LOGINShare
บทที่ 1
Latest chapter
หลังจากแยกทางกันในฤดูใบไม้ผลิ บทที่ 9
ฉันเดินจากไปทันทีโดยไม่รอให้เขาตอบ ไปกินมื้อกลางวันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้าน ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเปิดดูกล้องวงจรปิดภายในบ้านต้วนเยี่ยนกำลังนั่งอยู่ในครัว เฝ้าอาหารเต็มโต๊ะเพื่อรอคอยฉันขณะที่ฉันมองขอบตาก็แสบร้อนขึ้นมาในอดีตฉันเองก็เคยเป็นแบบนี้ตอนนี้บทบาทเปลี่ยนกัน พอมาคิดดูแล้ว ก็รู้สึกเพียงว่าตัวเองในตอนนั้นน่าสงสารเหลือเกินหลังกินข้าวเสร็จ ฉันก็เดินเล่นในห้างสรรพสินค้า ราตรีค่อยๆ คืบคลานลึกลงเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงช่วงค่ำฉันจึงค่อยเดินทางกลับต้วนเยี่ยนเดินจากไปแล้วอาหารบนโต๊ะยังคงวางตั้งอยู่ตรงนั้นเขาทำไว้อยู่หลายอย่าง น่าจะตั้งใจลงแรงทำเป็นอย่างมากฉันไม่ได้ชิมสักคำ แต่เรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดทุกอย่างจนหมดจด ในช่วงวันเวลาหลังจากนั้น ต้วนเยี่ยนก็ไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกเลยชีวิตของฉันจึงสบายใจขึ้นมาก จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง หลูถังก็มาหาถึงหน้าบ้าน ร่างกายของเธอผอมแห้ง สีหน้าก็ดูซูบเซียวลงไปมากเธอเดินโซเซตรงเข้ามาหาฉัน และกรีดร้องตะเบ็งเสียงอย่างสุดกำลัง“ไปให้พ้น อย่าคิดจะยั่วยวนต้วนเยี่ยนอีก!” "เขาบอกเองว่าเขาเป็นของฉัน แกจะมาแย่งเขา
หลังจากแยกทางกันในฤดูใบไม้ผลิ บทที่ 8
เขาไม่พูดอะไรอยู่นาน เอาแต่นั่งเงียบอยู่ในรถเป็นเวลานาน ตอนที่ฉันคิดว่าเราคงจะอึดอัดใส่กันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เขาก็กดปลดล็อกประตูในทันทีและฉันก็เปิดประตูเดินออกมา"วันนี้ยังไงก็ขอบคุณนะคะ""ไว้ว่างๆ จะเลี้ยงข้าวตอบแทนนะ"ฉันถือกระเป๋าเดินทาง เดินขึ้นชั้นบนไปอย่างสงบฉันรีบอาบน้ำแล้วเป่าผมให้แห้ง เมื่อมองลงมาจากระเบียง เขายังคงจอดรถอยู่ตรงนั้นกระจกรถถูกเลื่อนลง มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่พาดอยู่ตรงนั้น เขาอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานโดยไม่ยอมไปไหน ฉันหันหลัง แล้วปิดผ้าม่านวันต่อมา ฉันนอนยาวจนถึงเที่ยงวันตอนบ่าย ขณะที่ออกไปทิ้งขยะ ก็เห็นต้วนเยี่ยนยืนอยู่ตรงนั้นเขาดูทุลักทุเลนิดหน่อย ในมือยังหิ้วของสดมาด้วย ดูท่าแล้วคงจะมารอตั้งแต่เช้าตรู่เมื่อเห็นแววตาประหลาดใจของฉัน เขาก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน "ผมซื้อของสดมา จะทำข้าวให้คุณกิน...""เรื่องที่เมื่อก่อนคุณเคยบอกว่าอยากทำ ผมจะอยู่ทำเป็นเพื่อนคุณทั้งหมดเลย"ฉันยืนนิ่งไม่ขยับ"คุณไม่ยุ่งแล้วเหรอคะ?"เขาก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง "เรื่องงาน... ไม่รีบหรอก"“ผมเองก็ไม่ยุ่งเหมือนกัน” ฉันยกมุมปากขึ้น แล้วยิ้มอย่างเรียบ
หลังจากแยกทางกันในฤดูใบไม้ผลิ บทที่ 7
