นิชาป้อนข้าวคนไข้บ่อยมาก

4วันก่อนหน้านี้  

“ผู้กองครับเราทำแบบนี้จะไม่โดนด่าอีกเหรอครับ”นทีหันมองลูกน้องที่ทำหน้าเสียอยู่ข้างๆแน่นอนว่าวันนี้เขาได้รับรายงานเรื่องการขนยาเสพติดเลยขนลูกน้องมาตั้งด่านตรวจโดยที่ยังไม่ได้ขออนุญาตจากหัวหน้าเลยด้วยซ้ำ 

“ผมรับผิดชอบเองไปทำงานต่อเถอะ”ร่างสูงเอ่ยบอกเสียงเรียบวันนี้เขามั่นใจเหลือเกินว่าจะจับพวกเลวๆนี้ได้ 

ปื๊ดด ปื๊ดดด 

เสียงบีบแตรรถเรียกความสนใจของนทีทันทีเจ้าตัวที่กำลังจะกดเบอร์โทรออกของคนที่ช่วยน้องสาวเขาไว้ก็หยุดชะงักลงก่อนจะเดินตรงไปยังรถคันดังกล่าวนทีมองใบหน้าลูกน้องที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและเมื่อเขาได้เห็นใบหน้าของเจ้าของรถริมฝีปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นเหมือนกำลังรอสิ่งนี้อยู่ 

“ไอ้แทนไท”นทีเอ่ยทักทายด้วยดวงตาแข็งกร้าวมองใบหน้าหล่อของแทนไทด้วยความอาฆาตส่วนคนโดนมองก็เพียงมองกลับภายใต้กรอบแว่นใสอย่างไม่เกรงกลัวอะไร 

“โอ้วๆพูดไม่เพราะเลยนะครับผู้กอง”ใบหน้าหล่อยกยิ้มอย่างยียวนมองผู้กองนทีที่ทำสีหน้าเหมือนโกรธแค้นเขามาหลายสิบปี 

“จ่าหมายตรวจรถมันเดี๋ยวนี้!”นทีเอ่ยสั่งกับลูกน้องยิ่งมองใบหน้าภายใต้กรอบแว่นใสแล้วก็ยิ่งรู้สึกอยากจะซัดให้แว่นแตกเสียเหลือเกิน 

“แต่ผู้กองครับ..” 

“นี่คือคำสั่ง!ตรวจรถของมันให้หมดทุกคันซะ!”นทีเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงดุดันลูกน้องต่างมองหน้ากันอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะนี่มันก็หลายครั้งแล้วที่ผู้กองนทีเข้าไปยุ่งกับมาเฟียและสุดท้ายก็โดนต่อว่ากลับมาแล้วความซวยก็ดันมาโดนพวกลูกน้องที่มียศต่ำกว่าด้วยเช่นกัน 

“เชิญเลยครับ:)”แทนไทเอ่ยบอกอย่างสบายอารมณ์ริมฝีปากหนายกยิ้มก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบต่อหน้าผู้กองนทีเวลาผ่านไปนานหลายนาทีที่ลูกน้องของนทีทำการตรวจค้นรถแต่สุดท้ายก็ไม่พบความผิดปกติอะไรสักอย่างนั่นยิ่งทำให้พวกเขาหน้าซีดเผือกเข้าไปใหญ่เพราะนั่นหมายความว่างานนี้พวกเขาอาจจะโดนไล่ออกจากอาชีพตำรวจเพราะฝ่าฝืนกฏของหัวหน้าก็เป็นได้ 

“ไม่มีสิ่งผิดกฏหมายเลยครับผู้กอง” 

“ตรวจให้มันดีๆสิวะ!”นทีเอ่ยเสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจในเมื่อเขาได้รับรายงานมาจากสายของตัวเองแล้วมันจะไม่เป็นความจริงได้อย่างไรนอกจากสายข่าวเขาจะหักหลังเขาเองแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พบสิ่งผิดกฏหมายสักอย่างอยู่ดี 

แทนไทมองใบหน้าของนทีที่เคร่งเครียดก่อนออกมาเขาทำการติดต่อจากอีกฝ่ายเพื่อเปลี่ยนที่นัดพบและเป็นเขาเองที่เอาตัวเองมาเป็นเหยื่อล่อของผู้กองนทีเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ 

“ดูเหมือนจะไม่เป็นไปอย่างที่ผู้กองหวังสินะครับ”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยพูดพร้อมกับรอยยิ้มนทีที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่จนเผลอบุกเข้าไปกระชากคอเสื้อของแทนไทที่นั่งอยู่บนรถ้วยความเดืือดดาด 

