมั่นใจ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยืนมองตัวเองที่หน้ากระจกอีกครั้ง พร้อมกับ ปล่อยผมที่มัดไว้ให้สยาย และหยิบเครื่องสำอางที่มีเพียงน้อยนิดออกมาแต่งแต้ม เธอมองดูตัวเองในกระจก แล้วพึมพำ "หรือว่าเราคิดไปเอง ว่าหน้าอกของเรามันเป็นปัญหา.

​เธอครางกระเส่าแทบขาดใจ พร้อมกับเอ่ยคำว่า เสียวมาก เสียงหวานของเธอยิ่ง ปลุกเร้าอารมณ์ของเขาให้หื่นและหิวกระหายยิ่งขึ้น​"อ้าาาา... อึก...ไม่ไหวแล้ว!" หน้าท้องเธอหดเกร็ง ช่องรักดูดรัดแก่นกายใหญ่อยู่ภายใน อาการเริ่มเข้าสู่ ภาวะสมองขาวโพลน​"ไม่ไหวแล้ว...พี่จะเสร็จแล้ว!" น้ำเสียง สั่นกระเส่า ของเขาดังขึ้น ก่อนจะกระหน่ำลงอย่างถี่รัว ฝ่ามือหนา รวบรัดเอวเล็กของเธอไว้แน่น กระแทกเข้าหากันด้วยจังหวะที่ เร็ว รัว และดุดันกว่าทุกครั้ง​เขากระแทกลงมาอีกสองสามครั้งจนเธอได้ยินเสียง ครางที่ลึกและพร่าของเขา..."ฮึ๊...ฮึ๊...อ้าาา~"เสียงครางลึกและพร่าของเขาดังก้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะกระตุกเกร็งและปลดปล่อยทุกอย่างออกมาอย่างท่วมท้น ร่างกายทั้งคู่ทรุดฮวบลงบนโซฟาหนังที่เย็นเฉียบ​เมฆินทร์ทิ้งน้ำหนักลงทับร่างเธออย่างหมดแรง หายใจหอบถี่อยู่ข้างใบหูหนักอึ้งจนเธอต้องจิกเล็บลงโซฟากว้างเพื่อรองรับน้ำหนักนั้น กลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งผสมกับเหงื่อและความร้อนรุ่มเข้าครอบงำพื้นที่ตรงนั้น​"พี่...เมฆ!"เธอรู้สึกถึงร่างแกร่งที่สั่นผวาเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็ แน่นิ่งไป เมฆินทร์ซบใบหน้าเข้ากับไหล่ของเธอลมหายใจ ที่เคยห

จารวีงัวเงียตื่นขึ้นด้วยอาการเมาจากการกระดกเหล้าอย่างบ้าคลั่ง สติยังไม่กลับมาเต็มร้อย เธอรู้สึกว่ารถแท็กซี่จอดสนิทแล้วจารวีเสียงแหบ "ถึงแล้วเหรอ? งั้นเราไปก่อนนะ..."ซันนี่รั้งแขนเธอไว้ "เดี๋ยวสิ! จะไปไหน? ลืมแล้วเหรอ...ว่าเธอชวนเรามาไม?"คำพูดของซันนี่ทำให้ภาพการสนทนาระหว่างเมฆญิงสาว "รักข้างเดียวของเขากับฤทธิ์ยาบางอย่างที่อยู่ในเหล้า" ความเจ็บแค้นและโกรธเกลียดเปลี่ยนเป็นความกล้าบ้าบิ่น "ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลก! ไม่จำเป็นต้องมานั่งเสียใจ!" นั่นคือสิ่งที่เธอคิดในวินาทีนั้นเมื่อเธอย่างกายเข้ามาในห้อง แสงสลัวกับเงาตะคุ่มของ อุปกรณ์แปลกตา ทำให้ความกล้าของเธอเริ่มสั่นคลอน จารวีหันไปถามซันนี่อย่างตรงไปตรงมา"นาย...นายไม่ได้เป็นคนซาดิสม์ใช่ไหม? ไม่ได้ชอบทำอะไรแปลก ๆ ใช่ไหม?"ซันนี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ก็ได้หมดนะ...ถ้าเธอชอบแปลก ๆ เราก็ทำได้...จะลองไหมล่ะ?"เธอมองไปที่ โซ่ แซ่ กุญแจมือ และเหลือบไปเห็นผ้าผืนหนึ่ง"งั้น...ขอแค่นี้พอ"เธอหยิบผ้าสีดำขึ้นมา ผูกปิดตาตัวเองไว้แน่น เธอไม่ต้องการมองหน้าผู้ชายคนนี้ ไม่ต้องการเห็นแววตาของผู้ชายคนไหน...ขณะที่กำลังจะกระทำอะไรลงบนร่างกายเธอ การปิดตาคือทางเ