หลังจากหนีต้วนเยี่ยนมา ฉันก็มุ่งหน้าไปยังเมืองหนึ่งทางตอนใต้และเข้าพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลทางนั้นอีกพักใหญ่หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันก็เดินทางท่องเที่ยวไปตามเมืองใกล้เคียงเรื่อยมา จนกระทั่งก้าวพ้นสถานี กระเป๋าเดินทางกลับมาพังลงเสียอย่างนั้น บาดแผลบนตัวฉันเพิ่งจะหายดี จึงยังไม่สามารถยกของหนักได้ขณะกำลังลังเลว่าควรจะขอความช่วยเหลือจากใครดี จู่ๆมือก็เบาหวิวขึ้นมาในทันทีฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเอียงหน้าไปมอง"ขอบคุณนะคะ"แต่เมื่อมองเห็นชัดๆ ว่าคนตรงหน้าคือต้วนเยี่ยนที่ไม่ได้พบกันนานหลายเดือน ฉันก็ตะลึงค้างไปโดยสิ้นเชิงต้วนเยี่ยนใช้มือข้างเดียวช่วยยกกระเป๋าเดินทางให้ฉัน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแผ่วเบา"ไม่เป็นไร"เพียงครู่เดียว ฉันก็ปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติแล้วเตรียมเรียกรถออกไป ทันใดนั้นเขาก็คว้ามือฉันไว้ เสียงพูดดูลังเลเล็กน้อย "เห็นผมแล้ว คุณ... ไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเหรอ?"ฉันทำเพียงส่ายหน้า ก้มหน้าก้มตาใช้โทรศัพท์ต่อไปเขาก้าวเข้ามาอย่างร้อนรน แล้วยื่นมือมาบังหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน มืออีกข้างยกกระเป๋าเดินทางของฉันขึ้นทันที “จะกลับไปไหน?” "รถผม
หลังจากแยกทางกันในฤดูใบไม้ผลิ บทที่ 6
เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เงียบงันอยู่นานมาก ราวกับร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว ในที่สุด ใบหูของเขาก็ขยับ ลมหายใจของเขาผ่อนเบาลงตามไปด้วย ทว่าหัวใจกลับเต้นแรงอย่างรุนแรง เขารีบหันกลับไปมองทันที "คุณกลับมาแล้ว ผมพยายามตามหา..."แต่เมื่อเห็นชัดว่าใครเป็นคนมา คำพูดที่ยังเอ่ยไม่จบก็ติดค้างอยู่ในลำคอ แววตาของเขาฉายชัดถึงความผิดหวังอย่างมาก "ทำไมถึงเป็นคุณ?" "คุณมาที่นี่ทำไม?" หลูถังยิ้ม ก่อนจะรีบเดินเข้ามาหาแล้วคล้องแขนเขาไว้ "ก็คิดถึงคุณไงคะ เจ้านาย~" “คุณไม่ได้บอกเหรอคะว่าอยากมาเมื่อไรก็มาได้ตลอด?” ร่างกายของต้วนเยี่ยนเกร็งขึ้น เขาค่อยๆดึงแขนออกอย่างแนบเนียน โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ “ตอนนี้คุณควรจะทำงานอยู่ไม่ใช่เหรอ” หลูถังเบ้ปาก ยังคงขยับตัวเข้ามาแนบชิดต้วนเยี่ยนตามเดิม น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยพอใจนัก “คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าฉันจะหยุดพักเมื่อไรก็ได้?” “ฉันไม่อยากทำงานทั้งกลางวันกลางคืนหรอกนะคะ” ”ขณะพูด สายตาของเธอก็กวาดมองต้วนเยี่ยน ตั้งใจใช้ชายกระโปรงปัดขากางเกงของเขาเบาๆ "เจ้านายคะ กระโปรงตัวนี้สวยไหมคะ?" “ฉันใส่แล้วเหมาะมากเลยใช่ไหมคะ?” ต้ว
หลังจากแยกทางกันในฤดูใบไม้ผลิ บทที่ 5