“มึงไอ้เลว!มึงอย่าคิดว่าจะรอดจากมือกูไปได้ทุกทีหรอกนะสักวันนึงกูจะเป็นคนพามึงเข้าตารางให้ได้คอยดู!”นทีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นในขณะที่แทนไทได้แต่ยกยิ้มอย่างนึกสนุกไม่นานตัวของนทีก็โดนกระชากกลับไปโดยฝีมือของลูกน้องคนอื่นๆ 

“ผมจะรอวันนั้นก็แล้วกันนะครับ”แทนไทเอ่ยขึ้นอย่างยียวนก่อนจะจับคอเสื้อให้เข้าที่พร้อมกับกดเลื่อนกระจกขึ้นและจากไปพร้อมกับชัยชนะของตัวเองส่วนนทีก็ได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ 

“ของถูกจัดส่งสำเร็จแล้วครับเจ้านาย” 

“อืมดีมาก”เขาเอ่ยเสียงเรียบสายตามองข้อความของนิชาที่ส่งมาขอเลี้ยงข้าวแต่เขาเลือกที่จะกดปิดหน้าจอและมองสายฝนที่กำลังตกมาอย่างหนักแทนพลันในหัวก็คิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ 

“หยุดรถ” 

“ครับ?แต่นี้ยังไม่ถึงบ้านเลยนะครับ” 

“อืม”แทนไทเอ่ยตอบเบาๆก่อนจะเปิดประตูรถออกไปปะทะกับสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักลูกน้องที่เห็นแบบนั้นก็รีบกางร่มให้โดยทันที 

“กูจะเดินกลับบ้านพวกมึงไปซะ” 

“ครับ?” 

“กูบอกให้ไป..เอาร่มไปด้วย”ลูกน้องทำหน้ามึนงงคิดว่าเจ้านายของเขาจะพูดเล่นแต่สีหน้าที่จริงจังก็บอกได้ว่าเขาพูดจริงเลยทำการเก็บร่มและขึ้นขับรถออกไปในที่สุดร่างสูงเรียวบางเดินคู่กับฝนไปอย่างช้าๆเขารู้ดีว่ายังไงผู้กองนทีคงไม่รามือจากเขาไปง่ายๆเพราะฉะนั้นเขาก็จะรีบเข้าหานิชาอย่างจริงจังเพื่อที่จะทำให้ทั้งคู่มาอยู่ในกำมือของตัวเอง 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

มือบางเคาะประตูอยู่ภายในคอนโดที่เป็นที่อยู่ของแทนไทไม่นานประตูสีซีดก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่อยู่ในสภาพไม่ค่อยจะดูดีสักเท่าไหร่ 

“มาแล้วหรอครับ”น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยทักทายคนตัวเล็กนิชามองอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วงก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทันทีภายในห้องถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายและข้าวของไม่ได้เยอะเท่าไหร่มือบางรีบวางถุงโจ๊กและถุงยาที่นำมาวางไว้ตรงโต๊ะกินข้าวก่อนจะเดินมาดูอาการของคนตัวสูงด้วยความเป็นห่วง 

“คุณแทนขอฉันวัดไข้หน่อยนะคะ”ร่างบางเอ่ยบอกแทนไทพยักหน้ารับช้าๆมองนิชาที่นำอุปกรณ์อะไรไม่รู้ออกมา 

“อมอันนี้ไว้ใต้ลิ้นนะคะ”เขาทำมันอย่างว่าง่ายมองนิชาที่วิ่งวุ่นไปหาถ้วยชามมาใส่โจ๊กให้เขาก่อนที่เธอจะเดินกลับมาดึงสิ่งที่เขาอมไว้ออกไปตรวจดู 

“ไข้ตั้ง39องศาเลยนะคะคุณแทนอยู่ได้ยังไงกัน”ใบหน้าหล่อจ้องมองริมฝีปากเล็กๆของเจ้าตัวที่เอ่ยบ่นออกมา 

“เหรอครับ?ผมไม่รู้เรื่องเลยแค่กๆ”ร่างสูงเอ่ยตอบอย่างหมดแรงก่อนจะไอออกมาโชคดีที่หลังจากที่เขาเดินตากฝนวันต่อมาเขาก็จับไข้ทันทีแม้ว่าลูกน้องจะเอายามาให้แต่เขาก็ไม่กินเพื่อที่จะรอให้อาการมันแย่ลงเพราะการจะแกล้งป่วยกับคนเป็นหมอมันต้องสมจริงเสียหน่อย 

“กินข้าวก่อนนะคะเดี๋ยวนิชาฉีดยาลดไข้ให้”ร่างบางรีบยกถ้วยโจ๊กส่งให้อีกฝ่ายทันทีแต่พอเห็นสภาพที่ไม่มีแรงของแทนไทเธอก็ตัดสินใจเป็นฝ่ายที่จะป้อนเขาแทน 

“คือผมเกรงใจ” 

“ไม่ต้องเกรงใจนะคะนิชาป้อนข้าวคนไข้บ่อยมาก”ร่างบางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มแทนไทส่งยิ้มอ่อนและยอมให้อีกฝ่ายป้อนข้าวจนหมดสำหรับเขามันก็รู้สึกแปลกใหม่ดีที่มีคนมาดูแลแบบนี้ 

“เดี๋ยวคุณแทนยกแขนเสื้อ..” 

“เรียกผมว่าแทนเฉยๆก็ได้ครับหรือจะเรียกพี่แทนก็ได้ดูแล้วผมน่าจะอายุเยอะมากกว่าคุณหมอนะ”ร่างบางนิ่งไปชั่วครู่กับคำพูดของอีกฝ่ายเพราะปกติเธอไม่ค่อยสนิทกับใครเท่าไหร่ยิ่งกับเพศตรงข้ามยิ่งแล้วใหญ่ 

“ไม่ทราบว่าอายุเท่าไหร่หรอคะ?”เธอเอ่ยถามก่อนจะนั่งลงข้างๆร่างสูง 

“30ปีครับ” 

“อ๋าเท่าพี่ชายนิชาเลยค่ะงั้นเรียกนิชาว่านิชาเฉยๆก็ได้นะคะไม่ต้อเรียกคุณหมอหรอก”ใบหน้าสวยเอ่ยขึ้นอย่างเขินอายแทนไทยกยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป 

“เอางั้นก็ได้ครับนิชา”สายตาคมจ้องมองร่างบางที่ทำท่าทีเขินอายกับประโยคของเขาภายในใจรู้สึกพอใจเป็นอย่างมากที่แผนป่วยของเขาได้ผลเกินคาดแม้ว่าจะต้องหยุดงานบางอย่างก็ตามทีร่างบางรีบตั้งสติก่อนจะทำการฉีดยาลดไข้ให้กับอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ 

“กินยาแล้วก็ขยันดื่มน้ำกับพักผ่อนให้เพียงพอนะคะ”เธอเอ่ยบอกในขณะที่เก็บของเตรียมกลับบ้านแทนไทที่เห็นแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นทันทีก่อนที่จะ.. 

หมับ! 

“อ๊ะะ!”ร่างบางล้มตึงไปกับแรงฉุดของอีกฝ่ายตัวของเธอทาบทับกับร่างกายกำยำของแทนไทใบหน้าสวยเบิกตาโตพร้อมกับหัวใจที่เต้นถี่รัวมาจากความตกใจ 

“ขอโทษครับพอดีผมจะลุกไปส่งแต่ดันเจ็บแผลขึ้นมา”แทนไทรีบแก้ตัวทันทีก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นโดยที่สองมือกอดลำตัวบางของนิชาเอาไว้ด้วย 

“แผลเหรอคะ?”เธอเอ่ยถามก่อนจะผละตัวออกมาไม่คิดเลยว่าคนที่ป่วยจะมีกลิ่นตัวที่หอมเช่นนี้แถมร่างกายของเขาก็ยังแน่นไปทุกส่วนอีกด้วย 

“ครับได้มาตอนที่ผมหน้ามืดน่ะ”ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะยกเท้าขึ้นให้เห็นแผลที่ตอนนี้เลือดแห้งไปแล้ว 

“ตายจริง!..ที่นี่มียาไหมคะเดี๋ยวนิชาทำแผลให้”ร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างตกใจกับแผลที่ไม่ได้ถูกทำความสะอาดแถมยังปล่อยให้เลือดมันแห้งของมันไปเองซึ่งมันอันตรายมากๆเพราะอาจจะเป็นบาดทะยักได้ 

“ไม่มีครับ^^”ใบหน้าหล่อเอ่ยตอบพร้อมกับส่งยิ้มแห้งร่างบางจึงตัดสินใจอยู่ต่อและขอไปซื้อยาเพื่อเอามาทำแผลให้กับอีกฝ่ายและนั่นก็ทำให้เขายกยิ้มอีกครั้งเพราะเขากะจะดึงตัวเธอไว้ทั้งคืนเลยก็ว่าได้ 

เอ๊ะ..ทั้งคืนเลยเหรอทำไม??