ร่างใหม่

 

บทที่ 4

มุกพิชชาพาร่างอ่อนระโหย ระหงเดินสะเปะสะปะไปยังห้องน้ำ ใบหน้าเธอซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตกเหมือนกระดาษ ดวงตาพยายามปรือมองทางข้างหน้า หล่อนมีไข้สูง กินยานอนพัก แต่กลางดึกรู้สึกปวดปัสสาวะ จึงจำใจลุกจากเตียงไปยังห้องน้ำซึ่งไม่ไกลนัก

ขณะที่ทำธุระและล้างมือ เธอก็พลัดลื่น ร่างที่ยืนไม่มั่นคงเป็นทุนเดิมล้มไปทางด้านหลังอย่างจัง หัวกระแทกขอบอ่างล้างหน้า สติครั้งสุดท้ายที่หล่อนรับรู้คือเพดานห้องน้ำ แล้วภาพค่อยๆ มืดลง ก่อนที่วิญญาณจะถูกกระชากออกไป

ผ่านไปกี่นาทีกี่ชั่วโมงไม่อาจรู้ จนกระทั่งมีคนมาพบร่างเธอนอนกองบนพื้นห้องน้ำ

“ว้าย คุณพราว มาทำอะไรตรงนี้คะ” กิ่ง พี่เลี้ยงวัยใกล้สี่สิบร้องตกใจ ขณะเดินค้นหาเจ้านายจนพบมุกพิชชานอนเป็นลมในห้องน้ำ

กิ่งพยายามพยุงร่างอ่อนปวกเปียกของเจ้านายขึ้นเตียงอย่างยากลำบาก คืนนี้เธอมานอนเฝ้าเพราะผู้เป็นเจ้านายไข้ขึ้นสูง ทว่าเมื่อครู่ปวดเบาจึงลงไปเข้าห้องน้ำที่ชั้นล่างสำหรับแม่บ้านจึงไม่รู้ว่าเจ้านายสาวก็อยากเข้าห้องน้ำเหมือนกัน

พี่เลี้ยงวางเรือนร่างผอมแห้งลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม แล้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อย เธอเกลี่ยปอยผมที่ปกคลุมใบหน้าออก แล้วไล่สายตาตรวจดูบาดแผลตามร่างกายอย่างโล่งใจเมื่อไม่พบบาดแผลร้ายแรง

 

แสงแดดอรุณอุ่นสาดเข้ามาในห้อง เสียงนกร้องบนต้นไม้ข้างหน้าต่างเป็นเสียงเรียกให้ผู้ที่หลับใหลบนเตียงนุ่มลืมตาขึ้น นารันนอนมองเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคยมาก่อนชีวิตด้วยความมึนงง ที่นี่ไม่เหมือนสวรรค์และนรก หากแต่เป็นบ้านคนเสียมากกว่า สายลมเย็นๆ นำพากลิ่นดอกมะลิพัดเข้ามายังหน้าต่างที่เปิดกว้างทำให้นารันเชื่อว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อหล่อนตายไปแล้ว

“คุณพราวตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงอบอุ่นของหญิงวัยกลางคนเรียกให้หล่อนหันไปมอง นารันเลิกคิ้วมองคนในชุดแม่บ้านด้วยความสงสัย

ป้านี่ใคร

เธอชื่อนารันไม่ใช่พราว

นารันเริ่มยกมือขึ้นมาสำรวจร่างกายตัวเอง อวัยวะครบสามสิบสอง ไม่มีส่วนขาดหรือพรุน ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนซ้ำยังผิวยังขาวผ่องเป็นยองใยแม้จะดูซีดเซียวไปเสียหน่อย

เดี๋ยวนะ เธอเพิ่งถูกยิงด้วยลูกตะกั่วนะ

“ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” เสียงแหบแห้งบอกกับคนวัยกลางคน อะไรบางอย่างทำให้นารันรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ เธอจึงขอตัวป้าเข้าห้องน้ำ ว่าแต่ห้องน้ำไปทางไหน หล่อนมองหาประตูภายในห้องก็มีตั้งสามบาน

