น่าเสียดาย

ปัง ปัง

จ่าวิชิตลั่นไกไปตามกลุ่มคนร้ายขณะวิ่งเข้ามาหาผู้กองนารัน

เมื่อปิดงานเสร็จชยพลก็หันหลังเดินขึ้นรถ กลุ่มคนร้ายก็แตกซ่านหาที่หลบซ่อนเพราะตำรวจกำลังมาทางนี้

ทิ้งไว้แต่ร่างตำรวจสาวในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทเปียกชุ่มไปด้วยเลือดนอนคว่ำหน้าอย่างน่าอนาถากับดินแข็งๆ

ก่อนลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะสิ้นสุด เธอรวบรวมพลังสาบานกับตัวเองในใจอย่างแน่วแน่ราวกับเสียงกระซิบจากนรก

“ถ้าพระเจ้ามีจริง ขอให้ฉันได้กลับมา แก้แค้นพวกแกอย่างสาสม ลิ้มรสการถูกหักหลังแบบที่ฉันเจอ นารันคนนี้ขอสาบาน”

ดวงตาเธอปิดลงอย่างช้าๆ ความดำมืดเข้าปกคลุม หลงเหลือไว้แต่กลิ่นอายแห่งความอาฆาตแค้นที่คุกรุ่น รอวันฟื้นคืนเพื่อล้างแค้นพวกมันอย่างที่สาบานไว้ด้วยชีวิตและวิญญาณ

“ผู้กอง ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลมาที่นี่ที” ร่างที่ไร้วิญญาณถูกประคองขึ้นด้วยจ่าวิชิต หมวดปัณณวิชญ์ที่บาดเจ็บที่ต้นขาเดินกระเผกๆ ตามมาทีหลังเห็นภาพเบื้องหน้าก็เข่าทรุดลงกับพื้น จ่าวิชิตใช้นิ้วอังจมูกหญิงสาวราวกับมีความหวังลึกๆ ว่าเธอยังคงมีลมหายใจอยู่

มีเพียงสายลมเย็นเยือกพัดผ่านจนสองตำรวจหนาวเย็นยะเยือกเข้ากระดูก วิชิตเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์มาโดยตลอดแต่มันน่าเศร้าที่มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาเลย

กว่าพวกเขาจะจัดการคนร้ายและวิ่งสลัดหนีมาช่วยผู้กองก็สายเกินไปแล้ว

เสียงฝีเท้าหลายสิบคนและเสียงไซเรนฉุกเฉินเปิดมาแต่ไกล เป้าหมายคือจุดที่พวกเขาอยู่

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” หมวดวัฒน์ที่พึ่งพาทีมสนับสนุนมาสมทบถามเสียงสั่นเมื่อเห็นร่างที่พรุนไปด้วยกระสุนบนตัวผู้กองนารัน เห็นเท่านั้นเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอไม่รอด

ตำรวจหลายนายที่เคยร่วมงานและรู้จักมักคุ้นกับหญิงสาวถึงกับนิ่งขึงราวกับเท้าตึงไว้กับพื้นด้วยความรู้สึกเศร้าใจ ไม่ต้องถามพวกเขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าพวกเขาได้สูญเสียตำรวจน้ำดีให้กับแก๊งยานรกไปอีกราย

“ไม่จริงงงงง ผู้กอง ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ ผมสั่งให้ตื่นขึ้นมายังไงเล่า” หมวดปัณณวิชญ์ลูกทีมที่สนิทสนมกับนารันมากที่สุดเข้าไปกระชากร่างอ่อนปวกเปียก ลำแขนตกห้อยข้างลำตัวจากจ่าวิชิต พลางเขย่าเธออย่างบ้าคลั่งหวังให้ผู้กองสาวลืมตาตื่นขึ้นมาพูดอะไรสักอย่าง จะลุกมายืนด่ายืนเตะเขาอย่างที่เคยก็ยังได้ ขออย่างเดียว ขอเพียงแค่เธอกลับมา

นายตำรวจหลายนายที่ยืนมองถึงกับเบือนหน้าหนีด้วยความสลดใจ บางคนถึงกับน้ำตารื้นคลอหน่วย

“พอเถอะหมวดวิชญ์ แค่นี้ผู้กองก็เจ็บมากพอแล้ว” จ่าวิชิตพูดไปก็ร้องไห้ไปด้วยความเสียใจ อีกนิดเดียว แค่นิดเดียวเท่านั้นที่เขามาช่วยเธอไว้ทัน

ร่างของเธอมีแผลฉกรรจ์ฉีกขาดหลายจุด เลือดแดงข้นขลักหลั่งนองคาวคลุ้งไปทั่วบริเวณ

หมวดวัฒน์ยืนนิ่งไม่ไหวติง เขาโมโหตัวเอง มือกำหมัดแน่น ถ้าเขาเชื่อเธอนารันคงไม่ตาย ทุกอย่างคงไม่ลงเอยด้วยความสูญเสียแบบนี้ พวกคนร้ายนั่นต่างหากที่สมควรตาย ไม่ใช่ตำรวจดีๆ แบบผู้กองนารัน

พวกมันต้องชดใช้ เขาสาบาน

ท่ามกลางความโกลาหลของทีมกู้ภัย แพทย์ฉุกเฉิน ตำรวจหลายนายกำลังจับกุมกลุ่มคนร้ายในท่าเรือ ห่างออกไปนั้นมีตึกร้างแห่งหนึ่งปรากฏร่างสูงใหญ่บึกบึนสมชายชาตรีในชุดสูท เขานั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ ในมือถือไฟแช็กเล่นด้วยท่าทางสบายๆ ห่างออกมามีบอดี้การ์ดสองนายร่างสูงไม่แพ้กันยืนประสานมือนิ่งด้วยท่าทีสงบ

“ขอโทษครับ ผมไปช่วยเธอไม่ทัน” ทัพ บอดี้การ์ดหนุ่มอีกคนที่วิ่งเข้ารายงานชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ใบหน้าเขาชื้นไปด้วยเหงื่อ ลมหายใจหอบถี่กระชั้น

“น่าเสียดาย”