ไม่ขอเป็นศัตรูกับภีมวัจน์

 

ท่าเรือขนส่งสินค้าระหว่างประเทศแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก ตู้คอนเทนเนอร์เรียงซ้อนเหมือนกำแพงบนลานกว้าง ทำให้พื้นที่ดูคับแคบลง

ภีมวัจน์ยืนนิ่ง มือหนึ่งถือมวนบุหรี่ที่เผาไปแล้วมากกว่าครึ่ง อีกมือหนึ่งล้วงกระเป๋า ส่วนมืออีกข้างล้วงกระเป๋า ใบหน้านิ่งสงบ หากมองจากไกลๆ กิริยาท่าทางของเขาเหมือนดูผ่อนคลายแต่ใครจะไปรู้เท่าชายคนที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวตรงหน้านี้

วันชัยก้มหน้ามองพื้น สองมือถูกมัดไพล่หลัง เขาปล่อยให้น้ำตาไหลลงเงียบๆ อย่างจนปัญญาและกลัวตาย ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเจ้านายหนุ่มที่มีแววดุดันดุจฆ่าผู้คนได้เพียงแค่สบตา

แม้เขาคนนั้นจะไม่ได้เอ่ยหรือพูดอะไรแต่บรรยากาศชวนอึดอัดและชวนขนหัวลุกราวกับคนตรงหน้าเป็นภูตผีปีศาจก็ไม่ปาน

แถมยังถูกบอดี้การ์ดฝีมือดีอีกห้าคนล้อมเขาไว้ประหนึ่งถูกขังคุกด้วยกำแพงมนุษย์

“ทำไมไอซ์ เฮโรอีนถึงมาอยู่ในคลังสินค้าล็อตนี้ เตือนแล้วไม่ฟังสินะ” หากน้ำเสียงเย็นเยือกแช่แข็งคนฟังได้ ตอนนี้วันชัยคงแข็งค้างไปทั้งตัว ฟันหน้ากระทบกันดังกึกๆ วันชัยร้องไห้ปล่อยโฮอย่างไม่นึกอาย เขาไม่น่าฆ่าตัวตายด้วยการทำเรื่องแบบนี้เลย ไม่น่าเลย วันชัยได้แต่คร่ำครวญนึกเสียใจกับการกระทำของตนเอง

แม้ภายนอกภีมวัจน์จะดูนิ่งแต่ในใจกลับเดือดพล่าน สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือสารเสพติดทุกชนิดและของผิดกฎหมายแต่เขากลับโดนลูกน้องคลุมคลังสินค้าลักลอบขนส่งยาเสพติดมากับผลไม้อบแห้งสอดไส้เสียเอง

“ผะ ผมไม่รู้เรื่อง ผมถูกใส่ร้ายครับ” เขาไม่กล้ายอมรับ

เมื่อเจอคำปฏิเสธทั้งๆ ที่จับของกลางได้คาหนังคาเขา ความอดทนที่ข่มกลั้นไว้อย่างสุดขีดก็ขาดผึงลง

ปัก

มีดสั้นคมกริบแล่นเฉียดฉิวปักเข้าบนหมวกที่สวมของวันชัยและปักลงลังไม้ด้านหลังเขาอย่างแม่นยำ

วันชัยขาสั่น ฉี่ราดรดกางเกงอย่างไร้การควบคุม เมื่อครู่ถ้าพลาดอีกเซ็นเดียวสิ่งที่มีดลงปักอาจเป็นหน้าผากเขาเสียเอง ที่ผ่านมาเขาเคยได้ยินว่าเจ้านายเป็นคนโหดเหี้ยมเพราะอดีตเป็นมาเฟียใหญ่ แต่หลังจากที่ทำงานมาหลายปี วันชัยก็ไม่เคยเห็นเจ้านายทำตัวเหมือนมาเฟียเลยสักนิด แค่หน้านิ่งไร้อารมณ์และมีลูกน้องเดินตามหลังเป็นพรวนเท่านั้นเอง แต่พอมาวันนี้เขาได้ประจักตาตัวเองแล้ว เขาคงไม่โดนฆ่ายัดปูนแล้วโยนศพทิ้งทะเลหรอกนะ

แค่คิดวันชัยก็สยดสยองร้องโหยหวนยอมบอกความจริงทันที

“ผะ ผมถูกบังคับครับ พะ พวกมันขู่จะฆ่าครอบครัวผม ผะ ผมไม่มีทางเลือก”

“แล้วการทรยศฉันคิดว่าครอบครัวแกจะปลอดภัยงั้นเหรอ” แม้เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดอยู่ในที ทำเอาวันชัยที่หวาดกลัวอยู่แล้วหัวหดกว่าเดิม

ไม่ใช่การข่มขู่ วันชัยเชื่อว่าภีมวัจน์พูดจริงทำจริง

เขาพลาดแล้ว

“ผมขะ ขอโทษครับ แต่อย่าทำอะไรลูกเมียผมเลยนะครับ เรื่องนี้ผมทำคนเดียว พวกเขาไม่รู้เรื่องด้วย” น้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนดูน่าสงสารแต่กลับไม่ใช่สำหรับชายหนุ่มตรงหน้า

“ใครสั่งแกทำ” ภีมวัจน์ถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ แต่ที่ต้องถามเพียงเพื่อยืนยันความจริงแค่นั้น กว่าเขาจะตามมาดักจับสินค้าล็อตนี้ไว้ได้ทันก่อนส่งออก สายของเขารายงานเรื่องวันชัยติดหนี้เพราะการพนันหลังพักรอบส่งสินค้าแล้วไม่มีตังค์จ่ายคืน ต้องทำงานชดใช้ด้วยการแอบสอดไส้สารเสพติดมากับผลไม้อบแห้งสองถึงสามตัน

เขาเพียงแค่กระตุกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเย็นชา

“จับเขาส่งตำรวจ พร้อมหลักฐานของกลางทั้งหมด ให้เขาจัดการตามกฎหมาย” อดีตมาเฟียหนุ่มหันไปสั่งบอดี้การ์ด

“รับทราบครับ” ทัพ มือขวารับคำสั่งขันแข็งแล้วลากตัววันชัยไป

เจ้าของท่าเรือหนุ่มหันไปมองคลังสินค้าอยู่ครู่ก่อนจะพูดกับผู้จัดการที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลังเขา

ตรวจสอบสินค้าทุกอย่างให้ละเอียด ทุกล็อต ทุกตู้ในพื้นที่แห่งนี้ไม่มีข้อละเว้น ฉันไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ครั้งนี้เกิดขึ้นซ้ำเป็นครั้งที่สอง และจำไว้ท่าเรือฉันไม่ได้มีไว้ให้ใครมาทำต่ำทรามเช่นนี้อีก ถ้าใครทรยศฉันอีก คราวนี้จะไม่ใช่ตำรวจที่เป็นคนจัดการ” ตำนานค่อยๆ แล่หนังเป็นชิ้นๆ แล้วทาด้วยเกลือของภีมวัจน์หวนกลับเข้ามาในความทรงจำของผู้จัดการคลังสินค้าอีกครั้ง

ธีรภพได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก มือที่ประสานตรงเป้าสั่นน้อยๆ เขาสาบานด้วยเกียรติลูกเสือว่าจะไม่ขอเป็นศัตรูกับภีมวัจน์เด็ดขาด