“คุณพราวคะ ห้องน้ำอยู่ทางนี้ค่ะ” ก่อนที่หล่อนจะเดินทะเล่อทะล่าไปห้องอื่นป้าคนเดิมจึงชี้บอกทางด้วยความงุนงง

นารันยิ้มให้หล่อนเกร็งๆ ก่อนหายเข้าไปในห้องน้ำ ขณะที่หล่อนเดินผ่านกระจก นารันถึงกับหยุดเดิน แล้วหันขวับส่องตัวเองด้วยความตกใจ

ยัยนี่ ใครกัน

ใบหน้าขาวซีดเหมือนไม่มีเลือดไปเลี้ยงอวัยวะ ดวงตากลมโตทว่าโปนเหมือนคนอดหลับอดนอนมาหลายคืน จมูกโด่งรั้นเชิดขึ้น ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูปทรงสวย ผิวหน้าเนียนละเอียดเหมือนคนดูแลบำรุงด้วยครีมกระปุกละหมื่น เข้าคลินิกเดือนละสิบรอบ

นารันเบิกตากว้าง สัมผัสที่มือบอกชัดว่าไม่ใช่รอยแผลจากสนามรบ หากเป็นเล็บแต่งสีชมพูอ่อน ก้มมองร่างกายตัวเองที่ขาวจัด หน้าอกที่ใหญ่กว่าปกติ และใบหน้าจากเงาสะท้อนในกระจก

ไม่ใช่เธอ

นารันจ้องตัวเองในกระจกจนตาถลนด้วยความตกใจ นั่นคือเธอจริงเหรอ เธอในร่างคนอื่นเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว ขณะที่หล่อนกำลังจะสติแตก คำสาบานที่หล่อนร้องขอกับพระเจ้าก็แวบเข้ามาในหัว

หรือว่าพระเจ้าสงสารหล่อนจึงให้เธอมีโอกาสกลับมาแก้แค้นชายหญิงคู่นั้น

หล่อนขมวดคิ้วครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ไม่ถึงหนึ่งนาที นารันก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงราวกับมีใครเอาค้อนปอนมาทุบหัว

ภาพอะไรบางอย่างหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอเต็มไปหมดราวกับภาพฉายหนัง

พราว มุกพิชชาเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูล

รัตนกิจ เจ้าของกิจการเครื่องดื่มชื่อดังในประเทศและมีสินค้าปลีกย่อยอีกหลายรายการ

แต่ที่นารันตกใจคือเจ้าของร่างนี้แต่งงานมีสามีมาแล้วสองปี แต่ระหว่างสองปีนี้ทั้งคู่แยกกันอยู่ราวกับไม่ใช่ผัวไม่ใช่เมีย พูดคุยกันเท่าที่จำเป็น หากต้องแต่งงานกันเพราะบิดาหล่อนขอร้องให้ชายหนุ่มแต่งกับเธอก่อนท่านจะสิ้นใจตาย เพราะเป็นห่วงลูกสาวเพียงคนเดียว เนื่องจากมีร่างกายอ่อนแอกลัวไม่มีคนดูแลยามแก่เฒ่า

แต่ผ่านมาแล้วสองปี พ่อเธอยังแข็งแรงดี ไม่มีท่าทีจะลาโลกนี้เลยสักนิด

นารันกุมขมับกับความทรงจำที่ไหลเข้ามาจากเจ้าของร่าง ถ้าเธอมาอยู่ในร่างมุกพิชชา แล้วมุกพิชชาตัวจริงไปอยู่ที่ไหน แล้วตัวเธอเองตายจริงหรือนารันนั่งแหมะกับขอบอ่างอาบน้ำ ความคิดหล่อนตอนนี้กระจัดกระจายไปหมดจนต้องตั้งสติและทำใจยอมรับกลับเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ

ในเมื่อมีโอกาสได้กลับมาอีกครั้งเธอสัญญาว่าจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าและสัญญากับมุกพิชชาเจ้าของร่างจะทะนุถนอมกายร่างเธอและดูแลอย่างดีไม่ให้บอบช้ำทั้งกายและใจ