ต้วนเยี่ยนก้าวฉับๆ เข้าไป แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ความหวาดหวั่นพลันก่อตัวขึ้นในใจ เขาหันตัวกลับและเข้าไปคว้าตัวพยาบาลที่เคาน์เตอร์ไว้แน่นน้ำเสียงสั่นเครือจนไม่อาจควบคุมได้ “คนในห้องผู้ป่วยนี้ไปไหนแล้ว?” พยาบาลขมวดคิ้วพร้อมกับถอยหลัง “คุณผู้ชาย ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ” เธอมองไปยังห้องพักผู้ป่วยแล้วพูดต่อ"ผู้ป่วยข้างในทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล และเดินทางออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ"ลมหายใจของต้วนเยี่ยนสะดุดไป มือที่จับเธอไว้ค่อยๆคลายออก เขารู้สึกราวกับเลือดทั่วทั้งร่างกำลังจะแข็งตัว “ไปแล้ว...เธอบาดเจ็บอยู่ จะไปไหนได้ยังไง?” “แล้วเธอจะไปไหนอีก?” พยาบาลเองก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง"พวกเราช่วยกันเกลี้ยกล่อมเธอแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล"“เธอยืนกรานจะไป แม้แต่หมอก็ห้ามไว้ไม่ได้ค่ะ” ต้วนเยี่ยนกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ เขาก้าวเท้าหนักอึ้งกลับเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย มือไม้สั่นเทาขณะหยิบใบหย่าบนเตียงขึ้นมา แววตาของเขาหม่นหมองลง เธอจะไปได้อย่างไร? แล้วเธอตัดใจได้ยังไง? เส้นเลือดบนแขนปูดโปนขึ้นเพราะอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน มือของเขากำแน่นจนเป็นก้อนเขาพยายามข่มความกระวนกระวายในใจ
หลังจากแยกทางกันในฤดูใบไม้ผลิ บทที่ 4
ฝ่ายตรงข้ามเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดก็เริ่มตระหนักถึงความผิดปกติ"เกิดอะไรขึ้น?"ฉันถ่ายรูปส่งไปให้เขา"คุณดูเอาเองแล้วกัน"เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา"พวกเขาส่งผิดที่น่ะ"“ยังไงนะ? ถ้าส่งไม่ผิด การที่คุณไปถ่ายรูปแต่งงานกับเธอมันถูกต้องแล้วหรือไง?"น้ำเสียงของต้วนเยี่ยนดูจนใจเล็กน้อย"คุณมาที่บริษัทเถอะ ผมจะอธิบายให้ฟัง"พอวางสาย ฉันก็หยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านทันทีหัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาต้วนเยี่ยนไม่เคยอนุญาตให้ฉันไปที่บริษัท เขาบอกว่ามันดูไม่ดีฉันไม่คิดเลยว่าครั้งเดียวที่เขายอมให้ฉันเข้าไป จะเป็นเพราะเรื่องแบบนี้ เพิ่งก้าวขึ้นลิฟต์มา ก็ถูกพนักงานคนหนึ่งขวางไว้ "คนนอกเข้าห้องทำงานไม่ได้นะคะ คุณไปรอที่โซนรับรองแขกก่อนดีกว่าค่ะ"ฉันกำลังจะเอ่ยปาก ทว่าหลูถังกลับปรากฏตัวขึ้นพอดีเธอเข้ามาดึงตัวฉันเข้าไปด้านใน"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันรู้จักเธอ"เธอดูคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ฉันถูกพาตัวเข้ามาข้างใน หลูถังรินน้ำมาให้ฉันแก้วหนึ่ง"เจ้านายไปประชุมอยู่น่ะค่ะ พี่สาว พี่นั่งรอสักครู่นะคะ"ฉันไม่ได้ยื่นมือไปรับ เพียงหันไปมองสำรวจร
You May Also Like
แฟนหนุ่มที่เป็นทนายหนีงานแต่ง 52 ครั้ง ฉันก็หมดรักในที่สุด
ไม่ประสงค์จะออกนาม6.3K viewsยามใบไม้ผลัดใบ
มู่หือ6.0K viewsความรักค่อย ๆ จางหายไป
เสี่ยวซื่อเว่ย6.8K viewsภรรยานอนที่โซฟาใหม่ทุกคืน ผมจึงเลือกที่จะหย่า
แมวป๊อปคอร์น9.1K viewsวิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว
เสี่ยวมู่เจิน5.9K viewsพันครั้งที่ตามหาเธอ
หลีลี่1.0K viewsวสันต์ปีนั้น สายเกินหวนคืน
หนานเคออี๋เซี่ยว2.0K viewsเจ็ดปีที่เคียงข้าง สุดท้ายก็สูญเปล่า
ซานซาน14.5K views