เธอกำมือแน่น นิ้วเรียวสวยนั่นดูนุ่มนิ่มเกินไปสำหรับการจับปืน

แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกมันจะรู้ ว่าผู้หญิงคนนี้น่ากลัวกว่าผีเสียอีก

 

“คุณพราวคะ เป็นอะไรหรือคะ” วดีเห็นเจ้านายหายไปนานเกิดความเป็นห่วง จึงเดินมาคอยเคาะเรียกเผื่อมีอะไรให้ช่วย

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉะ พราวออกไป” นารันที่ตอบกลับเกือบจะแทนตัวเองว่าฉันจนติดปากรีบเปลี่ยนเรียกชื่อเจ้าของร่างทันที

ป้าวดีในความทรงจำของมุกพิชชาคือพี่เลี้ยงหล่อนที่ย้ายตามมาคอยดูแลอยู่บ้านหลังนี้หลังแต่งงาน เธอเปรียบเสมือนแม่คนที่สอง หลังมารดาแท้ๆ ด่วนจากไปตั้งแต่มุกพิชชาอายุเพียงแค่ห้าขวบ

“หน้าซีดมากเลยนะคะ ไปหาหมอเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าจะไปบอกคุณภูสิงห์ให้” ขณะที่เธอกำลังจะหมุนตัวเดินออกไปแขนวดีก็ถูกมือร้อนๆ รั้งตัวไว้ก่อน

“ไม่ต้องหรอก แค่กินยานอนสักหน่อยก็หายแล้ว” นารันไม่ต้องไปหาหมอให้ยุ่งยาก อีกอย่างเธอยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับภูสิงห์หรือภีมวัจน์ผู้ขึ้นชื่อว่าสามีของมุกพิชชา

ว่าแต่ชื่อนี้เหมือนเคยรู้จัก

นึกถึงเขาใบหน้าหล่อเหลาคมคายก็แวบเข้ามาสมอง นารันตบเข่าดังฉาดในใจเมื่อรู้สึกคุ้นๆ หน้าและชื่อของสามีเธอ ที่แท้ก็คู่อริแก๊งพยัคฆ์ทมิฬนี่เอง ให้ตายเถอะ โลกกลมชะมัด

ผู้กองสาวอยากจะขำก็ขำไม่ออก ตอนเป็นตำรวจเธอเกลียดพวกมาเฟียเข้าไส้ พอตายวิญญาณก็มาสิงร่างเมียมาเฟียอีก ได้มานอนร่วมชายคาเดียวกัน

ตลกร้ายเหลือเกิน

“ถ้างั้นเดี๋ยวป้าจะยกข้าวต้มร้อนๆ กับยามาให้นะคะจะได้มีแรงและหายไวๆ” น้ำเสียงห่วงใยฉายชัด แววตาแสดงถึงความห่วงใยมองหล่อนประหนึ่งลูกสาวคนหนึ่งทำให้นารันสะท้อนในอก ถ้าป้ารู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่คุณหนูของป้า ป้าจะเสียใจมากแค่ไหน

“ค่ะ”

เธอเดินกลับมานอนลงที่เตียงนอนนุ่ม เมื่อป้าวดียกถาดข้าวต้มร้อนๆ เข้ามาหล่อนก็นั่งตักกินด้วยความหิวโหย จากนั้นก็กินยาลดไข้แล้วเอนกายลงนอน

“อย่าพึ่งหลับนะคะ เดี๋ยวป้าเช็ดตัวให้ คุณหนูอยากจะเปลี่ยนชุดด้วยไหมคะ ป้าจะได้เตรียมชุดมาให้”

“เดี๋ยวฉะ พราวจัดการเองค่ะ”

หลังจากหล่อนจัดการเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่ซึ่งเป็นเดรสคุมเข่าสีขาวงาช้างเรียบๆ แบบใส่อยู่บ้าน นารันรู้สึกไม่คุ้นเคยนัก เพราะปกติเธอใส่กางเกงมากกว่า นานๆ ทีหรือโอกาสสำคัญเธอถึงจะสวมกระโปรงเหมือนผู้หญิงทั่วไป

หล่อนคิดสะระตะไปเรื่อยจนกระทั่งเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด